Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
अलभद् गौतमी पुत्रमश्चत्थामानमौरसम् । भीमविक्रमकर्माणमादित्यसमतेजसम्,उस गौतमी कृपीने मुझसे मेरे औरस पुत्र अश्वत्थामाको प्राप्त किया, जो सूर्यके समान तेजस्वी तथा भयंकर पराक्रम एवं पुरुषार्थ करनेवाला है
alabhad gautamī putram aśvatthāmānam aurasam | bhīmavikramakarmāṇam ādityasamatejasam ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಗೌತಮೀ (ಕೃಪೀ) ನನ್ನಿಂದ ತನ್ನ ಔರಸ ಪುತ್ರನಾದ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನು ಪಡೆದಳು; ಅವನು ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ತೇಜಸ್ಸುಳ್ಳವನು, ಭಯಂಕರ ಪರಾಕ್ರಮಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the dharmic importance of legitimate lineage (aurasa-putra) and signals that extraordinary martial brilliance can be both a blessing to a family line and a source of grave consequences in the wider moral order of the epic.
Vaiśampāyana reports that Gautamī/Kṛpī receives her own son, Aśvatthāmā, described as sun-like in radiance and formidable in valor—introducing his exceptional nature within the unfolding Kuru genealogy and future conflicts.