Shloka 21
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
(गीर्भि: परमशुद्धाभिस्तुष्टवुश्च मनोहरम् ।।
gīrbhiḥ paramaśuddhābhis tuṣṭuvuś ca manoharam | vimuktāḥ sarvapāpebhyaḥ kṣāntā vigatakalmaṣāḥ || tasya bhūtapateḥ sthānaṃ bhīmarūpadharaṃ babhau ||
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಅತ್ಯಂತ ಶುದ್ಧವಾದ ವಾಣಿಯಿಂದ ಆ ಋಷಿಗಳು ಮನೋಹರವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಅವರು ಸರ್ವಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತರು, ಕ್ಷಮಾಶೀಲರು, ಕಲ್ಮಷರಹಿತರಾಗಿದ್ದರು; ಶಂಕರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಭೂಮಿಗೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಆಗ ಭೂತಪತಿಯ ಆ ಸ್ಥಾನವು ಭೀಮರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical-spiritual power of inner purity (vigatakalmaṣa), freedom from wrongdoing (vimukta from pāpa), and forbearance (kṣānti). Such qualities make devotion truthful and effective, culminating in a direct manifestation of the divine presence.
A group of great sages, described as purified and sinless, bow down to Śaṅkara and praise him with pure speech. In response or as a consequence of this sacred encounter, the abode or station of Bhūtapati (Śiva) becomes manifest in a formidable, awe-inspiring form.