Adhyaya 25

Verse 1

ऽल्पायुर्मरणहे तुबालान्त्येष्ट्योर्निरूपणं नाम चतुर्विशो ऽध्यायः श्रीविष्णुरुवाच / अतः परं प्रवक्ष्यामि पुरुषस्त्री विनिर्णयम् / जीवन्वापि मृतो वापि पञ्चवर्षाधिको ऽपि वा

ಇದು ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯ—‘ಅಲ್ಪಾಯು (ಅಕಾಲ) ಮರಣದ ಕಾರಣಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಲಕನ ಅಂತ್ಯೇಷ್ಠಿಯ ನಿರೂಪಣೆ’ ಎಂಬುದು. ಶ್ರೀವಿಷ್ಣು ಹೇಳಿದರು—ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಪುರುಷ-ಸ್ತ್ರೀ ಕುರಿತು ಯುಕ್ತ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಮಗು ಜೀವಂತವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಮೃತವಾಗಿರಲಿ, ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಯಸ್ಸಿದ್ದರೂ ಸಹ।

Verse 2

पूर्णे तु पञ्चमे वर्षे पुमांश्चैव प्रतिष्ठितः / सर्वैन्द्रियाणि जानाति रूपारूपविपर्ययौ

ಐದನೇ ವರ್ಷ ಪೂರ್ಣವಾದಾಗ ಗಂಡು ಮಗು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದು, ರೂಪ-ಅರೂಪಗಳ ಭೇದವನ್ನು ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದೆ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

पूर्वकर्मविपाकेन प्राणिनां वधबन्धनम् / विप्रादीनन्त्यजान्सर्वान्पापं मारयति ध्रुवम्

ಪೂರ್ವಕರ್ಮದ ವಿಪಾಕದಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ವಧ ಮತ್ತು ಬಂಧನ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಪಾಪವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ—ವಿಪ್ರಾದಿಗಳಿಂದ ಅಂತ್ಯಜರ ತನಕ—ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ।

Verse 4

गर्भे नष्टे क्रिया नास्ति दुग्धं देयं मृते शिशौ / परं च पायसं क्षीरं दद्याद्वलविपत्तितः

ಗರ್ಭ ನಷ್ಟವಾದರೆ ಯಾವುದೇ ಅಂತ್ಯೇಷ್ಠಿ-ಕ್ರಿಯೆ ವಿಧೇಯವಲ್ಲ. ಶಿಶು ಮರಣಿಸಿದರೆ ಕ್ಷೀರವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಾನುಸಾರ ಪಾಯಸ ಮತ್ತು ಕ್ಷೀರವನ್ನೂ ದಾನ/ಅರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 5

एकादशाहं द्वादशाहं वृषं वृषविधिं विना / महादानविहीनं च कुमारे कृत्यमादिशेत्

ಕುಮಾರನು ಮರಣಿಸಿದರೆ ಏಕಾದಶಾಹ, ದ್ವಾದಶಾಹ ಮೊದಲಾದ ಉತ್ತರಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಆದರೆ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಮಹಾದಾನವಿಲ್ಲದೆ ವಿಧಿಸಬೇಕು.

Verse 6

कुमाराणां चैव बालानां भोजनं वस्त्रवेष्टनम् / बाले वा तरुणे वृद्धे घटो भवति वै मृते

ಕುಮಾರರು ಹಾಗೂ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಭೋಜನದಾನ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರವೇಷ್ಠನ (ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹೊದಿಸುವುದು) ವಿಧೇಯ. ಬಾಲನಾಗಲಿ, ಯುವನಾಗಲಿ, ವೃದ್ಧನಾಗಲಿ—ಮರಣಾನಂತರ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ‘ಘಟ’ (ಆಶ್ರಿತ ಪಾತ್ರ) ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 7

भूमौ विनिः क्षिपेद्बालं द्विमासोनं द्विवार्षिकम् / ततः परं खगश्रेष्ठ देहदाहो विधोयते

ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಗುವನ್ನೂ, ಎರಡು ವರ್ಷವರೆಗೆ ಇರುವ ಶಿಶುವನ್ನೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಿನಿಕ್ಷೇಪ (ಹೂತು) ಮಾಡಬೇಕು. ಅದರ ನಂತರ, ಹೇ ಖಗಶ್ರೇಷ್ಠ ಗರುಡ, ದೇಹದಾಹ (ದಹನ ಸಂಸ್ಕಾರ) ವಿಧೇಯ.

Verse 8

शिशुरा दन्तजननाद्बालः स्याद्यावदाशिखम् / कथ्यते सर्वशास्त्रेषु कुमारो मौञ्जिबन्धनात्

ಹಲ್ಲು ಮೂಡುವುದರಿಂದ ‘ಶಿಶು’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿಂದ ಚೂಡಾಕರ್ಮ/ಶಿಖಾ ಸ್ಥಾಪನೆವರೆಗೆ ‘ಬಾಲ’ ಎನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಮೌಂಜೀಬಂಧನ (ಉಪನಯನ)ದಿಂದ ಅವನು ‘ಕುಮಾರ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

Verse 9

शूद्रादीनां कथं कुर्यात्संशयो मौञ्जिवर्जनात् / गर्भाच्च नवमं हित्वा शिशुरामासषोडशम्

ಶೂದ್ರಾದಿಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು? ಮೌಂಜೀಧಾರಣೆಯ ಅಭಾವದಿಂದ ಸಂಶಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಗರ್ಭದಿಂದ ಒಂಬತ್ತನೇ ತಿಂಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಶಿಶುವಿಗೆ ಹದಿನಾರು ತಿಂಗಳುಗಳವರೆಗೆ ಗಣನೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 10

बालश्चाथ परञ्ज्ञेय आमाससप्तविंशति / आ पञ्च वर्षात्कौमारः पौगण्डो नवहांयनः

ಮುಂದೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದು—‘ಬಾಲ’ ಅವಸ್ಥೆ ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ತಿಂಗಳುಗಳವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಐದು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ‘ಕೌಮಾರ’, ಒಂಬತ್ತು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ‘ಪೌಗಂಡ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 11

किशोरः षोडशाब्दः स्यात्ततो यौवनमादिशेत् / मृतो ऽपि पञ्चमे वर्षे अवृतः सवृतो ऽपि वा

ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ‘ಕಿಶೋರ’ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ‘ಯೌವನ’ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಬೇಕು. ಐದನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಮರಣವಾದರೂ—ಸಂಸ್ಕಾರವಾಗದೆ ಇದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಆಗಿದ್ದರೂ—ವಿಧಿ ತದನುಸಾರವೇ।

Verse 12

पूर्वोक्तमेव कर्तव्यमीहते दशपिण्डकम् / स्वल्पकर्मप्रसङ्गाच्च स्वल्पाद्विषयबन्धनात्

ಇಲ್ಲಿಯೂ ಪೂರ್ವೋಕ್ತವನ್ನೇ ಮಾಡಬೇಕು—ದಶಪಿಂಡಕ ವಿಧಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕರ್ಮಸಂಬಂಧದಿಂದಲೂ, ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಷಯಬಂಧನದಿಂದಲೂ ಬಂಧನ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 13

स्वल्षाद्वपुषि वस्त्राच्च क्रियां स्वल्पामपीच्छति / यावदुपचयो जन्तुर्यावद्विषयवेष्टितः

ಸ್ವಲ್ಪ ದೇಹವೂ ಸ್ವಲ್ಪ ವಸ್ತ್ರವೂ ಹೊಂದಿದ ಜೀವಿಯೂ ತನ್ನಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಪವಾದ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನಾದರೂ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ—ಅವನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಉಪಚಯ ಮುಂದುವರಿಯುವವರೆಗೆ, ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿರುವವರೆಗೆ।

Verse 14

यद्यद्यस्योपजीव्यं स्यात्तत्तद्देयमिहेच्छति / ब्रह्मबीजोद्भवाः पुत्रा देवर्षोणां च वल्लभाः

ಜೀವನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವದರಿಂದ ಜೀವನಾಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದನೋ, ಮರಣಾನಂತರ ಇಲ್ಲಿ ಅದೇ ಅರ್ಪಣವಾಗಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮಬೀಜೋದ್ಭವ, ದೇವರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯರಾದ ಪುತ್ರರು—ಅದನುಸಾರ ದಾನಾರ್ಪಣೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 15

यमेन यमदूतैश्च शास्यन्ते निश्चितं खग / बालो वृद्धो युबा वापि घटमिच्छन्ति देहिनः

ಹೇ ಖಗ (ಗರುಡಾ)! ಯಮನು ಮತ್ತು ಯಮದೂತರು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವುದು ನಿಶ್ಚಿತ. ಬಾಲನಾಗಲಿ, ವೃದ್ಧನಾಗಲಿ, ಯುವನಾಗಲಿ—ದೇಹಿ ದೇಹವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸಿದರೂ ಅವನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

सुखं दुः खं सदा वेत्ति देही वै सर्वगस्त्विह / परित्यज्य तदात्मानं जीर्णां त्वचमिवोरगः

ದೇಹಿ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಸದಾ ಸುಖದುಃಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬಳಿಕ ದೇಹಾತ್ಮಭಾವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹಾವು ಜೀರ್ಣ ಚರ್ಮವನ್ನು ಬಿಸಾಡುವಂತೆ, ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

अङ्गुष्ठमात्रः पुरुषो वायुभृतः क्षुधान्वितः / तस्माद्देयानि दानानि मृते बाले सुनिश्चितम्

ಪ್ರೇತಪುರುಷನು ಅಂಗುಷ್ಟಮಾತ್ರನಾಗಿ, ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣವಾಯುವಿನಿಂದ ಧಾರಿತನಾಗಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಾಲನು ಮೃತನಾದರೂ ದಾನಗಳನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 18

जन्मतः पञ्च वर्षाणि भुङ्क्ते दत्तमसंस्कृतम् / पञ्चवर्षाधिके बाले विपत्तिर्यदि जायते

ಜನ್ಮದಿಂದ ಐದು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಬಾಲನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಂಸ್ಕಾರಬಂಧನವಿಲ್ಲದೆ ನೀಡಿದುದನ್ನು ಭೋಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಐದು ವರ್ಷ ಮೀರಿದ ಬಾಲನಿಗೆ ವಿಪತ್ತು (ಮರಣಾದಿ) ಸಂಭವಿಸಿದರೆ, ತದನುಸಾರ ಕ್ರಿಯಾಕರ್ಮಗಳು ಮತ್ತು ವಿಧಿಗಳು ಪ್ರವರ್ತಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 19

वृषोत्सर्गादिकं कर्म सपिण्डीकरणं विना / द्वादशे हनि सम्प्राप्ते कुर्याच्छ्राद्धानि षोडश

ಸಪಿಂಡೀಕರಣವಿಲ್ಲದೆ ವೃಷೋತ್ಸರ್ಗಾದಿ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ದ್ವಾದಶ ದಿನ ಬಂದಾಗ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹದಿನಾರು ಶ್ರಾದ್ಧಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 20

पायसेन गुडेनापि पिण्डान्दद्याद्यथाक्रमम् / उदकुम्भप्रदानं च पद (उप) दानानि यानि च

ಪಾಯಸದಿಂದಲೋ ಗುಡದಿಂದಲೋ ಕ್ರಮಾನುಸಾರ ಪಿಂಡಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಜೊತೆಗೆ ಉದಕುಂಭದಾನ ಮತ್ತು ವಿಧಿಸಲಾದ ಪದೋಪದಾನಾದಿ ದಾನಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 21

भोजनानि द्विजे दद्यान्महादानादि शक्तितः / दीपदानादि यत्किञ्चित्पञ्चवर्षाधिके सदा

ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಬೇಕು; ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಮಹಾದಾನಾದಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು. ದೀಪದಾನಾದಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಐದು ವರ್ಷ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಸದಾ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 22

कर्तव्यं च खगश्रेष्ठ व्रतात्प्राक् प्रेततृप्तये / यदा नक्रियते सर्वं मुद्गलत्वं स गच्छति

ಓ ಖಗಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಪ್ರೇತತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಅವನು ‘ಮುದ್ಗಲತ್ವ’ ಎಂಬ ದುರವಸ್ಥೆಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 23

व्रतात्प्राङ्गेव देयं तु ततः पितृगणस्य च / स्वाहाकारेण वै कुर्यादेकोद्दिष्टानि षोडश

ವ್ರತ ಸಮಾಪ್ತಿಗೆ ಮೊದಲುಲೇ ದಾನ-ಆಹುತಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು; ನಂತರ ಪಿತೃಗಣಕ್ಕೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ‘ಸ್ವಾಹಾ’ ಎಂಬ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹದಿನಾರು ಏಕೋದ್ದಿಷ್ಟ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 24

ऋजुदर्भैस्तिलैः शुक्लैः प्राचीनावीति निश्चितम् / अपसव्यं च कर्तव्यं कृते यान्ति परां गतिम्

ಋಜು ದರ್ಭಗಳು ಮತ್ತು ಶುಕ್ಲ ತಿಲಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಚೀನಾವೀತಿ ವಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ಯಜ್ಞೋಪವೀತವನ್ನು ಅಪಸವ್ಯವಾಗಿ ಧರಿಸಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಪ್ರೇತನು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

पुनश्चिरायुषो भूत्वा जायन्ते स्वकुले ध्रुवम् / सर्वसौख्यप्रदः पुत्रः पित्रोः प्रीतिविवर्धनः

ಅವರು ಮತ್ತೆ ದೀರ್ಘಾಯುಷಿಗಳಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸ್ವಕುಲದಲ್ಲೇ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡುವ, ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಪುತ್ರನು ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

आकाशमेकं हि यथा चन्द्रादित्यौ यथैकतः / घटादिषु पृथक् सर्वं पश्य रूपं च तत्समम्

ಆಕಾಶವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಇರುವಂತೆ, ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯವೂ ತಲಾ ಒಂದೊಂದು ಗೋಳವಾಗಿರುವಂತೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಘಟಾದಿ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಕಂಡರೂ ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಎಂದು ನೋಡು, ಅದರ ರೂಪವೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸಮಾನವೆಂದು ತಿಳಿ.

Verse 27

आत्मा तथैव सर्वेषु पुत्त्रेषु विचरेत्सदा / या यस्य प्रकृतिः पूर्वं शुक्रशोणितसङ्गमे

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಆತ್ಮನು ಸದಾ ಎಲ್ಲ ಪುತ್ರರಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಶುಕ್ರ-ಶೋಣಿತ ಸಂಗಮದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೆ ಯಾವ ಪೂರ್ವ ಪ್ರಕೃತಿ ಇದ್ದಿತೋ, ಅದೇ ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 28

सा (स) तेन भावयोगेन पुत्त्रास्तत्कर्मकारिणः / पितृरूपं समादाय कस्यचिज्जायते सुतः

ಅದೇ ಭಾವಯೋಗದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪುತ್ರರು ಆ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ತಂದೆಯ ರೂಪವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಯಾರಿಗೋ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಪುತ್ರನು ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 29

पितृतः को ऽपि रूपाढ्यो गुणज्ञो दानतत्परः / सदृशः को ऽपि लोके ऽस्मिन्न भूतो न भविष्यति

ಪಿತೃವಂಶದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ರೂಪವಂತ, ಗುಣಜ್ಞ, ದಾನಪರಾಯಣನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬಹುದು; ಆದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ—ಹಿಂದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರನು।

Verse 30

अन्धादन्धो न भवति मूकान्मूको न जायते / बधिराद्बधिरो नैव विद्यावान्विदुषो न हि / अनुरूपा न दृश्यन्ते मदीयं वचनं शृणु

ಕುರುಡನಿಂದ ಕುರುಡನೇ ಹುಟ್ಟಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ; ಮೂಕನಿಂದ ಮೂಕನೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಬಧಿರನಿಂದ ಬಧಿರನೇ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಪಂಡಿತನಿಂದ ಸದಾ ವಿದ್ಯಾವಂತನೇ ಹುಟ್ಟುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಅನುರೂಪರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ—ನನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳು।

Verse 31

गरुड उवाच / औरसक्षेत्रजाद्याश्च पुत्त्रा दशविधाः स्मृताः / संगृहीतः सुतो यस्तु दासीपुत्त्रश्च तेन किम्

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದನು—ಔರಸ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ ಮೊದಲಾದ ಪುತ್ರರು ಹತ್ತು ವಿಧವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಆದರೆ ‘ಸಂಗೃಹೀತ’ (ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ/ದತ್ತಕ) ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ದಾಸೀಪುತ್ರ—ಅವರ ಕುರಿತು ಏನು ವಿಧಿ?

Verse 32

काङ्कां गतिमवाप्नोति जायो मृत्युवशं गतः / भवेन्न दुहिता यस्य न दौहित्रो न वा सुतः

ಮೃತ್ಯುವಶನಾದ ಮನುಷ್ಯನು ಕರುಣಾಜನಕ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಮಗಳು ಇಲ್ಲ, ದೌಹಿತ್ರನಿಲ್ಲ, ಪುತ್ರನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ।

Verse 33

श्राद्धं तस्य कथं कार्यं विधिना केन तद्भवेत् / श्रीभगवानुवाच / मुखं दृष्ट्वा तु पुत्रस्य मुच्यते पैतृकादृणात्

ಅವನ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಯಾವ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅದು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ? ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಪುತ್ರನ ಮುಖವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದರೂ ಮನುಷ್ಯನು ಪೈತೃಕ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

पौत्त्रस्य दर्शनाज्जन्तुर्मुच्यते चः ऋणत्रयात् / लोकानन्त्यं दिवः प्राप्तिः पुत्त्रपौत्त्र प्रपौत्त्रकैः

ಪೌತ್ರನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಜೀವನು ತ್ರಿವಿಧ ಋಣದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪುತ್ರ, ಪೌತ್ರ, ಪ್ರಪೌತ್ರರ ಮೂಲಕ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ ಸಮೃದ್ಧಿ ಪಡೆದು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 35

अन्यक्षेत्रोद्भवाद्या ये भुक्तिमात्रप्रदाः सुताः / कुर्वीत पार्वणं श्राद्धमारैसो विधिवत्सुतः

ಇತರೆ ವಂಶ/ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಜನಿಸಿ ಕೇವಲ ಭೋಗಮಾತ್ರ ನೀಡುವ (ಕರ್ತವ್ಯ ನಿಭಾಯಿಸದ) ಪುತ್ರನಾದರೂ, ಅವನು ಅಲಕ್ಷ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಾರ್ವಣ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 36

कुर्वन्त्यन्ये सुताः श्राद्धमे कोद्दिष्टं न पार्वणम् / ब्राह्मोढाजस्तून्नयति संगृहीतस्त्वधो नयेत् / श्राद्धं सांवत्सरं कुर्वञ्जायते नरकाय वै

ಕೆಲವರು ಪುತ್ರರು ಏಕೋದ್ದಿಷ್ಟ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಪಾರ್ವಣವನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದರೆ ಅವನು ಕರ್ಮವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ‘ಸಂಗೃಹೀತ’ (ಅಶುದ್ಧ/ಅಯೋಗ್ಯ)ನಾದವನು ಅದನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನರಕಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 37

सर्वदानानि देयानि ह्यन्न दानादृते खग / संगृहीतः सुतः कुर्यादेकोद्दिष्टं न पार्वणम्

ಹೇ ಖಗ (ಗರುಡ)! ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳನ್ನೂ ಕೊಡಬೇಕು; ಆದರೆ ಅನ್ನದಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಿಲ್ಲ. ಸಂಗೃಹೀತ (ದತ್ತಕ) ಪುತ್ರನು ಏಕೋದ್ದಿಷ್ಟವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಪಾರ್ವಣವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 38

प्रत्यब्दं पितृमातृभ्यां श्राद्धं दत्त्वा न लिप्यते / एकोद्दिष्टं परित्यज्य पार्वणं कुरुते यदि

ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ದೋಷ ಅಂಟುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಏಕೋದ್ದಿಷ್ಟವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪಾರ್ವಣವನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ದೋಷವಿಲ್ಲ.

Verse 39

आत्मानं च पितॄंश्चैव स नयेद्यममन्दिरम् / संगृहीतस्तु यः केचिद्दासीपुत्त्रादयश्च ये

ಅವನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದೊಡನೆ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳೊಡನೆ ಯಮಮಂದಿರಕ್ಕೆ ನೀಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವನು ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ದಾಸೀಪುತ್ರಾದಿ ಅವಲಂಬಿತರೂ ಆ ಕರ್ಮಫಲದಿಂದ ಅವನೊಡನೆ ಅಲ್ಲಿ ಎಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 40

तीर्थे कुर्युः पितृश्राद्धं दानं (मासं) दद्युर्द्विजन्मने / संगृहीतसुतो भूत्वा पाकं वा यः प्रयच्छति

ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ದ್ವಿಜನಿಗೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ) ತಿಂಗಳು ತಿಂಗಳಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವೀಕೃತ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಪಾಕಮಾಡಿದ ಅನ್ನಭೋಜನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನು ಕೂಡ ಪುಣ್ಯಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 41

वृथा श्राद्धं विजानीयाच्छूद्रान्नेन यथा द्विजः / न प्रीणयति तच्छ्राद्धं पितामहमुखान्पितॄन् / एवं ज्ञात्वा स्वगश्रेष्ठ हीनजातीन्सुतांस्त्यजेत्

ಶ್ರಾದ್ಧವು ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ತಿಳಿ—ದ್ವಿಜನು ಶೂದ್ರಾನ್ನದಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವಂತೆಯೇ. ಅಂಥ ಶ್ರಾದ್ಧವು ಪಿತಾಮಹಮುಖ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಖಗಶ್ರೇಷ್ಠ, ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಹೀನಜಾತಿಯ ಪುತ್ರರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 42

(ब्राह्मण्यां ब्राह्मणाज्जातश्चाण्डालादधमः स्मृतः ) / यस्तु प्रव्रजिताज्जातो ब्राह्मण्यां शूद्रतश्च यः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯಲ್ಲೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಂದ ಜನಿಸಿದ (ಅಂಥವನು) ಚಾಂಡಾಲನಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಮನೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರವ್ರಜಿತ (ಸನ್ಯಾಸಿ) ಯಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರನಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು ಕೂಡ ನಿಂದಿತರೆಂದು ಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 43

द्वावेतौ विद्धि चाण्डालौ सगोत्राद्यस्तु जायते / स्वर्यातिविहितान्पुत्रः समुत्पाद्य खगेश्वर

ಓ ಖಗೇಶ್ವರ, ತಿಳಿ—ಈ ಇಬ್ಬರೂ ಚಾಂಡಾಲರೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು: ಮೊದಲನೆಯವನು ಸಗೋತ್ರ (ಒಂದೇ ಗೋತ್ರ)ದಲ್ಲಿ ನಿಷಿದ್ಧ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು; ಎರಡನೆಯವನು ನಿಷಿದ್ಧ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂತಾನವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿ ನಂತರ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ತೆರಳುವ ಪುತ್ರನು.

Verse 44

तैः सुवृत्तैः सुखं प्राप्यं कुवृत्तैर्नरकं व्रजेत् / हीनजातिसमुद्भूतैः सुवृत्तैः सुखमेधते

ಸದಾಚಾರದಿಂದ ಸುಖ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ದುರುಚಾರದಿಂದ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದವನೂ ಸದಾಚಾರಿಯಾದರೆ ಸುಖದಲ್ಲೇ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 45

कलिकलुषविमुक्तः पूजितः सिद्धसङ्घैरमरचमरमालावीज्यमानो ऽप्सरोभिः / पितृशतमपि बन्धून्पुत्त्रपौत्त्रप्रपौत्त्रानपि नरकनिमग्नानुद्धरेदेक एव

ಕಲಿಯುಗದ ಕಲ್ಮಷದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಸಿದ್ಧಸಂಘಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತನಾಗಿ, ಅಪ್ಸರೆಯರಿಂದ ದಿವ್ಯ ಚಾಮರ-ಮಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವೀಜಿಸಲ್ಪಡುವವನು—ಅವನು ಒಬ್ಬನೇ ನರಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ನೂರು ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ, ಬಂಧುಗಳನ್ನೂ, ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರ-ಪ್ರಪೌತ್ರರನ್ನೂ ಉದ್ಧರಿಸಬಲ್ಲನು.