Adhyaya 11

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डमहापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने मोहिनीप्रादुर्भावमलकासुरवधो नाम दशमो ऽध्यायः समाप्तश्चोपोद्धातखण्डः / अगस्त्य उवाच कथं भण्डासुरो जातः कथं वा त्रिपुरांबिका / कथं बभञ्ज तं संख्ये तत्सर्वं वद विस्तरात्

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಉತ್ತರಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಹಯಗ್ರೀವ–ಅಗಸ್ತ್ಯ ಸಂವಾದದ ಲಲಿತೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ‘ಮೋಹಿನೀ ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವ ಮತ್ತು ಮಲ್ಕಾಸುರವಧ’ ಎಂಬ ದಶಮ ಅಧ್ಯಾಯವೂ ಉಪೋದ್ದಾತಖಂಡವೂ ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಭಂಡಾಸುರನು ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದನು? ತ್ರಿಪುರಾಂಬಿಕಾ ಹೇಗೆ? ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಅವಳು ಹೇಗೆ ಸೋಲಿಸಿದಳು? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 2

हयग्रीव उवाच पुरा दाक्षायणीं त्यक्त्वा पितुर्यज्ञविनाशनम्

ಹಯಗ್ರೀವನು ಹೇಳಿದರು—ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಾಕ್ಷಾಯಣಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, (ಶಿವನು) ಅವಳ ತಂದೆಯ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದನು।

Verse 3

आत्मानमात्मना पश्यञ्ज्ञानानन्दरसात्मकः / उपास्यमानो मुनिभिरद्वन्द्वगुणलक्षणः

ಅವನು ಆತ್ಮವನ್ನು ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ನೋಡುವವನು, ಜ್ಞಾನಾನಂದರಸಸ್ವರೂಪನು. ಮುನಿಗಳಿಂದ ಉಪಾಸ್ಯನಾಗಿ, ದ್ವಂದ್ವರಹಿತ ಗುಣಲಕ್ಷಣಯುಕ್ತನು.

Verse 4

गङ्गाकूले हिमवतः पर्यन्ते प्रविवेश ह / सापि शङ्करमा राध्य चिरकालं मनस्विनी

ಅವನು ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಹಿಮವಂತನ ಅಂಚಿನ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಮನಸ್ವಿನಿಯೂ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಶಂಕರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 5

योगेन स्वां तनुं त्यक्त्वा सुतासीद्धिमभूभृतः

ಯೋಗಬಲದಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವಳು ಹಿಮಭೂಭೃತ (ಹಿಮವಂತ) ರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಾಗಿ ಜನ್ಮವಾಯಿತು.

Verse 6

स शैलो नारदाच्छ्रुत्वा रुद्राणीति स्वकन्याकाम् / तस्य शुश्रूषणार्थाय स्थापयामास चान्तिके

ಆ ಶೈಲರಾಜನು ನಾರದನಿಂದ ‘ತನ್ನ ಪುತ್ರಿ ರುದ್ರಾಣಿ’ ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಅವಳ ಸೇವಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವಳನ್ನು (ಶಂಕರನ) ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 7

एतस्मिन्नन्तरे देवास्तारकेण हि पीडिताः / ब्रह्मणोक्ताः समाहूय मदनं चेदमब्रुवन्

ಈ ನಡುವೆ ತಾರಕನಿಂದ ಪೀಡಿತರಾದ ದೇವತೆಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸೇರಿ, ಮದನನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 8

सर्गादौ भगवान्ब्रह्म सृजमानो ऽखिलाः प्रजाः / न निर्वृतिरभूत्तस्य कदाचिदपि मानसे / तपश्चचार सुचिरं मनोवाक्कायकर्मभिः

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಬ್ರಹ್ಮನು ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಜைகளை ಸೃಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ತೃಪ್ತಿ ಹೊಂದಲಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮನೋ-ವಾಕ್-ಕಾಯ-ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ದೀರ್ಘಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು।

Verse 9

ततः प्रसन्नो भगवान्सलक्ष्मीको जनार्दनः / वरेण च्छन्दयामास वरदः सर्वदेहिनाम्

ಆಮೇಲೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯೊಡನೆ ಇರುವ ಭಗವಾನ್ ಜನಾರ್ದನನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ವರದಾತನಾಗಿ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ (ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು) ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು।

Verse 10

ब्रह्मोवाच / यदि तुष्टो ऽसि भगवन्ननायासेन वै जगत् / चराचरयुतं चैतत्सृजामि त्वत्प्रसादतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಭಗವಾನ್! ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ ಚರಾಚರಗಳೊಡನೆ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಜಿಸುವೆನು।

Verse 11

एवमुक्तो विधात्रा तु महाल क्ष्मीमुदैक्षत / तदा प्रादुरभूस्त्वं हि जगन्मोहनरूपधृक्

ವಿಧಾತ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನು ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು; ಆಗ ನೀನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಮೋಹಿಸುವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದಿ।

Verse 12

तवायुधार्थं दत्तं च पुष्पबाणेक्षुकार्मुकम् / विजयत्वमजेयत्वं प्रादा त्प्रमुदितो हरिः

ನಿನ್ನ ಆಯುಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಇಕ್ಷುಧನುಸ್ಸು ನೀಡಲಾಯಿತು; ಹರ್ಷಗೊಂಡ ಹರಿಯು ನಿನಗೆ ವಿಜಯ ಮತ್ತು ಅಜೇಯತ್ವವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದನು।

Verse 13

असौ सृजति भूतानि कारणेन स्वकर्मणा / साक्षिभूतः स्वजनतो भवान्भजतु निर्वृन्तिम्

ಅವನು ತನ್ನ ಕರ್ಮಕಾರಣದಿಂದ ಭೂತಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸ್ವಜನರ ನಡುವೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನೀನು ಪರಮ ನಿರ್ವೃತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ।

Verse 14

एष दत्तवरो ब्रह्मा त्वयि विन्यस्य तद्भरम् / मनसो निर्वृतिं प्राप्य वर्तते ऽद्यापि मन्मथ

ಹೇ ಮನ್ಮಥ! ವರಪ್ರಾಪ್ತನಾದ ಈ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ಭಾರವನ್ನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಮನಸ್ಸಿನ ನಿರ್ವೃತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಇಂದಿಗೂ ಇರುವನು।

Verse 15

अमोघं बलवीर्यं ते न ते मोघः पराक्रमः

ನಿನ್ನ ಬಲವೂ ವೀರ್ಯವೂ ಅಮೋಘ; ನಿನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು।

Verse 16

सुकुमाराण्यमोघानि कुसुमास्त्राणि ते सदा / ब्रह्मदत्तवरो ऽयं हि तारको नाम दानवः

ನಿನ್ನ ಸೂಕುಮಾರ ಕುಸುಮಾಸ್ತ್ರಗಳೂ ಸದಾ ಅಮೋಘ; ಏಕೆಂದರೆ ‘ತಾರಕ’ ಎಂಬ ಈ ದಾನವನು ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತ ವರಪ್ರಾಪ್ತನು।

Verse 17

बाधते सकलांल्लोकानस्मानपि विशेषतः / शिवपुत्रादृते ऽन्यत्र न भयं तस्य विद्यते

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನೂ, ಪೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಶಿವಪುತ್ರನ ಹೊರತು ಅವನಿಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಭಯವಿಲ್ಲ।

Verse 18

त्वां विनास्मिन्महाकार्ये न कश्चित्प्रवदेदपि / स्वकराच्च भवेत्कार्यं भवतो नान्यतः क्वचित्

ಹೇ ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಈ ಮಹಾಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಮಾತಾಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರ್ಯ ನಿನ್ನ ಸ್ವಹಸ್ತದಿಂದಲೇ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ; ಬೇರೆಡೆಂದೂ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 19

आत्म्यैक्यधयाननिरतः शिवो गौर्या समन्वितः / हिमाचलतले रम्ये वर्तते मुनिभिर्वृतः

ಆತ್ಮೈಕ್ಯಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಶಿವನು, ಗೌರಿಯೊಂದಿಗೆ, ರಮ್ಯ ಹಿಮಾಚಲದ ತಳದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳಿಂದ ವೃತನಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 20

तं नियोजय गौर्यां तु जनिष्यति च तत्सुतः / ईषत्कार्यमिदं कृत्वा त्रायस्वास्मान्महाबल

ಅವನನ್ನು ಗೌರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸು; ಆಗ ಅವನ ಪುತ್ರನೂ ಜನಿಸುವನು. ಹೇ ಮಹಾಬಲ, ಈ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 21

एवमभ्यर्थितो देवैः स्तूयमानो मुहुर्मुहुः / जगामात्मविनाशाय यतो हिमवतस्तटम्

ಈ ರೀತಿ ದೇವರಿಂದ ಬೇಡಲ್ಪಟ್ಟು, ಮರುಮರು ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನು, ಆತ್ಮವಿನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ಹಿಮವತನ ತಟದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು.

Verse 22

किमप्याराधयान्तं तु ध्यानसंमीलितेक्षणम् / ददर्शेशानमासीनं कुसुमषुरुदायुधः

ಸ್ವಲ್ಪ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ ಈಶಾನನನ್ನು ಅವನು ಕಂಡನು; ಅವನ ಆಯುಧವು ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳು.

Verse 23

एतस्मिन्नन्तरे तत्र हिमवत्तनया शिवम् / आरिराधयिषुश्चा गाद्बिभ्राणा रूपमद्भुतम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಹಿಮವಂತನ ಪುತ್ರಿ ಗಿರಿಜೆ, ಅದ್ಭುತ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಶಿವನ ಆರಾಧನೆಗೆ ತೆರಳಿದಳು।

Verse 24

समेत्य शम्भुं गिरिजां गन्धपुष्पोपहारकैः / शुश्रूषणपरां तत्र ददर्शातिबलः स्मरः

ಗಿರಿಜೆ ಗಂಧಪುಷ್ಪಗಳ ಉಪಹಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಂಭುವನ್ನು ಸೇರಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ಅತಿಬಲ ಸ್ಮರನು ಕಂಡನು।

Verse 25

अदृश्यः सर्वभूतानान्नातिदूरे ऽस्य संस्थितः / सुमनोमार्गणैरग्र्यैस्स विव्याध महेश्वरम्

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅದೃಶ್ಯನಾಗಿ, ಅವನು ಅತಿದೂರವಲ್ಲದೆ ನಿಂತು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುಷ್ಪಬಾಣಗಳಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು।

Verse 26

विस्मृत्य स हि कार्याणि बाणविद्धो ऽन्तिके स्थिताम् / गौरीं विलोकयामास मन्मथाविष्टचेतनः

ಬಾಣದಿಂದ ಭೇದಿತನಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆತು, ಮನ್ಮಥಾವಿಷ್ಟಚಿತ್ತನಾಗಿ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಗೌರಿಯನ್ನು ನೋಡತೊಡಗಿದನು।

Verse 27

धृतिमालंब्य तु पुनः किमेतदिति चिन्तयन् / ददर्शाग्रे तु सन्नद्धं मन्मथं कुसुमायुधम्

ಮತ್ತೆ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ‘ಇದೇನು?’ ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಮುಂದೆ ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿ ನಿಂತ ಕುಸುಮಾಯುಧ ಮನ್ಮಥನನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 28

तं दृष्ट्वा कुपितः शूली त्रैलोक्यदहनक्षमः / तार्तीयं चक्षुरुन्मील्य ददाह मकरध्वजम्

ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನು ಕೋಪಗೊಂಡನು; ತ್ರಿಲೋಕ ದಹನಕ್ಕೆ ಸಮರ್ಥನು. ತೃತೀಯ ನೇತ್ರವನ್ನು ತೆರೆದು ಮಕರಧ್ವಜ (ಕಾಮದೇವ)ನನ್ನು ದಹಿಸಿದನು.

Verse 29

शिवेनैवमवज्ञाता दुःखिता शैलकन्यका / अनुज्ञया ततः पित्रोस्तपः कर्तुमगाद्वनम्

ಶಿವನು ಹೀಗೆ ಅವಮಾನಿಸಿದುದರಿಂದ ಶೈಲಕನ್ಯೆ (ಪಾರ್ವತಿ) ದುಃಖಿತಳಾದಳು. ನಂತರ ತಂದೆಯ ಅನುಮತಿಯಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದಳು.

Verse 30

अथ तद्भस्म संवीक्ष्य चित्रकर्मा गणेश्वरः / तद्भस्मना तु पुरुषं चित्राकारं चकार सः

ಆ ಭಸ್ಮವನ್ನು ನೋಡಿ ಗಣೇಶ್ವರ ಚಿತ್ರಕರ್ಮನು, ಅದೇ ಭಸ್ಮದಿಂದ ವಿಚಿತ್ರಾಕಾರದ ಪುರುಷನನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು.

Verse 31

तं विचित्रतनुं रुद्रो ददर्शाग्रे तु पूरुषम् / तत्क्षणाज्जात जीवो ऽभून्मूर्तिमानिव मन्मथः / महाबलो ऽतितेजस्वी मध्याह्नार्कसमप्रभः

ರುದ್ರನು ಮುಂದೆ ಆ ವಿಚಿತ್ರದೇಹದ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡನು. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವನು ಜೀವಂತನಾದನು; ಮೂರ್ತಿಮಂತನಾದ ಮನ್ಮಥನಂತೆ—ಮಹಾಬಲ, ಅತಿತೇಜಸ್ವಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ಪ್ರಭೆಯುಳ್ಳವನು.

Verse 32

तं चित्रकर्मा बाहुभ्यां समालिङ्ग्य मुदान्वितः / स्तुहि वाल महादेवं स तु सर्वार्थसिद्धिदः

ಚಿತ್ರಕರ್ಮನು ಆನಂದದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದನು—“ವತ್ಸ, ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸು; ಅವನೇ ಸರ್ವಾರ್ಥಸಿದ್ಧಿದಾತ.”

Verse 33

इत्युक्त्वा शतरुद्रीयमुपादिशदमेयधीः / ननाम शतशो रुद्रं शतरुद्रियमाजपन्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಅಪಾರಬುದ್ಧಿಯವನು ಶತರುದ್ರೀಯವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. ನಂತರ ಶತರುದ್ರೀಯವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ನೂರಾರು ಬಾರಿ ರುದ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು.

Verse 34

ततः प्रसन्नो भगवान्महादेवो वृषध्वजः / वरेण च्छन्दयामास वरं वव्रे स बालकः

ಆಗ ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಮಹಾದೇವನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ವರ ನೀಡಲು ಇಚ್ಛೆ ತೋರಿದನು. ಆ ಬಾಲಕನು ಒಂದು ವರವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು.

Verse 35

प्रतिद्वन्द्विबलार्थं तु मद्बलेनोपयोक्ष्यति / तदस्त्रशस्त्रमुख्यानि वृथा कुर्वन्तु नो मम

ಪ್ರತಿದ್ವಂದ್ವಿಯ ಬಲಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ನನ್ನ ಬಲವನ್ನೇ ಉಪಯೋಗಿಸುವನು; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಅವನ ಪ್ರಮುಖ ಅಸ್ತ್ರಶಸ್ತ್ರಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಲಿ.

Verse 36

तथेति तत्प्रतिश्रुत्य विचार्य किमपि प्रभुः / षष्टिवर्षसहस्राणि राज्यमस्मै ददौ पुनः

‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಪ್ರಭುವು ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಅವನಿಗೆ ಅರವತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು.

Verse 37

एतद्दृष्ट्वा तु चरितं धाता भण्डिति भण्डिति / यदुवाच ततो नाम्ना भण्डो लोकेषु कथ्यते

ಈ ಚರಿತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಧಾತಾ ‘ಭಂಡಿ! ಭಂಡಿ!’ ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು; ಧಾತಾ ಹೇಳಿದ ಆ ನಾಮದಿಂದಲೇ ಅವನು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ‘ಭಂಡ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟನು.

Verse 38

इति दत्त्वा वरं तस्मै सर्वैर्मुनिगणैर्वृतः / दत्त्वास्त्राणि च शस्त्राणि तत्रैवान्तरधाच्च सः

ಇಂತೆ ಅವನಿಗೆ ವರವನ್ನು ದತ್ತು, ಎಲ್ಲಾ ಮುನಿಗಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಅಸ್ತ್ರಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।