Adhyaya 11

Verse 1

श्राद्धस्य तृप्तिदत्वादिनिरूपणं नाम दशमो ऽध्यायः गरुड उवाच / मानुषत्वं लभेत्कस्मान्मृत्युमाप्नोति तत्कथम् / म्रियते कः सुरश्रेष्ठ देहमाश्रित्य कुत्रचित्

ಗರುಡನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ! ಜೀವಿಗೆ ಮಾನವತ್ವ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು ಅವನು ಮರಣವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ? ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರು ಸಾಯುತ್ತಾರೆ?

Verse 2

इन्द्रियाणि कुतो यान्ति ह्यस्पृश्यः स कथं भवेत् / क्व कर्माणि कृतानीह कथं भुङ्क्ते प्रसर्पति

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ? ಮತ್ತು ಆ (ಪ್ರೇತ) ಹೇಗೆ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ? ಇಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮಗಳು ಎಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ? ಅವನು ಅವುಗಳ ಫಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅನುಭವಿಸಿ ಹೇಗೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ?

Verse 3

प्रसादं कुरु मे मोहं छेत्तुमर्हस्यशेषतः / काश्यपो ऽहं सुरश्रेष्ठ विनतागर्भ संभवः / यमलोकं कथं यान्ति विष्णुलोकं च मानवाः

ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ನನ್ನ ಮೋಹವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ ನಿವಾರಿಸಿರಿ। ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಾನು ಕಶ್ಯಪನ ಪುತ್ರ, ವಿನತೆಯ ಗರ್ಭದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು। ಮಾನವರು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುಲೋಕವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ?

Verse 4

श्रीकृष्ण उवाच / परस्य योषितं हृत्वा ब्रह्मस्वमपहृत्य च

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ಪರನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಸ್ವತ್ತನ್ನೂ ಕದ್ದವನು…

Verse 5

अरण्ये निर्जने देशे जायते ब्रह्मराक्षसः / हीनजातौ प्रजायेत रत्नानामपहारकः

ನಿರ್ಜನ ಅರಣ್ಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ರತ್ನಗಳನ್ನು ಕದ್ದವನು ಹೀನಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

Verse 6

यंयं काममभिध्यायेत्स तल्लिङ्गो ऽभिजायते / नैनं छिन्दन्ति शस्त्राणि नैनं दहति पावकः

ಯಾವ ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಜೀವಿ ಮರುಮರು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಲಿಂಗಶರೀರವು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಶಸ್ತ್ರಗಳು ಅದನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲಾರವು, ಅಗ್ನಿಯೂ ಅದನ್ನು ದಹಿಸಲಾರದು.

Verse 7

न चैनं क्लेदयन्त्यापो न शोषयति मारुतः / वाक् चक्षुर्नासिका कर्णौ गुदं मूत्रस्य सञ्चरः

ನೀರು ಅದನ್ನು ತೊಯಿಸಲಾರದು, ಗಾಳಿ ಅದನ್ನು ಒಣಗಿಸಲಾರದು; ವಾಣಿ, ದೃಷ್ಟಿ, ಘ್ರಾಣ, ಶ್ರವಣ ಇರುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಗುದ ಮತ್ತು ಮೂತ್ರಪ್ರವಾಹದ ಮಾರ್ಗವೂ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 8

अण्डजादिकजन्तूनां छिद्राण्येतानि सर्वशः / आनाभेर्मूर्धपर्यन्तमूर्ध्वच्छिद्राणि चाष्ट वै

ಅಂಡಜಾದಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಈ ರಂಧ್ರಗಳು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಇರುತ್ತವೆ; ನಾಭಿಯಿಂದ ಶಿರಸ್ಸಿನವರೆಗೆ ಮೇಲ್ಮುಖವಾದ ಎಂಟು ರಂಧ್ರಗಳು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇವೆ.

Verse 9

सन्तः सुकृतिनो मर्त्या ऊर्ध्वच्छिद्रेण यान्ति वै / मृताहे वार्षिकं यावद्यथोक्तविधिना खग

ಹೇ ಖಗ (ಗರುಡ)! ಸತ್ಪುರುಷರೂ ಪುಣ್ಯವಂತರಾದ ಮನುಷ್ಯರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಊರ್ಧ್ವಛಿದ್ರ (ಬ್ರಹ್ಮರಂಧ್ರ) ಮೂಲಕ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮರಣದಿನದಿಂದ ವಾರ್ಷಿಕ ಶ್ರಾದ್ಧದವರೆಗೆ ಯಥೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.

Verse 10

कुर्यात्सर्वाणि कर्माणि निर्धनो ऽपि हि मानवः / देहे यत्र वसेज्जन्तुस्तत्र भुङ्क्ते शुभाशुभम्

ಮನುಷ್ಯನು ದರಿದ್ರನಾದರೂ ಸಹ ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಜೀವವು ಯಾವ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತದೋ, ಅದೇ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಶುಭಾಶುಭ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 11

मनोवाक्कायजान्दोषांस्तथां भुङ्क्ते खगेश्वर / मृतः स सुखमाप्नोति मायापाशैर्न बध्यते / पाशबद्धो नरो यस्तु विकर्मनिरतो भवेत्

ಹೇ ಖಗೇಶ್ವರ (ಗರುಡ)! ಮನಸ್ಸು, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ದೇಹದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ದೋಷಗಳ ಫಲವನ್ನು ಜೀವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗಸ್ಥನು ಮರಣಾನಂತರ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಮಾಯಾಪಾಶಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಪಾಶಬದ್ಧನಾಗಿ ವಿಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ರತನಾಗಿರುವವನು ಬಂಧನದುಃಖವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.