
Cākṣuṣa–Vaivasvata Manvantara Transition, Deva-Gaṇa Taxonomy, and Loka-Triad Etymology (Bhūr–Antarikṣa–Dyu)
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೂತಪ್ರಮುಖ ವೃತ್ತಾಂತವು ವೈವಸ್ವತ ಮನುವಿನ ಮನ್ವಂತರ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ಮರೀಚಿ–ಕಶ್ಯಪ ವಂಶಪರಂಪರೆಯ ಹಿನ್ನೆಲಿಯಲ್ಲಿ ದೇವಗಣಗಳೂ ಪರಮರ್ಷಿಗಳೂ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ಸಾಧ್ಯರು, ವಿಶ್ವೇದೇವರು, ಮರುತರು ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ಸಮೂಹಗಳನ್ನು ಎಣಿಸಿ, ಕೆಲವರನ್ನು ಕಶ್ಯಪನ ಸಂತಾನವಾಗಿ, ಇನ್ನಿತರರನ್ನು ಧರ್ಮನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ, ವಂಶತರ್ಕವನ್ನು ದೇವಗಣ ವರ್ಗೀಕರಣದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆಯುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲ ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇಂದ್ರರು ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸಮಾನರು ಎಂದು ಹೇಳಿ—ತಪಸ್ಸು, ತೇಜಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಬಲ, ಶ್ರುತಿ ಇವುಗಳಿಂದ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಧಾರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಲೋಕತ್ರಯವನ್ನು ಭೂತ/ಭವತ್/ಭವ್ಯ ಎಂಬ ಕಾಲವರ್ಗಗಳಾಗಿ ಹಾಗೂ ಭೂಃ–ಅಂತರಿಕ್ಷ–ದ್ಯು/ದಿವ ಎಂಬ ನಾಮಧಾರಿತ ಲೋಕಗಳಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ‘ಭೂಃ’ ಪದವು ‘ಭೂ’ ಧಾತು (ಅಸ್ತಿತ್ವ)ದಿಂದ ಬಂದದ್ದು ಎಂದು ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ ನೀಡಿ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಆದ್ಯ ವ್ಯಾಹೃತಿಯೇ ನಾಮಕರಣವಾಗಿ ವಿಶ್ವದ ತತ್ತ್ವಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತದೆ.
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते पूर्वभागे द्वितीये ऽनुषङ्गपादे चाक्षुषसर्गवर्णनं नाम सप्तत्रिंशत्तमो ऽध्यायः सूत उवाच सप्तम त्वथ पर्याये मनोर्वैवस्वतस्य ह / मारीचात्कश्यपाद्देवा जज्ञिरे परमर्षयः
ಇಂತೆ ವಾಯುಪ್ರೋಕ್ತ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಪೂರ್ವಭಾಗದ ದ್ವಿತೀಯ ಅನುಷಂಗಪಾದದಲ್ಲಿ ‘ಚಾಕ್ಷುಷಸರ್ಗವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಮೂವತ್ತೇಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ವೈವಸ್ವತ ಮನುವಿನ ಏಳನೇ ಪರ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಮಾರೀಚಿವಂಶೀಯ ಕಶ್ಯಪನಿಂದ ದೇವಗಣಗಳು ಮತ್ತು ಪರಮರ್ಷಿಗಳು ಜನಿಸಿದರು.
Verse 2
आदित्या वसवी रुद्राः साध्या विश्वे मरुद्गणाः / भृगवोंऽगिरसश्चैव ते ऽष्ठौ देवगणाः स्मृताः
ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ಸಾಧ್ಯರು, ವಿಶ್ವೇದೇವರು, ಮರುದ್ಗಣಗಳು, ಭೃಗುವರು ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸರು—ಇವರೇ ಎಂಟು ದೇವಗಣಗಳು ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿದೆ.
Verse 3
आदित्या मरुतो रुद्रा विज्ञेयाः कश्यपात्मजाः / साध्याश्य वसवो विश्वे धर्मपुत्रास्त्रयो गणाः
ಆದಿತ್ಯರು, ಮರುತರು, ರುದ್ರರು—ಇವರು ಕಶ್ಯಪನ ಪುತ್ರರು ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಧ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ವಿಶ್ವೇದೇವರು—ಈ ಮೂರು ಗಣಗಳು ಧರ್ಮನ ಪುತ್ರಗಣಗಳು.
Verse 4
भृगोस्तु भृगवो देवा ह्यङ्गिरसोंऽगिरः सुताः / वैवस्वतेंऽतरे ह्यस्मिन्नित्ये ते छन्दजा मताः
ಭೃಗುವಿನಿಂದ ಭೃಗವರು ದೇವರಾಗಿದರು ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಸರಿಂದ ಅಂಗಿರಸಪುತ್ರರು; ಈ ವೈವಸ್ವತ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿ ಅವರು ನಿತ್ಯರು, ಛಂದೋಜಾತರು ಎಂದು ಮತವಾಗಿದೆ.
Verse 5
एते ऽपि च गमिष्यन्ति महान्तं कालपर्ययात् / एवं सर्गस्तु मारीचो विज्ञेयः सांप्रतः शुभः
ಇವರೂ ಕಾಲಪರ್ಯಯದಿಂದ ಮಹತ್ತರ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸೇರುವರು; ಹೀಗಾಗಿ ಮಾರೀಚಸಂಬಂಧಿಯಾದ ಈ ಸರ್ಗವನ್ನು ಈಗ ಶುಭವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.
Verse 6
तेजस्वी सांप्रतस्तेषामिन्द्रो नाम्ना महाबलः / अतीतानागता ये च वर्त्तन्ते सांप्रतं च ये
ಅವರಲ್ಲಿ ಈಗ ‘ಇಂದ್ರ’ ಎಂಬ ನಾಮದ ಮಹಾಬಲ, ತೇಜಸ್ವಿ ದೇವನು ವಿರಾಜಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕಳೆದವರು, ಬರುವವರು ಮತ್ತು ಈಗಿರುವವರು—ಅವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವನು ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.
Verse 7
सर्वे मन्वन्तरेद्रास्ते विज्ञेयास्तुल्यलक्षणाः / भूतभव्यभवन्नाथाः सहस्राक्षाः पुरन्दराः
ಎಲ್ಲ ಮನ್ವಂತರಗಳ ಇಂದ್ರರು ಸಮಾನ ಲಕ್ಷಣಗಳವರೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅವರು ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯ-ವರ್ತಮಾನಗಳ ನಾಥರು, ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷರು, ಪುರಂದರರು ಎಂದು ಖ್ಯಾತರು.
Verse 8
सघवन्तश्चते सर्वे शृङ्गिणो वज्रपाणयः / सर्वैः क्रतुशतेनेष्टं पृथक्छतगुणेन तु
ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸಘವಂತರು, ಶೃಂಗಿಣರು, ವಜ್ರಪಾಣಿಗಳು. ಎಲ್ಲರೂ ನೂರು ಕ್ರತುಗಳ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಶತಗುಣ ಫಲದ ಇಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
Verse 9
त्रैलोक्ये यानि सत्त्वानि गतिमन्ति ध्रुवाणि च / अभिभूयावतिष्ठन्ति धर्माद्यैः कारणैरपि
ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದಲ್ಲಿ ಗತಿಯನ್ನು ಹೊಂದುವ ಸತ್ತ್ವಗಳೂ, ಧ್ರುವವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಸತ್ತ್ವಗಳೂ—ಅವು ಸಹ ಧರ್ಮಾದಿ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುತ್ತವೆ.
Verse 10
तेजसा तपसा बुद्ध्या बलश्रुतपराक्रमैः / भूतभव्यभवन्नाथा यथा ते प्रभविष्णवः
ತೇಜಸ್ಸು, ತಪಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿ, ಬಲ, ಶ್ರುತಿ ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಅವರು—ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯ-ವರ್ತಮಾನಗಳ ನಾಥರು—ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸಮರ್ಥರಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ.
Verse 11
एतत्सर्वं प्रवक्ष्यामि ब्रुवतो मे निबोधत / भूतभव्यभवद्ध्येत त्समृतं लोकत्रयं द्विजैः
ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು; ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ. ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯ-ವರ್ತಮಾನ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ದ್ವಿಜರು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದ್ದಾರೆ.
Verse 12
भूर्लोको ऽयं स्मृतो भूतमन्तरिक्षं भवत्स्मृतम् / भव्यं स्मृतं दिवं ह्येतत्तेषां वक्ष्यामि साधनम्
ಈ ಭೂರ್ಲೋಕವನ್ನು ‘ಭೂತ’ವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅಂತರಿಕ್ಷವನ್ನು ‘ವರ್ತಮಾನ’ವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದಿವವನ್ನು ‘ಭವಿಷ್ಯ’ವೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ; ಅವುಗಳ ಸಾಧನವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುವೆನು.
Verse 13
ध्यायता लोकनामानि ब्रह्मणाग्रे विभाषितम् / भूरिति व्याहृतं पूर्वं भूर्लोको ऽयमभूत्तदा
ಲೋಕನಾಮಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು. ಮೊದಲು ‘ಭೂಃ’ ಎಂಬ ವ್ಯಾಹೃತಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಆಗ ಈ ಭೂರ್ಲೋಕ ಉಂಟಾಯಿತು.
Verse 14
भू सत्तायां स्मृतो धातुस्तथासौ लोकदर्शने / भूतत्वाद्दर्शनाच्चैव भूर्लोको ऽयमभूत्ततः
‘ಭೂ’ ಧಾತುವು ‘ಸತ್ತಾ’ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಲೋಕದರ್ಶನದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಭೂತತ್ವ ಮತ್ತು ದರ್ಶನ—ಈ ಎರಡರಿಂದಲೇ ಈ ಭೂರ್ಲೋಕ ಉಂಟಾಯಿತು.
Verse 15
अतो ऽयं प्रथमो लोको भूतत्वाद्भूर्द्वजैः स्मृतः / भूते ऽस्मिन्भवदित्युक्तं द्वितीयं ब्रह्मणा पुनः
ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಮೊದಲ ಲೋಕವು ಭೂತತ್ವದ ಕಾರಣದಿಂದ ದ್ವಿಜರಿಂದ ‘ಭೂಃ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಮತ್ತೆ ಈ ಭೂತದಲ್ಲಿಯೇ ಬ್ರಹ್ಮನು ಎರಡನೆಯದನ್ನು ‘ಭವಃ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
Verse 16
भवदित्यत्पद्यमाने काले शब्दो ऽयमुच्यते / भवनात्तु भुवल्लोको निरुत्तया हि निरुच्यते
‘ಭವತ್’ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಶಬ್ದವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ‘ಭವನ’ದಿಂದಲೇ ‘ಭುವಃ’ ಲೋಕವೆಂಬ ಹೆಸರು ನಿರುಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿವರಣೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
Verse 17
अन्तरिक्षं भवत्तस्माद्द्वितीयो लोक उच्यते / उत्पन्ने तु तथा लोके द्वितीये ब्रह्मणा पुनः
ಅದರಿಂದ ಅಂತರಿಕ್ಷವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಎರಡನೆಯ ಲೋಕವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಎರಡನೆಯ ಲೋಕ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಮತ್ತೆ…
Verse 18
भव्येति व्याहृतं पश्चाद्भव्यो लोकस्ततो ऽभवत् / अनागते भव्य इत शब्द एष विभाव्यते
ನಂತರ ‘ಭವ್ಯ’ ಎಂದು ವ್ಯಾಹೃತಿಯು ಉಚ್ಚರಿಸಲಾಯಿತು; ಆಗ ‘ಭವ್ಯ’ ಎಂಬ ಲೋಕ ಉಂಟಾಯಿತು. ‘ಭವ್ಯ’ ಎಂಬ ಶಬ್ದವನ್ನು ಅನಾಗತ, ಅಂದರೆ ಭವಿಷ್ಯಾರ್ಥವಾಗಿಯೂ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ.
Verse 19
तस्माद्भव्यो ह्यसौ लोको नामतस्त्रिदिवं स्मृतम् / भूरितीयं स्मृता भूमिरन्तरिक्षं भुवः स्मृतम्
ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ‘ಭವ್ಯ’ ಲೋಕವು ನಾಮತಃ ‘ತ್ರಿದಿವ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ‘ಭೂಃ’ ಎಂದರೆ ಭೂಮಿ, ‘ಭುವಃ’ ಎಂದರೆ ಅಂತರಿಕ್ಷ ಎಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ.
Verse 20
दिवं स्मृतं तथा भव्यं त्रलोक्यस्यैष निर्णयः / त्रैलोक्ययुक्तैर्व्याहारैस्तिस्रो व्याहृतयो ऽभवन्
‘ದಿವ’ವೂ ‘ಭವ್ಯ’ವೆಂದೇ ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ—ಇದೇ ತ್ರಿಲೋಕ್ಯದ ನಿರ್ಣಯ. ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಯುಕ್ತ ಈ ವ್ಯಾಹಾರಗಳಿಂದ ಮೂರು ವ್ಯಾಹೃತಿಗಳು ಉಂಟಾದವು.
Verse 21
नाथ इत्येष धातुर्वै धातुज्ञैः पालने स्मृतः / यस्माद्भूतस्य लोकस्य भव्यस्य भवतस्तथा
‘ನಾಥ’ ಎಂಬ ಧಾತುವನ್ನು ಧಾತುಜ್ಞರು ‘ಪಾಲನೆ’ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಭೂತ, ವರ್ತಮಾನ, ಭವಿಷ್ಯ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ.
Verse 22
लोकत्रयस्य नाथास्ते तस्मादिन्द्राद्विजैः स्मृताः / प्रधानभूता देवेन्द्रा गुणभूतास्तथैव च
ಅವರು ತ್ರಿಲೋಕದ ನಾಥರು; ಆದ್ದರಿಂದ ದ್ವಿಜರು ಅವರನ್ನು ‘ಇಂದ್ರ’ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವೇಂದ್ರರು ಪ್ರಧಾನ-ಸ್ವರೂಪರಾಗಿಯೂ, ಗುಣ-ಸ್ವರೂಪರಾಗಿಯೂ ಇರುತ್ತಾರೆ.
Verse 23
मन्वन्तरेषु ये देवा यज्ञभाजो भवन्ति हि / यज्ञगन्धर्वरक्षांसि पिशाचो रगमानुषाः
ಮನ್ವಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞಭಾಗವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ದೇವರುಗಳು—ಯಜ್ಞಗಂಧರ್ವರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಿಶಾಚರು ಮತ್ತು ರಗಮಾನವರು—ಇವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.
Verse 24
महिमानः स्मृता ह्येते देवेन्द्राणां तु सर्वशः / देवेन्द्रा गुरवो नाथा राजानः पितरो हि ते
ಇವು ದೇವೇಂದ್ರರ ಮಹಿಮೆಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ದೇವೇಂದ್ರರು ಗುರುಗಳು, ನಾಥರು, ರಾಜರು ಮತ್ತು ಪಿತೃಸಮಾನರೂ ಹೌದು.
Verse 25
रक्षन्तीमाः प्रजा ह्येते धर्मेणेह सुरोत्तमाः / इत्येतल्लक्षणं प्रोक्तं देवेन्द्राणां समासतः
ಈ ಸುರೋತ್ತಮರು ಧರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗೆ ದೇವೇಂದ್ರರ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.
Verse 26
सप्तर्षीन्संप्रवक्ष्यामि सांप्रतं ये दिवं श्रिताः / गाधिजः कौशिको धीमान्विश्वामित्रो महातपाः
ಈಗ ದಿವ್ಯಲೋಕವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿರುವ ಆ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಗಾಧಿಪುತ್ರ, ಕೌಶಿಕ ವಂಶದ ಧೀಮಂತ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು।
Verse 27
भार्गवो जमदग्निश्च ह्यौर्वपुत्रः प्रतापवान् / बृहस्पतिसुतश्चापि भरद्वाजो महा यशाः
ಭಾರ್ಗವ ಜಮದಗ್ನಿ ಹಾಗೂ ಔರ್ವನ ಪುತ್ರ ಪ್ರತಾಪವಂತನು; ಹಾಗೆಯೇ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ಪುತ್ರ ಭರದ್ವಾಜನು, ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ.
Verse 28
औतथ्यो गौतमो विद्वाञ्शरद्वान्नाम धार्मिकः / स्वायंभुवो ऽत्रिर्भगवान्ब्रह्मकोशः सपञ्चमः
ಔತಥ್ಯ, ವಿದ್ಯಾವಂತ ಗೌತಮ ಮತ್ತು ‘ಶರದ್ವಾನ್’ ಎಂಬ ಧಾರ್ಮಿಕ; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಭಗವಾನ್ ಅತ್ರಿ—ಇವನು ಐದನೆಯವನು ‘ಬ್ರಹ್ಮಕೋಶ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ.
Verse 29
षष्ठो वसिष्ठपुत्रस्तु वसुमांल्लोकविश्रुतः / वत्सरः काश्यपश्यैव सप्तैते साधुसंमताः
ಆರವನು ವಸಿಷ್ಠನ ಪುತ್ರ ವಸುಮಾನ್, ಲೋಕವಿಖ್ಯಾತನು; ಹಾಗೆಯೇ ವತ್ಸರ ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಯಪ—ಈ ಏಳೂ ಸಜ್ಜನಸಮ್ಮತರು.
Verse 30
एते सप्तर्षयश्योक्ता वर्त्तन्ते सांप्रतेंऽतरे / इक्ष्वाकुश्च नृगश्चैव धृष्टः शर्यातिरेब च
ಈ ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವರು; ಅವರು ಈಗ ಅಂತರ್ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ (ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ) ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು, ನೃಗ, ಧೃಷ್ಟ ಮತ್ತು ಶರ್ಯಾತಿಯೂ.
Verse 31
नरिष्यन्तश्चविख्यातो नाभागो दिष्ट एव च / करूषश्च पृषध्रश्च पांशुश्चनवमः स्मृतः
ನರಿಷ್ಯಂತನು ಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದನು; ನಾಭಾಗ ಮತ್ತು ದಿಷ್ಟನೂ; ಹಾಗೆಯೇ ಕರೂಷ, ಪೃಷಧ್ರ, ಪಾಂಶು—ಇವರು ಒಂಬತ್ತನೆಯವನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು।
Verse 32
मनोर्वैवस्वतस्यैते नव पुत्राः सुधार्मिकाः / कीर्तिता वै तथा ह्येते सप्तमं चैतदन्तरम्
ವೈವಸ್ವತ ಮನುನ ಈ ಒಂಬತ್ತು ಪುತ್ರರು ಸುಧಾರ್ಮಿಕರು; ಇವರು ಹೀಗೆ ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು, ಮತ್ತು ಇದು ಏಳನೆಯ ಮನ್ವಂತರ.
Verse 33
इत्येष ह मया पादो द्वितीयः कथितोद्विजाः / विस्तरेणानुपूर्व्या च भूयः किं कथयाम्यहम्
ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಹೀಗೆ ನಾನು ಎರಡನೆಯ ಪಾದವನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ; ಇನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೇನು ಹೇಳಲಿ?
The chapter anchors certain divine groups in a Marīci–Kaśyapa lineage (Kaśyapa as a key progenitor), while also attributing some collectives (e.g., Sādhyas/Vasus/Viśvedevas in the sample) to Dharma’s sons—showing how Purāṇic taxonomy often blends descent and function.
Indra is presented as a recurring office rather than a single unchanging individual: manvantara-Indras are said to be similar in marks and sustain the worlds through tapas, tejas, intellect, strength, and valor—supporting a cyclic-time model of divine governance.
They are framed as the three worlds (loka-traya) and also correlated with temporal categories (bhūta/bhavat/bhavya). “Bhūr” is etymologized from the root bhū (to be), and Brahmā’s primordial utterance (vyāhṛti) is treated as a naming-act that fixes cosmic ontology.