Shloka 9
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
न दरिद्रो वसुमतो नाविद्वान् विदुष: सखा । न शूरस्य सखा क्लीब: सखिपूर्व किमिष्यते,सच्ची बात यह है कि दरिद्र मनुष्य धनवानका, मूर्ख विद्वान्का और कायर शूरवीरका सखा नहीं हो सकता; अतः पहलेकी मित्रताका क्या भरोसा करते हो
na daridro vasumato nāvidvān viduṣaḥ sakhā | na śūrasya sakhā klībaḥ sakhipūrvaṃ kim iṣyate ||
ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ ದರಿದ್ರನು ಧನವಂತನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಲಾರನು; ಅವಿದ್ಯಾವಂತನು ವಿದ್ಯಾವಂತನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಲಾರನು; ಭೀರು ಶೂರನ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಲಾರನು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಹಿಂದಿನ ಸ್ನೇಹದ ಮೇಲೆ ಏನು ನಂಬಿಕೆ?
हुपद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a pragmatic ethic of friendship: companionship tends to endure when there is some parity in virtue, learning, courage, and social standing; otherwise, old ties alone are an unreliable basis for present trust.
Hupada is offering counsel that cautions against depending on a past friendship, arguing that differences in wealth, knowledge, and bravery prevent stable companionship in the present situation.