Shloka 25
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
गौतम उवाच यत्रोत्तरा: कुरवो भांति रम्या देवै: सार्थ मोदमाना नरेन्द्र । यत्राग्नियौनाश्ष॒ वसंति लोका अब्योनय: पर्वतयोनयश्नल
gautama uvāca | yatrottarāḥ kuravo bhānti ramyā devaiḥ sārthaṃ modamānā narendra | yatrāgni-yonāś ca vasanti lokā ab-yonayaḥ parvata-yonayaś ca ||
ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನರೇಂದ್ರ! ಎಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಕುರುಗಳು ಮನೋಹರ ರೂಪದಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೋ, ಎಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಜ, ಜಲಜ, ಪರ್ವತಜ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ಜನರು ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೋ; ಎಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಮಳೆಯಂತೆ ಸುರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಎಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೋ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀ-ಪುರುಷರ ನಡುವೆ ಅಸೂಯೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲವೋ—ಆ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ನನ್ನ ಆನೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವೆನು।
गौतम उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral force of a sage’s vow and the principle of rightful restitution: Gautama sets a clear condition for reclaiming what is his, while also contrasting ordinary human society with an ideal realm marked by abundance and the absence of jealousy—implying that ethical harmony is a higher good than mere enjoyment.
Gautama addresses a king and describes the wondrous land of Uttara-Kuru, where divine-like beings live and all desires are fulfilled under Indra’s beneficence. He declares that after going there, he will return to take back his elephant—framing his claim as a firm, time-bound resolve.