Shloka 115
मानसतीर्थ-शौचप्रशंसा | Praise of the ‘Mental Tīrtha’ and the Marks of Purity
अमृताशी वसंस्तत्र स वितृष्ण: प्रमोदते । देवर्षिचरितं राजन् राजर्षिभिरनुछितम्
amṛtāśī vasaṃs tatra sa vitṛṣṇaḥ pramodate | devarṣicaritaṃ rājan rājarṣibhir anūcitam, yugakalpasahasrāṇi trīṇy āvasati vai sukham |
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಮೃತಸಮಾನ ಆಹಾರವನ್ನು ಪಡೆದು, ತೃಷ್ಣಾರಹಿತನಾಗಿ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಓ ರಾಜನೇ! ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ದೇವರ್ಷಿಗಳ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಅವನು ಶ್ರವಣ-ಮನನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವಿಮಾನವನ್ನು ಏರಿ, ಮನೋಹರ ಸುಂದರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಪರವಶಾನಂದದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾ, ಮೂರು ಸಾವಿರ ಯುಗಗಳೂ ಕಲ್ಪಗಳೂ ತನಕ ಅಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse links higher enjoyment and long-lasting heavenly residence with inner freedom from craving (vitṛṣṇatā) and with learning from the exemplary lives of seers as transmitted by wise king-sages—suggesting that refined joy is grounded in restraint and noble contemplation rather than acquisitive desire.
Bhishma describes the state of a meritorious person in a celestial realm: he lives on ambrosial nourishment, remains free of thirst/desire, delights there, listens to and reflects on the traditions about divine seers taught by royal sages, and enjoys life in a splendid celestial vehicle with beautiful companions for an immense span—three thousand yugas and kalpas.