Adhyaya 201
Sundopasundayoḥ Tapas–Varadāna–Prasaṅgaḥ (Sunda and Upasunda: Austerities and the Boon)
Upa-parva: Sundopasunda-Upākhyāna (Episode of Sunda and Upasunda)
Nārada addresses Yudhiṣṭhira and begins an ancient account: in the lineage of Hiraṇyakaśipu arises the powerful daitya Nikumbha, whose two sons, Sunda and Upasunda, are portrayed as remarkably united—sharing food, conduct, and resolve as if one being in two bodies. Seeking conquest of the three worlds, they undertake initiation and proceed to the Vindhya mountains for prolonged, extreme austerities, enduring hunger and thirst, adopting ascetic markers, and sustaining rigorous vows. Their tapas generates an extraordinary effect upon the landscape (Vindhya emitting smoke), prompting fear among the devas, who attempt to obstruct the austerities through temptations and illusory threats involving female relatives and attendants; the brothers remain unshaken. Brahmā (Pitāmaha) then appears and offers boons but refuses immortality due to the conquest-motive behind their tapas. The brothers request freedom from fear from all beings in the three worlds except from each other; Brahmā grants it and confirms the death-condition accordingly. Having received the boon, they return, abandon ascetic austerity-signs, adopt royal adornments, and inaugurate extensive celebrations and pleasures across their city, with communal rejoicing described as continuous and abundant.
Chapter Arc: कर्ण दुर्योधन को कठोर सत्य सुनाता है—तुम्हारी बुद्धि पाण्डवों को दबाने में अब तक सफल नहीं हुई; वे तुम्हारे निकट रहते हुए भी ‘अजातपक्षा’ नहीं रहे कि सरलता से कुचले जा सकें। → कर्ण बताता है कि साम, दान, भेद—इन गुप्त उपायों से पहले भी प्रयास हो चुका और विफल रहा। द्रौपदी को फूट डालने का उपाय भी असम्भव है; पाण्डवों का परस्पर बन्धन दृढ़ है। ऊपर से पांचालराज द्रुपद धन-लोभी नहीं, राज्य-दान से भी कौन्तेयों को नहीं छोड़ेगा; जब तक द्रुपद अपने महावीर्य पुत्रों सहित उद्यम नहीं करता, तब तक कौरवों को शीघ्र निर्णायक कदम उठाना चाहिए। → कर्ण का निर्णायक निष्कर्ष—‘न हि साम्ना न दानेन न भेदेन च पाण्डवा: शक्याः… तस्माद् विक्रमेणैव तान् जहि’—पाण्डव नीति से नहीं, केवल पराक्रम/बल से ही वश में होंगे। → कर्ण की सम्मति सुनकर कौरव पक्ष का राजनीतिक ताप बढ़ता है; तत्पश्चात धृतराष्ट्र भीष्म, द्रोण आदि समस्त मन्त्रियों को बुलाकर राज्य-नीति पर विचार हेतु सभा करता है। → धृतराष्ट्र की मन्त्रणा में कौन-सा मार्ग चुना जाएगा—समझौता, छल, या खुला संघर्ष—यह अगले प्रसंग पर टिका रह जाता है।
Shlokas
Verse 1
ऑपन--माजल छा जि: एकाधिकंद्विशततमो<्ध्याय: पाण्डवोंको पराक्रमसे दबानेके लिये कर्णकी सम्मति कर्ण उवाच दुर्योधन तव प्रज्ञा न सम्यगिति मे मति: । 82 20 ते शक््या: पाण्डवा: कुरुवर्धन
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ದುರ್ಯೋಧನ, ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಸಲಹೆ ಸಮ್ಯಕ್ ಅಲ್ಲ. ಓ ಕುರುವರ್ಧನ, ಇಂತಹ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಪಾಂಡವರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
Verse 2
पूर्वमेव हि ते सूक्ष्मैरुपायैर्यतितास्त्वया । निग्रहीतुं तदा वीर न चैव शकितास्त्वया
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ವೀರ, ಹಿಂದೆ ಕೂಡ ನೀನು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಗುಪ್ತ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ದಮನಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ; ಆದರೂ ಆಗ ನೀನು ಅವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾರದೆ ಹೋದೆ. ಅವರು ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾಗ, ಅವರ ಪರವಾಗಿ ಬಲವಾದ ಪಕ್ಷವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ನೀನು ಅವರಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಲ್ಲಿಯೂ ದಮನಿಸುವುದಲ್ಲಿಯೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ.
Verse 3
इहैव वर्तमानास्ते समीपे तव पार्थिव । अजातपक्षा: शिशव: शकिता नैव बाधितुम्
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಅವರು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿನ್ನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದರು; ಇನ್ನೂ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಬೆಳೆದಿರದ ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದರೂ, ನೀನು ಅವರನ್ನು ತಡೆಯಲೂ ದಮನಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
Verse 4
जातपक्षा विदेशस्था विवृद्धा: सर्वशोउ्द्य ते । नोपायसाध्या: कौन्तेया ममैषा मतिरच्युत
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಈಗ ಅವರಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆಗಳು ಬೆಳೆದಿವೆ; ಅವರು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದ್ದು, ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ಬಲಿಷ್ಠರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕುಂತೀಪುತ್ರರು ನೀನು ಹೇಳುವ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ವಶವಾಗರು. ಓ ಅಚ್ಯುತ, ಇದು ನನ್ನ ದೃಢವಾದ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.
Verse 5
न च ते व्यसनैर्योक्तुं शक््या दिष्टकृतेन च । शकिताश्रैप्सवश्चैव पितृपैतामहं पदम्
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಇನ್ನು ಅವರನ್ನು ವಿಪತ್ತಿಗಳಿಂದಲೂ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ವಿಧಿಯ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕವೂ ಅಲ್ಲ. ಅವರು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳಾಗಿ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ; ತಮ್ಮ ಪಿತೃ-ಪೈತಾಮಹಿಕ ರಾಜ್ಯಪದವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಅವರೊಳಗೆ ಎದ್ದಿದೆ.
Verse 6
परस्परेण भेदश्न नाधातुं तेषु शक््यते । एकस्यां ये रता: पत्न्यां न भिद्यन्ते परस्परम्
ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಭೇದ ಉಂಟುಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಪತ್ನಿಯ ಮೇಲೆ ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದ ರತರಾದವರು ಪರಸ್ಪರ ವೈರಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 7
न चापि कृष्णा शक््येत तेभ्यो भेदयितुं पर: । परिद्यूनान् वृतवती किमुताद्य मृजावत:
ಮತ್ತಾರೂ ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಅವರಿಂದ ಭೇದ ಉಂಟುಮಾಡಿ ದೂರ ಮಾಡಲಾರರು. ಪಾಂಡವರು ಭಿಕ್ಷಾಜೀವಿಗಳಾಗಿ ದೀನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗಲೇ ಕೃಷ್ಣೆ ಅವರನ್ನು ವರಿಸಿದ್ದಾಳೆ; ಈಗ ಅವರು ಸಮೃದ್ಧರು, ಸ್ವಚ್ಛರು, ಅಲಂಕೃತರು—ಅವಳು ಏಕೆ ಅವರಿಂದ ವಿಮುಖಳಾಗಬೇಕು?
Verse 8
ईप्सितश्न गुण: स्त्रीणामेकस्या बहुभर्तृता । तं च प्राप्तवती कृष्णा न सा भेदयितु क्षमा
ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇಷ್ಟಪಡುವ ಗುಣವೆಂದರೆ—ಒಬ್ಬಳಿಗೆ ಅನೇಕ ಪತಿಗಳು ಇರುವಿಕೆ. ಪಾಂಡವರೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುವುದರಿಂದ ಕೃಷ್ಣೆ ಅದನ್ನೇ ಪಡೆದಿದ್ದಾಳೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವಳಿಂದ ಅವರ ನಡುವೆ ಭೇದ ಹುಟ್ಟಿಸಲಾಗದು.
Verse 9
आर्यव्रतश्न॒ पाज्चाल्यो न स राजा धनप्रिय: । न संत्यक्ष्यति कौन्तेयान् राज्यदानैरपि ध्रुवम्
ಪಾಂಚಾಲರಾಜ ದ್ರುಪದನು ಆರ್ಯವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನು; ಅವನು ಧನಪ್ರಿಯನಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ರಾಜ್ಯದಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹ, ಅವನು ಕುಂತೀಪುತ್ರರನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 10
यथास्य पुत्रो गुणवाननुरक्तश्न पाण्डवान् | तस्मान्नोपायसाध्यांस्तानहं मन््ये कथंचन
ಅದೇ ರೀತಿ ಅವನ ಪುತ್ರ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನೂ ಗುಣವಂತನಾಗಿದ್ದು ಪಾಂಡವರ ಮೇಲೆ ಅನುರಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹಿಂದೆಯೇ ಹೇಳಿದ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನಾನು ಎಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 11
इदं त्वद्य क्षमं कर्तुमस्माकं पुरुषर्षभ । यावन्न कृतमूलास्ते पाण्डवेया विशाम्पते
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇಂದು ನಮಗೆ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಮಾರ್ಗ ಇದು ಒಂದೇ. ಓ ಪ್ರಜಾಧಿಪನೇ! ಪಾಂಡವರು ಇನ್ನೂ ಬೇರು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲದಿರುವ ತನಕ ಅವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಬೇಕು; ಆಗ ಮಾತ್ರ ಅವರು ವಶರಾಗುತ್ತಾರೆ.
Verse 12
तावत् प्रहरणीयास्ते तत् तुभ्यं तात रोचताम् । अस्मत्पक्षो महान् यावद् यावत् पाड्चालको लघु: । तावत् प्रहरणं तेषां क्रियतां मा विचारय
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವ ತನಕ ಪ್ರಹಾರಿಸಿರಿ; ತಂದೆಯೇ, ಈ ಸಲಹೆ ನಿಮಗೆ ರುಚಿಸಲಿ. ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿರುವ ತನಕ ಮತ್ತು ಪಾಂಚಾಲರಾಜನು ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದುರ್ಬಲನಾಗಿರುವ ತನಕ, ಅವರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿಸಿರಿ; ಇನ್ನೆಂದೂ ವಿಚಾರಿಸಬೇಡಿ.
Verse 13
वाहनानि प्रभूतानि मित्राणि च कुलानि च । यावन्न तेषां गान्धारे तावद् विक्रम पार्थिव
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಗಾಂಧಾರೀನಂದನ ರಾಜನೇ! ಅವರು ಇನ್ನೂ ಅಪಾರ ವಾಹನಗಳು, ಮಿತ್ರರು ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕ ಕುಲಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸದಿರುವ ತನಕ, ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ನಿನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸು.
Verse 14
यावच्च राजा पाज्चाल्यो नोद्यमे कुरुते मन: । सह पुन्रैर्महावीर्यैस्तावद् विक्रम पार्थिव
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಭೂಪತೇ! ಪಾಂಚಾಲರಾಜನು ತನ್ನ ಮಹಾವೀರ್ಯ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡದಿರುವ ತನಕ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಬಲ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸು.
Verse 15
यावन्नायाति वार्ष्णेय: कर्षन् यादववाहिनीम् । राज्यार्थे पाण्डवेयानां पाड्चाल्यसदनं प्रति
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ನಿನಗೆ ಅವಕಾಶ ಇರುವದು ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ: ವೃಷ್ಣಿಕುಲನಂದನ ವಾರ್ಷ್ಣೇಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಯಾದವ ಸೇನೆಯನ್ನು ಜೊತೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು, ಪಾಂಡವರ ರಾಜ್ಯಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಪಾಂಚಾಲರಾಜನ ನಿವಾಸದ ಕಡೆಗೆ ಬರುವ ಮೊದಲು ತನಕ.
Verse 16
वसूनि विविधान् भोगान् राज्यमेव च केवलम् । नात्याज्यमस्ति कृष्णस्य पाण्डवार्थे कथंचन,पाण्डवोंके लिये श्रीकृष्णकी ओरसे धन-रत्न, भाँति-भाँतिके भोग तथा सारा राज्य-- कुछ भी अदेय नहीं है
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಪಾಂಡವರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನಾನಾವಿಧ ಧನ-ರತ್ನಗಳು, ಎಲ್ಲ ವಿಧದ ಭೋಗಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಕೊಡಲು ಹಿಂಜರಿಯನು; ಪಾಂಡವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಅಪ್ರದೆಯವೆನ್ನುವದೇನೂ ಇಲ್ಲ.
Verse 17
विक्रमेण मही प्राप्ता भरतेन महात्मना । विक्रमेण च लोकांस्त्रीज्जितवान्ू पाकशासन:,महात्मा भरतने पराक्रमसे ही यह पृथ्वी प्राप्त की। इन्द्रने पराक्रमसे ही तीनों लोकोंपर विजय पायी
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾತ್ಮ ಭರತನು ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದಲೇ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಕಶಾಸನ ಇಂದ್ರನು ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದಲೇ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಜಯಿಸಿದನು. ರಾಜ್ಯವೂ ಕೀರ್ತಿಯೂ ವೀರಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೇ ಸಿಗುತ್ತವೆ; ಕೇವಲ ಹಕ್ಕುದಾವೆ ಅಥವಾ ಜನ್ಮದಿಂದಲ್ಲ.
Verse 18
विक्रमं च प्रशंसन्ति क्षत्रियस्य विशाम्पते । स्वको हि धर्म: शूराणां विक्रम: पार्थिवर्षभ,राजन! क्षत्रियके लिये पराक्रमकी ही प्रशंसा की जाती है। नृपश्रेष्ठ! पराक्रम करना ही शूरवीरोंका स्वधर्म है
ಹೇ ಪ್ರಜಾಪತೇ! ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಗೆ ಪರಾಕ್ರಮವೇ ಪ್ರಶಂಸನೀಯ. ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಶೂರರ ಸ್ವಧರ್ಮವೇ ಪರಾಕ್ರಮ.
Verse 19
ते बलेन वयं राजन् महता चतुरद्धिणा । प्रमथ्य ट्रुपदं शीघ्रमानयामेह पाण्डवान्,राजन्! हमलोग विशाल चतुरंगिणी सेनाके द्वारा राजा ट्रपदको कुचलकर शीघ्र ही यहाँ पाण्डवोंको कैद कर लायें
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ! ನಮ್ಮ ಬಲದಿಂದಲೂ ಮಹಾ ಚತುರಂಗಿಣಿ ಸೇನೆಯಿಂದಲೂ ರಾಜ ದ್ರುಪದನನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ, ಪಾಂಡವರನ್ನು ಶೀಘ್ರವೇ ಇಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಗಳಾಗಿ ಕರೆತರುತ್ತೇವೆ.
Verse 20
न हि साम्ना न दानेन न भेदेन च पाण्डवा: । शकक््या: साधयितुं तस्माद् विक्रमेणैव ताज्जहि,न सामसे, न दानसे और न भेदकी नीतिसे पाण्डवोंको वशमें किया जा सकता है। अतः उन्हें पराक्रमसे ही नष्ट करो
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ಪಾಂಡವರನ್ನು ಸಾಮದಿಂದಲೂ, ದಾನದಿಂದಲೂ, ಭೇದನೀತಿಯಿಂದಲೂ ವಶಪಡಿಸಲಾಗದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದಲೇ ಸಂಹರಿಸು.
Verse 21
तान् विक्रमेण जित्वेमामखिलां भुड्क्षव मेदिनीम् | अतो नानयं प्रपश्यामि कार्योपायं जनाधिप
ಕರ್ಣನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನ್ನ ಸ್ವಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಈ ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು. ಓ ಜನಾಧಿಪ! ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗೆ ಬೇರೆ ಉಪಾಯ ನನಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 22
वैशम्पायन उवाच श्रुत्वा तु राधेयवचो धृतराष्ट्र: प्रतापवान् | अभिपूज्य तत: पश्चादिदं वचनमब्रवीत्
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಜನಮೇಜಯನೇ! ರಾಧೇಯ (ಕರ್ಣ)ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರತಾಪವಂತನಾದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಅವನನ್ನು ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದನು; ನಂತರ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.
Verse 23
उपपन्नं महाप्राज्ञे कृतास्त्रे सूतनन्दने । त्वयि विक्रमसम्पन्नमिदं वचनमीदृशम्
ಓ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಅಸ್ತ್ರವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ಸೂತನಂದನ ಕರ್ಣನೇ! ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಇಂತಹ ವಚನವು ನಿನಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ.
Verse 24
भूय एव तु भीष्मश्च द्रोणो विदुर एव च । युवां च कुरुतं बुद्धि भवेद् या न: सुखोदया
ಆದರೂ ಮತ್ತೆ—ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ವಿದುರ—ಮತ್ತು ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ—ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೂತು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚಿಂತಿಸಿ; ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಸುಖೋದಯವಾಗುವಂತಹ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿರಿ.
Verse 25
तत आनाय्य तानू् सर्वान् मन्त्रिण: सुमहायशा: । धृतराष्ट्रो महाराज मन्त्रयामास वै तदा
ಆಮೇಲೆ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಮಹಾರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಆ ಎಲ್ಲಾ ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಂತ್ರಣೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.
Verse 200
इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपर्वके अन्तर्गत विदुरागमन-राज्यलम्भपर्वमें दुर्योधनवाक्यविषयक दो सौवाँ अध्याय पूरा हुआ
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಮಹಾಭಾರತದ ಆದಿಪರ್ವದೊಳಗಿನ ವಿದುರಾಗಮನ-ರಾಜ್ಯಲಂಭಪರ್ವದಲ್ಲಿ ದುರ್ಯೋಧನ ವಾಕ್ಯವಿಷಯಕ ದ್ವಿಶತತಮ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।
Verse 2031
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि विदुरागमनराज्यलम्भपर्वणि धृतराष्ट्रमन्त्रणे एकाधिकद्विशततमो<ध्याय:
ಇತಿ ಶ್ರೀಮಹಾಭಾರತದ ಆದಿಪರ್ವದೊಳಗಿನ ವಿದುರಾಗಮನ-ರಾಜ್ಯಲಂಭಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರಮಂತ್ರಣಾವಿಷಯಕ ಏಕಾಧಿಕದ್ವಿಶತತಮ ಅಧ್ಯಾಯ।
Frequently Asked Questions
The dilemma concerns power sought for domination: intense tapas can be 'effective' yet ethically unstable when driven by conquest, raising the question of whether extraordinary capability legitimizes the intended use.
The episode emphasizes that motive constrains outcomes: even divine boons are conditioned by intent, and carefully worded protections can embed a latent vulnerability that later governs fate.
No explicit phalaśruti appears in this excerpt; the meta-function is exemplum-based—an instructive narrative offered by Nārada to frame later ethical reasoning about boons, restraint, and the risks of unchecked ambition.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.