Adhyaya 45

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे सगरोपाख्याने भार्गवचरिते चतुश्चत्वारिंशत्तमो ऽध्यायः // ४४// वसिष्ठ उवाच ततः कदाचिद्विपिने चतुरङ्गबलान्वितः / मृगयामगमच्छूरः शूरसेनादिभिः सह

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಮಹಾಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ವಾಯುಪ್ರೋಕ್ತ ಮಧ್ಯಮಭಾಗದ ತೃತೀಯ ಉಪೋದ್ದಾತಪಾದದಲ್ಲಿ ಸಗರೋಪಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿನ ಭಾರ್ಗವಚರಿತದ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಒಮ್ಮೆ ಆ ಶೂರನು ಚತುರಂಗ ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಶೂರಸೇನಾದಿಗಳ ಸಹಿತ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಮೃಗಯೆಗೆ ಹೋದನು.

Verse 2

ते प्रविश्य महारण्यं हत्वा बहुविधान्मृगान् / जग्मुस्तृषार्त्ता मध्याह्ने सरितं नर्मदामनु

ಅವರು ಮಹಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಹಲವು ವಿಧದ ಮೃಗಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಿ, ದಾಹದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಮಧ್ಯಾಹ್ನಕ್ಕೆ ನರ್ಮದಾ ನದಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.

Verse 3

तत्र स्नात्वा च पीत्वा च वारि नद्या गतश्रमाः / गच्छन्तो ददृशुर्मार्गो जमदग्नेरथाश्रमम्

ಅಲ್ಲಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ನೀರು ಕುಡಿದು ಅವರ ಶ್ರಮ ನಿವಾರಣೆಯಾಯಿತು. ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಜಮದಗ್ನಿಯ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 4

द्दष्ट्वाश्रमपदं रम्यं मुनीनागच्छतः पथि / कस्येदमिति पप्रच्छुर्भाविकर्मप्रचोदिताः

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮುನಿಗಳು ರಮ್ಯವಾದ ಆಶ್ರಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೋಡಿ, ಭವಿತವ್ಯಕರ್ಮದ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ‘ಇದು ಯಾರದು?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.

Verse 5

ते प्रोचुरतिशान्तात्मा जमदग्नेर्महातपाः / वसत्यस्मिन्सुतो यस्य रामः शस्त्रभृतां वरः

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—ಇದು ಮಹಾತಪಸ್ವಿ, ಅತಿಶಾಂತಾತ್ಮ ಜಮದಗ್ನಿಯ ಆಶ್ರಮ; ಇಲ್ಲಿ ಅವನ ಪುತ್ರ ರಾಮನು, ಶಸ್ತ್ರಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 6

तछ्रुत्वा भीरभूत्तेषां रामनामानुकीर्त्तनात् / क्रोधं प्रसङ्यानृशंस्यं पूर्ववैरमनुस्मरन्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಮನಾಮದ ಉಚ್ಚಾರಣ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಅವರು ಭೀತರಾದರು; ಹಿಂದಿನ ವೈರವನ್ನೆ ನೆನೆದು ಕ್ರೂರ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರು.

Verse 7

अथ ते प्रोचुरन्योन्यं पितृहन्तुर्वधात्पितुः / वैर निर्यातनं किं तु करिष्यामो दिशाधुना

ನಂತರ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳಿದರು—ತಂದೆಯ ವಧಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಪಿತೃಹಂತನ ಮೇಲೆ ವೈರವನ್ನು ತೀರಿಸಲೇಬೇಕು; ಆದರೆ ಈಗ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

Verse 8

इत्यक्त्वा खड्गहस्तास्ते संप्रविश्य तदाश्रमम् / प्रजाघ्निरे प्रयातेषु मुनिवीरेषु सर्वतः

ಹೀಗೆಂದು ಖಡ್ಗಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅವರು ಆ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದರು; ಮುನಿವೀರರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ತೆರಳಿದ್ದಾಗ ಅವರು (ಅಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನು) ಸಂಹರಿಸಿದರು.

Verse 9

तं हत्वास्य शिरो हृत्वा निषादा इव निर्दयाः / प्रययुस्ते दुरात्मानः सबलाः स्वपुरीं प्रति

ಅವನನ್ನು ಕೊಂದು, ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ಆ ದುರಾತ್ಮರು ಬೇடರಂತೆ ನಿರ್ದಯರಾಗಿ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು.

Verse 10

पुत्रास्तस्य महात्मानौ दृष्ट्वा स्वपितरं हतम् / परिवार्य महाराज रुरुदुः शोककर्शिताः

ಎಲೈ ಮಹಾರಾಜನೇ! ತಮ್ಮ ತಂದೆ ಹತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಆ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ಪುತ್ರರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು, ಶೋಕದಿಂದ ನರಲುತ್ತಾ ಅತ್ತರು.

Verse 11

भर्त्तारं निहतं भूमौ पतितं वीक्ष्य रेणुका / पपात मूर्च्छिता सद्यो लतेवाशनिताडिता

ತನ್ನ ಪತಿ ಹತನಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ರೇಣುಕೆ ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದ ಬಳ್ಳಿಯಂತೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗಿ ಬಿದ್ದಳು.

Verse 12

सा स्वचेतसि संमूच्छ्य शोकपावकदीपिताः / दूरप्रनष्टसंज्ञेव सद्यः प्राणैर्व्ययुज्यत

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂರ್ಛೆಗೊಂಡು, ಶೋಕದ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಉರಿಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಜ್ಞೆ ದೂರ ಸರಿದಂತೆ ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಳು.

Verse 13

अनालपन्त्यां तस्यां तु संज्ञां याता हि ते पुनः / न्यपतन्मूर्च्छिता भूमौ निमग्नाः शोकसागरे

ಅವಳು ಮಾತನಾಡದಿರುವಾಗ, ಅವರು ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದರು, ಆದರೆ ಶೋಕಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಮತ್ತೆ ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದರು.

Verse 14

ततस्तपोधना ये ऽन्ये तत्त पोवनवासिनः / समेत्याश्वासयामासुस्तुल्यदुःखाः सुतान्मुने

ಆಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ತಪೋಧನರಾದ ಇತರ ಮುನಿಗಳು, ಪಾವನ ವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು, ಸೇರಿ ಬಂದು ಸಮಾನ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪುತ್ರರನ್ನು, ಓ ಮುನೇ, ಸಾಂತ್ವನಪಡಿಸಿದರು।

Verse 15

सांत्व्यमाना मुनिगणैर्जामदग्न्या यथाविधि / आधक्षुर्वचसा तेषामग्नौ पित्रोः कलेवरे

ಮುನಿಗಣರು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ, ಜಾಮದಗ್ನ್ಯ ವಂಶದವರು ಅವರ ವಚನದಂತೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ದೇಹಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ದಹಿಸಿದರು।

Verse 16

चक्रुरेव तदूर्द्ध्वं वै यत्कर्त्तव्यमनन्तरम् / पित्रोर्मरणदुःखेन पीड्यमाना दिवानिशम्

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ತಕ್ಷಣ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದರು; ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮರಣದುಃಖದಿಂದ ಅವರು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 17

ततः काले गते रामः समानां द्वादशावधौ / निवृत्तस्तपसः सख्या सहागादाश्रमं पितुः

ನಂತರ ಕಾಲ ಕಳೆದಾಗ, ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿ ಪೂರ್ಣವಾದ ಮೇಲೆ, ರಾಮನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾಗಿ ಸ್ನೇಹಿತನೊಂದಿಗೆ ತಂದೆಯ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋದನು।