Shloka 37
Bhaṅgāśvanopākhyāna — On comparative affection in strī–puruṣa union (भङ्गाश्वनोपाख्यानम्)
स्त्रियाश्न मे पुत्रशतं तापसेन महात्मना । आश्रमे जनितं ब्रह्मन् नीतं तन्नगरं मया
striyāśna me putraśataṃ tāpasena mahātmanā | āśrame janitaṃ brahman nītaṃ tan nagaraṃ mayā |
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— ನಾನು ಸ್ತ್ರೀರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ, ಆ ಮಹಾತ್ಮ ತಪಸ್ವಿ ಈ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೂರು ಪುತ್ರರನ್ನು ಜನಿಸಿದನು. ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ನಾನು ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನಗರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ರಾಜಾಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದೆ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic concern for continuity of lineage and orderly governance: even extraordinary circumstances (a transformation and ascetic procreation) are followed by responsible action—bringing the offspring into society and establishing them in rightful political roles.
Bhīṣma narrates that after taking on a female form, a great ascetic fathered a hundred sons with him in the hermitage; Bhīṣma then brought those sons to the city and arranged for their installation in rulership.