
इक्ष्वाकुवंशकीर्त्तनम् (Ikṣvāku Lineage Proclamation; Nimi–Mithilā/Videha Genealogy)
ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಸೂತನು ‘ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶಕೀರ್ತನ’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಿಂದ, ನಿಮಿಯ ಮೂಲಕ ಇಕ್ಷ್ವಾಕು ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ವಂಶಾನುಕ್ರಮವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ನಿಮಿ ವಸಿಷ್ಠರ ಶಾಪದಿಂದ ‘ವಿದೇಹ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಇದರಿಂದ ನೈತಿಕ-ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಘಟನೆ ಮತ್ತು ವಂಶ/ಜನನಾಮಗಳ ಸಂಬಂಧ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಮಿಯಿಂದ ಮಿಥಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಥನ/ಉತ್ಪಾದನೆಯ ರೂಪಕದಿಂದ ಅವನ ಜನನ ವರ್ಣಿತವಾಗಿದ್ದು, ಮಿಥಿಯ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಮಿಥಿಲಾ ನಗರಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಂಶದಲ್ಲಿ ‘ಜನಕ’ ಎಂಬ ಬಿರುದು ಮತ್ತು ಸೀರಧ್ವಜ ಜನಕನ ಮೂಲಕ ಸೀತಾಸಂಬಂಧದ ಸೂಚನೆಯೂ ಬರುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಉದಾವಸು ರಿಂದ ಸರಿದ್ಧ್ವಜವರೆಗೆ (ಉದಾವಸು, ನಂದಿವರ್ಧನ, ಸುಕೇತು, ದೇವರಾತ, ಬೃಹದುಕ್ತ, ಮಹಾವೀರ್ಯ, ಸುಧೃತಿ, ಧೃಷ್ಟಕೇತು, ಹರ್ಯಶ್ವ, ಮರು, ಪ್ರತಿಂಬಕ, ಕೀರ್ತಿರಥ, ದೇವಮೀಢ, ವಿಬುಧ, ಮಹಾಧೃತಿ, ಕೀರ್ತಿರಾತ, ಮಹಾರೋಮ, ಸ್ವರ್ಣರೋಮಾ, ಹ್ರಸ್ವರೋಮಾ, ಸರಿದ್ಧ್ವಜ) ರಾಜರ ಸರಣಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಇದು ಪುರಾಣ-ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಉಲ್ಲೇಖಗಳಿಗೆ ಸೂಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ।
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धात पादे भार्गवचरिते इक्ष्वाकुवंशकीर्त्तनं नाम त्रिषष्टितमो ऽध्यायः // ६३// सूत उवाच अनुजस्य विकुक्षेस्तु निमेर्वंशं निबोघत / यो ऽसौ निवेशयामास पुरं देवपुरोपमम्
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಮಹಾಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ವಾಯುಪ್ರೋಕ್ತ ಮಧ್ಯಮಭಾಗದ ತೃತೀಯ ಉಪೋದ್ದಾತಪಾದದ ಭಾರ್ಗವಚರಿತದಲ್ಲಿ ‘ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಂಶಕೀರ್ತನ’ ಎಂಬ ತ್ರಿಷಷ್ಟಿತಮ ಅಧ್ಯಾಯ. ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ವಿಕುಕ್ಷಿಯ ಅನುಜನಾದ ನಿಮಿಯ ವಂಶವನ್ನು ತಿಳಿಯಿರಿ; ಅವನೇ ದೇವಪುರದಂತೆ ಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.
Verse 2
जयन्तमिति विख्यातं गौतमस्याश्रमान्तिकम् / यस्यान्ववाये जज्ञे वै जनको नृपसत्तमः
ಗೌತಮನ ಆಶ್ರಮದ ಸಮೀಪ ‘ಜಯಂತ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಸ್ಥಳ; ಅದರ ವಂಶದಲ್ಲಿ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ ಜನಕನು ಜನ್ಮಿಸಿದನು.
Verse 3
निमिर्नाम सुधर्मात्मा सर्वसत्त्वनमस्कृतः / आसीत्पुत्रो महाराज चैक्ष्वाकोर्भूरितेजसः
ಮಹಾರಾಜನೇ, ‘ನಿಮಿ’ ಎಂಬ ಸುದರ್ಮಾತ್ಮನು, ಸರ್ವಜೀವಿಗಳಿಂದ ನಮಸ್ಕೃತನಾದವನು, ಭೂರಿತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಇಕ್ಷ್ವಾಕುವಿನ ಪುತ್ರನಾಗಿದ್ದನು.
Verse 4
स शापेन वसिष्ठस्यविदेहः समपद्यत / तस्य पुत्रो मिथिर्नाम जनितः पर्वभिस्त्रिभिः
ವಸಿಷ್ಠನ ಶಾಪದಿಂದ ಅವನು ‘ವಿದೇಹ’ನಾದನು; ಅವನ ಪುತ್ರನು ‘ಮಿಥಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಜನ್ಮಿಸಿದನು, ಮೂರು ಪರ್ವಗಳಿಂದ ಜನಿತನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
Verse 5
अरण्यां मथ्यमानाया प्रादुर्भूतो महायशाः / नाम्ना मिथिरिति ख्यातो जननाज्जनको ऽभवत्
ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಥಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಮಹಾಯಶಸ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು; ಅವನು ‘ಮಿಥಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾಗಿ, ಜನನಕಾರಣದಿಂದ ‘ಜನಕ’ನಾದನು।
Verse 6
मिथिर्नाम महावीर्यो येनासौ मिथिलाभवत् / राजासौ नाम जनको जनकाच्चा प्युदावसुः
‘ಮಿಥಿ’ ಎಂಬ ಮಹಾವೀರ್ಯನಿಂದ ಆ ದೇಶ ‘ಮಿಥಿಲಾ’ ಆಯಿತು; ಆ ರಾಜನು ‘ಜನಕ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿ, ಜನಕನಿಂದ ‘ಉದಾವಸು’ ಜನಿಸಿದನು।
Verse 7
उदावसोस्तु धर्मात्मा जातो ऽसौ नन्दिवर्द्धनः / नन्दिवर्धनतः शूरः सुकेतुर्नाम धार्मिकः
ಉದಾವಸುವಿನಿಂದ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ನಂದಿವರ್ಧನನು ಜನಿಸಿದನು; ನಂದಿವರ್ಧನನಿಂದ ಶೂರನೂ ಧಾರ್ಮಿಕನೂ ಆದ ‘ಸುಕೇತು’ ಎಂಬ ಪುತ್ರನು ಹುಟ್ಟಿದನು।
Verse 8
सुकेतोरपि धर्मात्मा देवरातो महाबलः / देवरातस्य धर्मात्मा बृहदुक्थ इति श्रुतः
ಸುಕೇತುವಿನಿಂದಲೂ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ದೇವರಾತನು ಜನಿಸಿದನು; ದೇವರಾತನ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಪುತ್ರನು ‘ಬೃಹದುಕ್ಥ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ.
Verse 9
बृहदुक्थस्य तनयो महावीर्यः प्रतापवान् / महावीर्यस्य धृतिमान् सुधृति स्तस्य चात्मजः
ಬೃಹದುಕ್ಥನ ಪುತ್ರ ಮಹಾವೀರ್ಯನು ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಾಪವಂತನು; ಮಹಾವೀರ್ಯನ ಧೈರ್ಯವಂತ ಪುತ್ರ ‘ಸುಧೃತಿ’ ಅವನ ಆತ್ಮಜನು.
Verse 10
सुधृतेरपि धर्मात्मा धृष्टकेतुः परन्तपः / धृष्टकेतुसुतश्चापि हर्यश्वो नाम विश्रुतः
ಸುದ್ಹೃತಿಯ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ, ಶತ್ರುಸಂಹಾರಕ ಧೃಷ್ಟಕೇತು ಹುಟ್ಟಿದನು. ಧೃಷ್ಟಕೇತುವಿನ ಪುತ್ರನು ‘ಹರ್ಯಶ್ವ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು.
Verse 11
हर्यश्वस्य मरुः पुत्रो मरोः पुत्रः प्रतिंबकः / प्रतिंबकस्य धर्मात्मा राजा कीर्त्तिरथः स्मृतः
ಹರ್ಯಶ್ವನ ಪುತ್ರನು ಮರು; ಮರುವಿನ ಪುತ್ರನು ಪ್ರತಿಂಬಕ. ಪ್ರತಿಂಬಕನ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಪುತ್ರನು ರಾಜ ಕೀರ್ತ್ತಿರಥನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.
Verse 12
पुत्रः कीर्त्तिरथस्यापि देवमीढ इति श्रुतः / देवमीढस्य विबुधो विबुधस्य महाधृतिः
ಕೀರ್ತ್ತಿರಥನ ಪುತ್ರನು ‘ದೇವಮೀಢ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ದೇವಮೀಢನ ಪುತ್ರನು ವಿಬುಧ; ವಿಬುಧನ ಪುತ್ರನು ಮಹಾಧೃತಿ.
Verse 13
महाधृतिसुतो राजा कीर्त्तिरातः प्रतापवान् / कीर्तिरातात्मजो विद्वान् महारोमेति विश्रुतः
ಮಹಾಧೃತಿಯ ಪುತ್ರನು ಪ್ರತಾಪಶಾಲಿ ರಾಜ ಕೀರ್ತ್ತಿರಾತ. ಕೀರ್ತ್ತಿರಾತನ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಪುತ್ರನು ‘ಮಹಾರೋಮ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು.
Verse 14
महारोम्णस्तु विख्यातः स्वर्णरोमा व्यजायत / स्वर्णरोमात्मजश्चापि ह्रस्वरोमाभवन्नृपः
ಮಹಾರೋಮನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಸ್ವರ್ಣರೋಮ ಜನಿಸಿದನು. ಸ್ವರ್ಣರೋಮನ ಪುತ್ರನು ಕೂಡ ‘ಹ್ರಸ್ವರೋಮ’ ಎಂಬ ರಾಜನಾದನು.
Verse 15
ह्रस्वरोमान्मजो विद्वान् सरिद्ध्वज इति श्रुतः / उद्भिन्ना कर्षता येन सीता राज्ञा यशस्विनी
ಹ್ರಸ್ವರೋಮಾನ ಎಂಬ ಪಂಡಿತನು ಜನಕನ ಪುತ್ರ; ಅವನು ‘ಸರಿದ್ಧ್ವಜ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ. ಆ ಯಶಸ್ವಿ ರಾಜನು ಹೊಲ ಒಡೆಯುವಾಗ ಭೂಮಿ ಚೀರಿ ಸೀತೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದಳು.
Verse 16
रामस्य महिधी साध्वी सुव्रता नियतव्रता / वैशंपायन उवाच कथं सीता समुत्पन्न कृष्यमाण यशस्विनी
ರಾಮನ ಪವಿತ್ರ ಪತ್ನಿ, ಸುವ್ರತೆ ನಿಯತವ್ರತೆ ಸಾಧ್ವಿ ಮಹಿಧೀ. ವೈಶಂಪಾಯನನು ಕೇಳಿದನು—ಹೊಲ ಒಡೆಯುವಾಗ ಯಶಸ್ವಿನಿ ಸೀತೆ ಹೇಗೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದಳು?
Verse 17
किमर्थं वाकृषद्राजा क्षेत्रं यस्मिन् बभूव ह / सूत उवाच अग्निक्षेत्रे कृष्यमाणे अश्वमेधे महात्मनः
ಅವಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ರಾಜನು ಏಕೆ ಒಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ? ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾತ್ಮನ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಒಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
Verse 18
विधिना सुप्रयत्नेन तस्मात्सा तु समुत्थिता / सीरध्वजानुजातस्तु भानुमान्नाम मैथिलः
ವಿಧಿಯಂತೆ ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಅವಳು (ಸೀತೆ) ಉದ್ಭವಿಸಿದಳು. ಸೀರಧ್ವಜನ ನಂತರ ಮಿಥಿಲೆಯಲ್ಲಿ ‘ಭಾನುಮಾನ’ ಎಂಬ ರಾಜನು ಜನಿಸಿದನು.
Verse 19
भ्राता कुशध्वजस्तस्य स काश्यधिपतिर्नृपः / तस्य भानुमतः पुत्रः प्रद्युम्नश्च पतापवान्
ಅವನ ಸಹೋದರ ಕುಶಧ್ವಜನು ಕಾಶಿಯ ಅಧಿಪತಿ ರಾಜನು. ಆ ಭಾನುಮಾನನ ಪ್ರತಾಪಶಾಲಿ ಪುತ್ರನು ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನು.
Verse 20
मुनिस्तस्य सुतश्चापि तस्मादूर्जवहः स्मृतः / ऊर्जवहात्सनद्वाजः शकुनिस्तस्य चात्मजः
ಅವನಿಗೆ ಮುನಿ ಎಂಬ ಪುತ್ರನಿದ್ದನು; ಅವನಿಂದ ಊರ್ಜವಹನು ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಊರ್ಜವಹನಿಂದ ಸನದ್ವಾಜನು, ಅವನ ಪುತ್ರ ಶಕುನಿಯು ಜನಿಸಿದನು.
Verse 21
स्वागतः शकुनेः पुत्रः सुवर्चास्तत्सुतः स्मृतः / सुतोपस्तस्य दायादः सुश्रुतस्तस्य चात्मजः
ಶಕುನಿಯ ಪುತ್ರ ಸ್ವಾಗತನು; ಅವನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಸುವರ್ಚಾ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಸುವರ್ಚನ ದಾಯಾದ ಸುತೋಪನು; ಅವನ ಪುತ್ರ ಸುಶ್ರುತನು.
Verse 22
सुश्रुतस्य जयः पुत्रो जयस्य विजयः सुतः / विजयस्य क्रतुः पुत्र- क्रतोश्च सुनयः स्मतः
ಸುಶ್ರುತನ ಪುತ್ರ ಜಯನು; ಜಯನ ಪುತ್ರ ವಿಜಯನು. ವಿಜಯನ ಪುತ್ರ ಕ್ರತು; ಕ್ರತುವಿನ ಪುತ್ರ ಸುನಯನು ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
Verse 23
सुनयाद्वीतहव्यस्तु वीतहव्यात्मजो धृतिः / धृतेस्तु बहुलाश्वो ऽभूद्बहुलाश्वसुतः कृतिः
ಸುನಯನಿಂದ ವೀತಹವ್ಯನು; ವೀತಹವ್ಯನ ಪುತ್ರ ಧೃತಿ. ಧೃತಿಯಿಂದ ಬಹುಲಾಶ್ವನು ಜನಿಸಿದನು; ಬಹುಲಾಶ್ವನ ಪುತ್ರ ಕೃತಿ.
Verse 24
तस्मिन्संतिष्ठते वंशो चनकानां महात्मनाम् / इत्येते मैथिलाः प्रोक्ताः सोमस्यापि निबोधत
ಈ ವಂಶದಲ್ಲೇ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಜನಕರ ವಂಶವು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಇವರೇ ಮೈಥಿಲರು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟರು; ಈಗ ಸೋಮನ ವಿಷಯವನ್ನೂ ತಿಳಿಯಿರಿ.
A Nimi-centered branch associated with the Ikṣvāku stream is listed: Nimi (becoming Videha) → Mithi (eponym of Mithilā) → Janaka-line continuity, followed by a sequential chain of Mithilā kings culminating (in the sampled verses) with Sariddhvaja/Sīraddhvaja.
The text attributes the epithet to Vasiṣṭha’s curse: Nimi becomes “Videha,” and the dynastic/territorial identity of Videha is thereby grounded in a narrative of ascetic authority and karmic consequence.
By naming Sariddhvaja/Sīraddhvaja and referencing Sītā’s emergence while ploughing, the chapter provides a genealogical anchor for the Mithilā–Janaka tradition that later Itihāsa narratives (notably the Rāmāyaṇa) elaborate.