Adhyaya 23
Jāmbavatī’s Vaiṣṇava-Ācāra: Grace, Sense-Consecration, and Pilgrimage to Śrīnivāsa on Veṅkaṭādri
ಕೃಷ್ಣನು ಗರುಡನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಅಂತರ್ದೈವ ಪ್ರೇರಣೆ ಬಲವಾಗಿದ್ದರೆ ಕೇವಲ ನಾಮಮಾತ್ರದಿಂದಲೂ ಕೇಶವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅದು ಕ್ಷೀಣಿಸಿದರೆ ಸಾಧನೆಗಳು ಫಲದಲ್ಲಿ ಸಮಾನವೆಂದು ತೋರುತ್ತವೆ, ಆದರೂ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿತ್ಯಸನ್ನಿಧಿಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಗರುಡನು ಜಾಂಬವತಿ ಹೇಗೆ ಪೂಜಿಸಿದಳು, ಏಕೆ ಅವಳು ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದಳು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಅವಳ ಪೂರ್ವಜನ್ಮವನ್ನು—ಸೋಮನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಪುರಾಣಶ್ರವಣ, ಪ್ರಣಾಮ, ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ, ಸ್ಮರಣೆ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಆಭರಣ-ಧನತ್ಯಾಗ—ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವೈಷ್ಣವ ಶಿಸ್ತು—ವಾಣಿ, ಕೈಗಳು, ಕಿವಿಗಳು, ಕಣ್ಣುಗಳು, ಚರ್ಮ, ಘ್ರಾಣ, ರುಚಿ—ಸೇವೆ, ಹರಿಕಥೆ, ದರ್ಶನ, ವೈಷ್ಣವಸಂಗ, ಪಾದತೀರ್ಥ, ಪ್ರಸಾದಗಳ ಮೂಲಕ ಹರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜನೆ. ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾ ನೀತಿಯೂ—ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವ್ರತ, ವೈಷ್ಣವ ಸಂಗತಿ, ಲೋಕಫಲಾರ್ಥಿ ಯಾತ್ರಿಕರ ತ್ಯಾಗ, ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಲಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಥಮ ಸ್ಥಾನ, ದಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಪಾದಯಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನ ಹರಿಕಥೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿರಹಭರಿತ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಶೇಷಾಚಲ/ವೆಂಕಟಾದ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ದರ್ಶನ, ಸ್ನಾನ-ಮುಂಡನ-ತೀರ್ಥಶ್ರಾದ್ಧ-ದಾನ ಮತ್ತು ಭಾಗವತ ಪಠಣ ವಿಧಿಗಳು—ಅಂತರಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ತೀರ್ಥಾಚಾರದ ಸೇತುವೆಯಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ.
Shlokas
Verse 1
नाम द्वाविंशोध्यायः श्रीकृष्ण उवाच / सोमस्य पुत्री पूर्वसर्गे बभूव भार्या मदीया जाम्बवती मम प्रिया / तासां मध्ये ह्यधिका वीन्द्र किञ्चिद्रुद्रादिभ्यः पञ्चगुणैर्विहीना
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಸರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸೋಮದ ಪುತ್ರಿ ಜಾಂಬವತಿ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಹೇ ಪಕ್ಷಿಶ್ರೇಷ್ಠ (ವೀಂದ್ರ), ಅವರೊಳಗೆ ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾಗಿದ್ದಳು; ರುದ್ರಾದಿ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪಂಚಗುಣಗಳಿಂದ ಅವಳು ಕೆಲವು ಅಂಶದಲ್ಲಿ ವಿರಹಿತಳಾಗಿದ್ದಳು।
Verse 2
यदावेशो बलवान्स्याद्रमायां तदानामस प्रियते केशवोलम् / यदावेशाद्ध्रासमुपैति काले तदा तासां साम्यमाहुर्महान्तः
ರಮಾ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ)ಯಲ್ಲಿ ಆ ದಿವ್ಯ ಆವೇಶಶಕ್ತಿ ಬಲವಾಗಿರುವಾಗ, ನಾಮಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಕೇಶವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅದೇ ಆವೇಶ ಕ್ಷೀಣಿಸಿದಾಗ, ಆ ಸಾಧನಗಳ/ಭಾವಗಳ ಫಲ ಸಮಾನವೆಂದು ಮಹಾತ್ಮರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।
Verse 3
लक्ष्म्यावेशः किञ्चिदस्त्येव नित्यमतस्ताभ्यः किञ्चिदाधिक्यमस्ति
ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಆವೇಶ (ಅನುಗ್ರಹ) ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇತರರಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಧಿಕ್ಯವಿದೆ।
Verse 4
गरुड उवाच / तासां मध्ये जाम्बवन्ती तु कृष्ण आराधनं कीदृशं सा चकार / तन्मे ब्रूहि कृपया विश्वमूर्ते आधिक्ये वै कारणं ताभ्य एव
ಗರುಡನು ಹೇಳಿದರು—ಅವರಲ್ಲಿ ಜಾಂಬವಂತಿಯು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದಳು, ಅವಳ ಭಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪವೇನು? ಹೇ ವಿಶ್ವಮೂರ್ತೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನನಗೆ ಹೇಳು—ಇತರರಿಗಿಂತ ಅವಳ ಅಧಿಕ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನು?
Verse 5
गरुडेनैवमुक्तस्तु भगवान् देवकीसुतः / मेघगंभीरया वाचा उवाच विनतासुतम्
ಗರುಡನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ದೇವಕೀಸುತನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಮೇಘಗರ್ಜನೆಯಂತೆ ಗಂಭೀರವಾದ ವಾಣಿಯಿಂದ ವಿನತಾಪುತ್ರ ಗರುಡನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।
Verse 6
श्रीकृष्ण उवाच / या पूर्वसर्गे सोमपुत्री बभूव पितुर्गृहे वर्तमानापि साध्वी / जन्म स्वकीयं सार्थकं वै चकार पित्रा साकं विष्णुशुश्रूषणे न च
ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಆಕೆ, ತಂದೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ ನಿಜವಾದ ಸಾಧ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿಷ್ಣುಶುಶ್ರೂಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ತನ್ನ ಜನ್ಮವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಮಾಡಿಕೊಂಡಳು; ಆ ಉಪಾಸನೆಯಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ವಿಮುಖಳಾಗಲಿಲ್ಲ।
Verse 7
शुश्राव नित्यं सत्पुराणानि चैवं चक्रे सदा विष्णुपादप्रणामम् / चक्रे सदा तारकस्यापि विष्णोः प्रदक्षिणं स्मरणं कुर्वती सा
ಆಕೆ ನಿತ್ಯವೂ ಸತ್ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಶ್ರವಣಮಾಡಿ ಸದಾ ವಿಷ್ಣುಪಾದಗಳಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಾರಕಸ್ವರೂಪನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಿರಂತರ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಅವನ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನಳಾಗಿದ್ದಳು।
Verse 8
पित्रा साकं सा तु कन्या खगेन्द्र वैराग्ययुक्ता श्रवणात्संबभूव / केशं च मित्रं द्विरदादिकं च अनर्घ्यरत्नानि गृहादिकं च
ಓ ಖಗೇಂದ್ರಾ! ಆ ಕನ್ಯೆ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೇವಲ ಶ್ರವಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಕೇಶಾಲಂಕಾರ, ಮಿತ್ರಸಂಗ, ಆನೆ ಮೊದಲಾದ ಸಂಪತ್ತು, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳು, ಮನೆಮನೆಗಳಾದಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು।
Verse 9
सर्वं ह्येतन्नश्वरं चैव मेने ममाधीनं हरिणा वै कृतं च / येनैव दत्तं पुत्रमित्रादिकं च तेना हृतं वेदनां नैव चक्रे
ಅವನು ತಿಳಿದನು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಶ್ವರ; ನನಗೆ ಅಧೀನವೆಂದು ತೋರುವುದೂ ಹರಿಯೇ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದದ್ದು. ಪುತ್ರ, ಮಿತ್ರ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟವನೇ ಅವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ವ್ಯಥೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ।
Verse 10
अद्यैव विष्णुः परमो दयालुः दयां मयि कृतवांस्ते न सुष्ठु / पित्रा साकं कन्यका सा तु वीन्द्र सदात्मनि ह्यमले वासुदेवे
ಇಂದೇ ಪರಮ ದಯಾಳು ವಿಷ್ಣು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರಿದನು; ಅದು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲ. ಓ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ಆ ಕನ್ಯೆ ತಂದೆಯೊಡನೆ ನಿರ್ಮಲ ಸದಾತ್ಮ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ.
Verse 11
एकान्तत्वं सुष्ठु भक्त्या गता सा यदृच्छया सोपपन्नेन देवी / अकल्पयन्त्यात्मनो वीन्द्र वृत्तिं चकार यत्सावधिराधं प्रथैव
ದೃಢ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಏಕಾಗ್ರ ಏಕಾಂತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದ ಆ ದೇವಿ, ದೈವಯೋಗದಿಂದ ದೊರಕಿದ ಯೋಗ್ಯ ಸಾಧನಗಳೊಂದಿಗೆ, ಓ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠ, ತನ್ನ ಅಂತರಂಗ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಅಲುಗಿಸದೆ ಜೀವನವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಳು; ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಮಿತಿ ಕಟ್ಟಿದಳು.
Verse 12
सा वै वित्तं विष्णुपादारविन्दे दुः खार्णवात्तराके संचकार / वागीन्द्रिद्रियं खग सम्यक् चकार हरेर्गुणानां वर्णने वा सदैव
ಅವಳು ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿ ದುಃಖಸಾಗರ ದಾಟಿಸುವ ದೋಣಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ಓ ಖಗ, ಅವಳು ವಾಣಿ ಹಾಗೂ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಸದಾ ಹರಿಯ ಗುಣವರ್ಣನದಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾದಳು.
Verse 13
हस्तौ च विष्णोर्गृहसंमार्जनादौ चकार देवी गात्रमलापहारम् / श्रोत्रं च चक्रे हरिसत्कथोदये मोक्षादिमार्गे ह्यमृतोपमे च
ದೇವಿಯು ಕೈಗಳನ್ನು ವಿಷ್ಣುಸೇವೆಗೆ—ಮನೆಯ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಮೊದಲಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ—ದೇಹಮಲವನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು ರೂಪಿಸಿದಳು. ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಹರಿಯ ಸತ್ಕಥೆಗಳ ಉದಯ, ಮೋಕ್ಷಾದಿ ಮಾರ್ಗ ಮತ್ತು ಅಮೃತೋಪಮ ವಚನಗಳ ಶ್ರವಣಕ್ಕಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದಳು.
Verse 14
नेत्रं च चक्रे प्रतिमादिदर्शने अनादिकालीनमलापहरिणी / सद्वैष्णवानां स्पर्शने चैव संगे निर्माल्यगन्धानुविलेपने त्वक्
ಕಣ್ಣು ಪ್ರತಿಮಾದಿಗಳ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ರೂಪಿತವಾಗಿದೆ; ಅದು ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತದೆ. ಚರ್ಮವು ಸತ್ ವೈಷ್ಣವರ ಸ್ಪರ್ಶ ಮತ್ತು ಸಂಗಕ್ಕಾಗಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಅರ್ಪಿತ ನಿರ್ಮಾಲ್ಯದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಅನುಲೇಪನಕ್ಕಾಗಿ ರೂಪಿತವಾಗಿದೆ.
Verse 15
घ्रार्णेद्रियं सा हरिपादसारे चकार संसारविमुक्तिदे च / जिह्वेन्द्रियं हरिनैवेद्यशेषे श्रीमत्तुलस्यादिविमिश्रिते च
ಅವಳು ಹರಿಯ ಪಾದಸಾರದಿಂದ—ಸಂಸಾರಬಂಧನದಿಂದ ವಿಮುಕ್ತಿ ನೀಡುವದರಿಂದ—ಘ್ರಾಣೇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀತುಲಸಿ ಮೊದಲಾದವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರಿತ ಹರಿನೈವೇದ್ಯದ ಶೇಷ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಜಿಹ್ವೇಂದ್ರಿಯವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದಳು।
Verse 16
पादौ हरेः क्षेत्रपथानुसर्पणे शिरो हृषीकेशपदाभिवन्दने / कामं हृदास्ये तु हरिदास्यकाम्या तथोत्तमश्लोकजनाश्चरन्ति
ಉತ್ತಮ ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವ ಪ್ರಭುವಿನ ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹರಿಯ ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಪಥಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ; ಹೃಷೀಕೇಶನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಶಿರಸ್ಸು ಬಾಗಿಸಿ ವಂದಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೃದಯ ಮತ್ತು ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಒಂದೇ ಆಸೆಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ—ಹರಿಯ ದಾಸ್ಯಸೇವೆಯ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ. ಹೀಗೆ ಅವರು ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ।
Verse 17
निष्कामरूपे च मतिं चकार वागिन्द्रियं स्तवनं स्वीचकार / एवं सदा कार्यसमूहमात्मना समर्पयित्वा परमेशपादयोः
ಅವನು ನಿಷ್ಕಾಮ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ವಾಗಿಂದ್ರಿಯವನ್ನು ಪ್ರಭುಸ್ತವನದಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಸಮೂಹವನ್ನು ಆತ್ಮಭಾವದಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅರ್ಪಿಸಿ ನಿತ್ಯ ಸಮರ್ಪಿತನಾಗಿ ಉಳಿದನು।
Verse 18
तीर्थाटनार्थं तु जगाम पित्रा साकं हरेः प्रीणनाद्यर्थमेव / आराधयित्वा ब्राह्मणान्विष्णुभक्तानादौ गृहे वस्त्रसंभूषणाद्यैः
ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನು ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು, ಕೇವಲ ಹರಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ. ಮೊದಲು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ವಸ್ತ್ರ, ಆಭರಣ ಮೊದಲಾದ ದಾನಗಳಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿದನು।
Verse 19
पश्चात्कल्पं कारयामास देवी विष्णोरग्रे तीर्थयात्रार्थमेव / यावत्कालं तीर्थयात्रा मुकुन्द तावत्कालं तूर्ध्वरेता भवामि
ನಂತರ ದೇವಿಯು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ವ್ರತಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ಓ ಮುಕುಂದಾ! ಈ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ನಡೆಯುವುದೋ, ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ನಾನು ಊರ್ಧ್ವರೇತಸ್ಸಾಗಿ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವಳಾಗಿ ಇರುತ್ತೇನೆ।”
Verse 20
यावत्कालं तीर्थयात्रां करिष्ये तावद्दत्ताद्वैष्णवानां च संगम् / हरेः कथाश्रवणं स्यान्मुकुन्द नावैष्णवानां संगिनामङ्गसंगम्
ನಾನು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುವೆನೋ, ಅಷ್ಟು ಕಾಲ ವೈಷ್ಣವರ ಸತ್ಸಂಗವೂ ನನಗೆ ದೊರಕಲಿ. ಹೇ ಮುಕುಂದ, ಹರಿಕಥಾಶ್ರವಣವಾಗಲಿ; ಅವೈಷ್ಣವಸಂಗಿಗಳೊಂದಿಗೆ ದೇಹಸಂಬಂಧ ನನಗೆ ಆಗದಿರಲಿ.
Verse 21
सुहृज्जनैः पुत्रमित्रादिकैश्च दीर्थाटनं नैव कुर्यां मुकुन्द / कुर्वन्ति ये काम्यया तीर्थयात्रां तेषां संगं कुरु दूरे मुकुन्द
ಹೇ ಮುಕುಂದ, ಪುತ್ರ, ಮಿತ್ರ ಮೊದಲಾದ ಸುಹೃದ್ಜನರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ತೀರ್ಥಾಟನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಮ್ಯಭಾವದಿಂದ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುವವರ ಸಂಗವನ್ನು ದೂರವಿಡು, ಹೇ ಮುಕುಂದ.
Verse 22
शालग्रामं ये विहायैव यात्रां कुर्वन्ति तेषां किं फलं प्राहुरार्याः / यदा तीर्थानां दर्शनं स्यात्तदैव शालग्रामं पुरतः स्थापयित्वा
ಶಾಲಗ್ರಾಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುವವರಿಗೆ ಯಾವ ಫಲವೆಂದು ಆರ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? ತೀರ್ಥದರ್ಶನವಾಗುವಾಗ, ಅಂದೇ ಮೊದಲು ಶಾಲಗ್ರಾಮವನ್ನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪೂಜಾಕರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು.
Verse 23
तीर्थाटनं पादचैरैः कृतं चेत्पूर्णं फलं प्राहुरार्याः खगेन्द्र / पादत्राणं पादरक्षां च कृत्वा तीर्थाटनं पादहीनं तदाहुः
ಹೇ ಖಗೇಂದ್ರ, ಪಾದಚರ್ಯೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ತೀರ್ಥಾಟನ ಪೂರ್ಣ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆರ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಪಾದತ್ರಾಣ ಧರಿಸಿ ಪಾದರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಾಡುವ ತೀರ್ಥಾಟನವನ್ನು ಅವರು ‘ಪಾದಹೀನ’ವೆಂಬಂತೆ, ಅಪೂರ್ಣಫಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
Verse 24
यो वाहने तुरगे चोपविष्टस्तीर्थाटनं कुरुते चार्धहीनम् / वृषादीनां वाहने पादमाहुः परान्नानां भोजने व्यर्थमाहुः
ವಾಹನ ಅಥವಾ ಕುದುರೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ತೀರ್ಥಾಟನ ಮಾಡುವವನಿಗೆ ಫಲ ಅರ್ಧ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಎತ್ತು ಮೊದಲಾದ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅವರು ಚತುರ್ಥಾಂಶ ಫಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತು ಪರಾನ್ನ (ಭಿಕ್ಷೆ/ದಾನದ ಆಹಾರ) ಭೋಜನವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ.
Verse 25
महात्मनां वेदविदां यतीनां परान्नानां भोजने नैव दोषः / संकल्पयित्वा परमादरेण जगाम सा तीर्थयात्रार्थमेव
ಮಹಾತ್ಮರಾದ ವೇದವಿದ್ ಯತಿಗಳಿಗೆ ಪರಾನ್ನ ಸ್ವೀಕಾರದಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಪರಮಾದರದಿಂದ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿ ಕೇವಲ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೊರಟಳು.
Verse 26
आदौ स्नात्वा हरिनिर्मात्यगन्धं विसर्जयित्वा श्रवणं वै चकार / पित्रा साकं भोजनं चापि कृत्वा अग्रे दिने क्रोशमेकं जगाम
ಮೊದಲು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಹರಿ ನಿರ್ಮಿತ ಸುಗಂಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಂತರ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಶ್ರವಣಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿ ಮುಂದಿನ ದಿನ ಒಂದು ಕ್ರೋಶ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
Verse 27
तत्र द्विजान्पूजयित्वान्नपान रात्रौ तत्त्वं श्रावयामास देवी / एवं यात्रां ये प्रकुर्वन्ति नित्यं तेषां यात्रां सफलां प्राहुरार्याः
ಅಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜರನ್ನು ಅನ್ನಪಾನಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ರಾತ್ರಿ ದೇವಿಯು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಶ್ರವಣಗೊಳಿಸಿದಳು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿತ್ಯ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡುವವರ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಆರ್ಯರು ಫಲವಂತವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
Verse 28
विना दयां तीर्थयात्रा खगेन्द्रव्यर्थेत्येवं वीन्द्र चाहुर्महान्तः / दिवा रात्रौ ये न शृण्वन्ति दिव्यां हरेः कथां तीर्थमार्गे खगेन्द्र
ಹೇ ಖಗೇಂದ್ರ! ದಯೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಮಹಾಂತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ತೀರ್ಥಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಹರಿಯ ದಿವ್ಯಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳದವರ ಯಾತ್ರೆಯೂ ಫಲವಿಲ್ಲ.
Verse 29
व्यर्थंव्यर्थं तस्य चाहुर्गतं वै अश्वादीनां वाहनानां च विद्धि / अश्वादीनामपराधं वदस्व गङ्गादीनां दर्शनात्पापनाशः
ಅವರು ಅವನ ಗಮನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಅಶ್ವಾದಿ ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅಪರಾಧದಿಂದ. ಅಶ್ವ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಹೇಳು; ಗಂಗಾದಿಗಳ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದ ಪಾಪ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.
Verse 30
क्षेत्रस्थविष्णोर्दर्शनात्पापनाशो मार्जारस्याप्यपराधं वदस्व / क्षेत्रस्थविष्णोः पूजनात्पापनाशः पूजावतामपराधं वदस्व
ತೀರ್ಥಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ವಿಷ್ಣುವಿನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಪಾಪನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಬೆಕ್ಕಿನಂತಹ ತুচ್ಛ ಪ್ರಾಣಿಯದೂ ಅಪರಾಧವೇನು ಎಂದು ಹೇಳು. ಹಾಗೆಯೇ ಪೂಜೆ ಮಾಡುವವರ ಅಪರಾಧವೇನು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಹೇಳು, ಏಕೆಂದರೆ ಕ್ಷೇತ್ರಸ್ಥ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
Verse 31
जपादीनां कुर्वतां पापनाशो विष्णोर्ध्यानात्सद्य एवाधनाशः / अनुसंधानाद्रहितं सर्वमेव कृतं व्यर्थमेवेति चाहुः
ಜಪಾದಿ ಮಾಡುವವರ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ವಿಷ್ಣುವಿನ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ದಾರಿದ್ರ್ಯವು ತಕ್ಷಣವೇ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ಸ್ಮರಣೆ (ಅನುಸಂಧಾನ) ಇಲ್ಲದೆ ಮಾಡಿದ ಎಲ್ಲವೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
Verse 32
अतो हरेः पापविनाशिनीं कथां श्रुत्वा विष्णोर्भक्तिमान्स्यात्वगन्द्र / दृष्ट्वादृष्ट्वा हरिपादाङ्कितं च स्मृत्वास्मृत्वा भक्तिमान्स्यात्खगेन्द्र
ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವಾಗೀಂದ್ರ, ಹರಿಯ ಪಾಪವಿನಾಶಿನಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಭಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹೇ ಖಗೇಂದ್ರ, ಹರಿಯ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಅಂಕಿತವಾದುದನ್ನು ಮರುಮರು ನೋಡಿ, ಮರುಮರು ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ ಅವನು ನಿಜಭಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
Verse 33
पित्रा साकं कन्यका सापि वीन्द्र शेषाचलस्थं श्रीनिवासं च द्रष्टुम् / जगाम सा मार्गमध्ये हरिं च सा चिन्तयामास रमापतिं च
ಹೇ ಇಂದ್ರ, ಆ ಕನ್ಯೆಯೂ ತನ್ನ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಶೇಷಾಚಲದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹೊರಟಳು. ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಹರಿಯನ್ನು—ರಮಾಪತಿಯನ್ನು, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿಯನ್ನು—ನಿರಂತರ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
Verse 34
कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य वक्षः श्रीवत्सरत्नैर्भूषितं विस्तृतं च / कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य तुन्दं वलित्रयेणाङ्कितं सुंदरं च
ನಾನು ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ವಿಶಾಲ ವಕ್ಷಸ್ಥಲವನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವೆನು, ಅದು ಶ್ರೀವತ್ಸ ರತ್ನಚಿಹ್ನೆಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದೆ? ನಾನು ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಸುಂದರ ಉದರವನ್ನು ದರ್ಶಿಸುವೆನು, ಅದು ಮೂರು ಮಂಗಳ ವಲಿಗಳಿಂದ ಅಂಕಿತವಾಗಿದೆ?
Verse 35
कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य कण्ठं महर्लोकस्याश्रयं कंबुतुल्यम् / कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य नाभिं सदान्तरिक्षस्याश्रयं वै सुपूर्णम्
ನಾನು ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಕಂಠವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು—ಶಂಖಸಮಾನ, ಮಹರ್ಲೋಕದ ಆಧಾರ? ನಾನು ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ನಾಭಿಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು—ಸದಾ ಪರಿಪೂರ್ಣ, ಅಂತರಿಕ್ಷದ ಆಶ್ರಯ?
Verse 36
कदा द्रक्ष्ये वदनं वै मुरारेर्जनलोकस्याश्रयं सर्वदैव
ನಾನು ಯಾವಾಗ ಮುರಾರಿಯ ಮುಖವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು—ಜನಲೋಕಕ್ಕೆ ಸದಾ ಆಶ್ರಯನಾದವನು?
Verse 37
शिरः कदा श्रीनिवासस्य द्रक्ष्ये सत्यस्य लोकस्याश्रयं सर्वदैव / कटिं कदा श्रीनिवासस्य द्रक्ष्ये भूर्लोकस्याश्रयं सर्वदैव
ನಾನು ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು—ಸತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಸದಾ ಆಶ್ರಯ? ನಾನು ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಕಟಿಯನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು—ಭೂರ್ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸದಾ ಆಧಾರ?
Verse 38
कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य चोरु तलातलस्याश्रयं सर्वदैव / कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य जानु सुकोमलं सुतलस्याश्रयं च
ನಾನು ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ತೊಡೆಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು—ತಲಾತಲಕ್ಕೆ ಸದಾ ಆಧಾರ? ನಾನು ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಸುಕೋಮಲ ಮೊಣಕಾಲುಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು—ಸುತಲಕ್ಕೂ ಆಶ್ರಯ?
Verse 39
कदा द्रक्ष्ये श्रीनिवासस्य जङ्घे रसातलस्याश्रयेः सर्वदैव / कदा द्रक्ष्ये पादतलं हरेश्च पाताललोकस्याश्रयं सर्वदैव
ನಾನು ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಜಂಘೆಗಳನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು—ರಸಾತಲಕ್ಕೆ ಸದಾ ಆಶ್ರಯ? ನಾನು ಯಾವಾಗ ಹರಿಯ ಪಾದತಳವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆನು—ಪಾತಾಳಲೋಕಕ್ಕೆ ಸದಾ ಆಧಾರ ಹಾಗೂ ಶರಣ?
Verse 40
इत्थं मार्गे चिन्तयन्ती च देवी शेषाचले शेषदेवं ददर्श / फणैः सहस्रैः सुविराजमानं नानाद्रुमैर्वानरैर्वानरीभिः
ಹೀಗೆ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇವಿಯು ಶೇಷಾಚಲದಲ್ಲಿ ಶೇಷದೇವನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದಳು. ಸಹಸ್ರ ಫಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ, ನಾನಾ ವೃಕ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ವಾನರರು ಹಾಗೂ ವಾನರಿಯರಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿದ್ದನು.
Verse 41
अनन्त जन्मार्जितपुण्यसंचयान्मयाद्य दृष्टः परमाचलो हि / तद्दर्शनाद्वाष्पकलाकुलेक्षणा सद्यः समुत्थाय ननाम मूर्ध्ना
ಅನಂತ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚಿತವಾದ ಪುಣ್ಯಸಂಚಯದ ಫಲವಾಗಿ ಇಂದು ನಾನು ಈ ಪರಮಾಚಲವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿದೆನು. ಅದನ್ನು ಕಂಡ ಕ್ಷಣವೇ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಶಿರಸ್ಸು ಬಾಗಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆನು.
Verse 42
मुखं च दृष्ट्वा नमनं च कार्यं पृष्ठादिभागे नमनं न कार्यम् / सापि द्विषट्कं नमनं च चक्रे शालग्रामं स्थापयित्वा पुरो ऽस्य
ಮುಖವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕು; ಬೆನ್ನು ಅಥವಾ ಹಿಂಭಾಗದ ಕಡೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬಾರದು. ಅವಳೂ ಸಹ ಅವನ ಮುಂದೇ ಶಾಲಗ್ರಾಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಹನ್ನೆರಡು ಬಾರಿ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದಳು.
Verse 43
इत्थं कार्यं वैष्णवैः पर्वतस्य त्वं वैष्णवैर्विपरीतं च कार्यम् / मध्वान्तःस्थः पर्वताग्रेस्ति नित्यं रमाब्रह्माद्यैः पूजितः श्रीनिवासः
ಪರ್ವತದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವರು ಹೀಗೆ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ನೀನು ವೈಷ್ಣವಾಚಾರಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ನಡೆದೆ. ‘ಮಧ್ವ’ ಪ್ರದೇಶದೊಳಗೆ ಅಂತಃಸ್ಥನಾಗಿ, ಪರ್ವತಶಿಖರದಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಸ್ಥಿತನಾದ ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನು ರಮಾ(ಲಕ್ಷ್ಮೀ), ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಸದಾ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ.
Verse 44
सुसत्तमं परमं श्रीनिवासं द्रक्ष्ये ऽथाहं ह्यारुरुक्षे ऽचलञ्च / इत्येवमुक्त्वा कपिलाख्यतीर्थे स्थानं चक्रे सा स्वपित्रा सहैव
“ನಾನು ಪರಮ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಪರಮ ಶ್ರೀನಿವಾಸನನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡುವೆ; ನಂತರ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಈ ಪರ್ವತವನ್ನು ಏರುವೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವಳು ತನ್ನ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಪಿಲಾಖ್ಯ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಾಸಸ್ಥಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು.
Verse 45
अत्रैवास्ते श्रीनिवासो हरिस्तु द्रव्येण रूपेण न चान्यथेति / आदौस्नात्वा मुण्डनं तत्र कृत्वा तीर्थश्राद्धं कारयित्वा सुतीर्थे
ಇಲ್ಲಿಯೇ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಹರಿ ಆ ಪವಿತ್ರ ದ್ರವ್ಯರೂಪದಲ್ಲಿ ಸాక్షಾತ್ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಮುಂಡನ ಮಾಡಿಸಿ, ಆ ಸುತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ತೀರ್ಥಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಬೇಕು.
Verse 46
गोभूहिरण्यादिसमस्तदानं दत्त्वा शैलं चारुरोहाथ साध्वी / शालग्रामं स्थापयित्वा स चाग्रे पुनः प्रणामं सापि चक्रे सुभक्त्या
ಗೋವು, ಭೂಮಿ, ಚಿನ್ನ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ಸುಂದರ ಶೈಲವನ್ನು ಏರಿದಳು. ಮುಂದೆ ಶಾಲಗ್ರಾಮವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಶುದ್ಧಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು.
Verse 47
सोपानानां शतपर्यन्तमेवमारुह्य सा ह्युपविष्टा तु तत्र / शुश्राव सा भागवतं पुराणं शुश्राव वैवेङ्कटाद्रेः प्रशंसाम्
ಹೀಗೆ ಅವಳು ನೂರು ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳವರೆಗೆ ಏರಿ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಳು. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಭಾಗವತಪುರಾಣ ಪಠಣವನ್ನು ಕೇಳಿದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಪವಿತ್ರ ವೆಂಕಟಾದ್ರಿಯ ಪ್ರಶಂಸೆಯನ್ನೂ ಕೇಳಿದಳು.
Verse 48
जैगीषव्याद्गुरुपादात्सुभक्त्या सुश्राव तत्त्वं वेङ्कटाद्रेश्च सर्वम्
ಗುರುಪಾದಗಳ ಬಳಿ ಸುದೃಢ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಂತು ಜೈಗೀಷವ್ಯನು ವೆಂಕಟಾದ್ರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಮಸ್ತ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ಕೇಳಿದನು.
Frequently Asked Questions
It assigns speech to describing Hari’s virtues, hands to sevā and purity-maintenance, ears to hearing Hari narratives and liberating teachings, eyes to sacred darśana that cleanses beginningless impurities, skin to contact with true Vaiṣṇavas and nirmālya fragrance, smell to Hari’s pāda-tīrtha essence, and taste to prasāda remnants with tulasī—turning embodiment into a devotional instrument.
The text frames bodily hardship and humility (walking) as integral to yātrā’s purificatory intent; protecting the feet or riding is portrayed as diminishing that austerity, hence described as ‘footless’ or partial in fruit. The emphasis is ethical-spiritual orientation rather than travel logistics.
Compassion is stated as a non-negotiable prerequisite: without day-to-day kindness and a softened heart, the journey becomes externally correct yet internally barren, undermining the very purification that tīrtha-yātrā is meant to cultivate.
That their sin-destroying and prosperity-removing promises are realized only when joined to remembrance of Viṣṇu; performed without anusaṃdhāna, they are declared ‘in vain’ despite outward correctness.