Adhyaya 31
Paraśurāma’s Vow and Jamadagni’s Teaching on Kṣamā (Forbearance)
ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಂವಾದರೂಪದಲ್ಲಿದೆ. ರಾಜ ಸಗರನು ವಸಿಷ್ಠ ಋಷಿಯನ್ನು ಭಾರ್ಗವ (ಪರಶುರಾಮ) ಕುರಿತು—ಒಬ್ಬ ರಾಜನ ದೋಷದಿಂದ ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ ಅವನು ಏನು ಮಾಡಿದನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳುವದೇನೆಂದರೆ: ಭೃಗು ಹೊರಟ ನಂತರ ಪರಶುರಾಮನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ರಾಜನ ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ, ಶುಭಾಶುಭ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಕಾರಣ ದೈವ (ವಿಧಿ) ಎಂಬ ಪ್ರಬಲ ಶಕ್ತಿಯೇ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಬಳಿಕ ಋಷಿಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪಿತೃವೈರ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತ್ತವೀರ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವೆನೆಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ದೇವರ ರಕ್ಷಣೆಯೂ ತನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ತಡೆಯಲಾರದು ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಮದಗ್ನಿ ಪುತ್ರನನ್ನು ತಡೆದು ‘ಸಜ್ಜನರ ಸನಾತನ ಧರ್ಮ’ವನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅಪಮಾನಿತನಾದರೂ ಹೊಡೆತ ಪಡೆದರೂ ಕೋಪಗೊಳ್ಳದವರೇ ಸಾಧುಗಳು; ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಆತ್ಮೀಯ ನಿಧಿ, ಅಕ್ಷಯ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನೀಡುವದು ಎಂದು ಪ್ರಶಂಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಜಹತ್ಯೆ ಮಹಾಪಾಪವೆಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಸಂಯಮ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪರಶುರಾಮನು ಶಮ (ಶಾಂತಿ) ಉಪದೇಶ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯ-ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯ ನಡುವೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಲು ಯತ್ನಿಸುವುದರಿಂದ, ಕ್ಷತ್ರಿಯಪ್ರಾಯ ಪ್ರತೀಕಾರ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀಯ ಕ್ಷಮಾಶೀಲತೆ ನಡುವಿನ ನೈತಿಕ ತಣಿವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्याभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते त्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३०// सगर उवाच ब्रह्मपुत्र महाभाग वद भार्गवचेष्टितम् / यच्चकार महावीर्य्यो राज्ञः क्रुद्धो हि कर्मणा
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಮಹಾಪುರಾಣದಲ್ಲಿ, ವಾಯುಪ್ರೋಕ್ತ ಮಧ್ಯಭಾಗದ ತೃತೀಯ ಉಪೋದ್ದಾತಪಾದದಲ್ಲಿ, ಭಾರ್ಗವಚರಿತದ ಮுப்பತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯ. ಸಾಗರನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ಮಹಾಭಾಗ! ಭಾರ್ಗವನ ಚೇಷ್ಟಿತವನ್ನು ಹೇಳು; ರಾಜನ ಕರ್ಮದಿಂದ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ಆ ಮಹಾವೀರ್ಯನು ಏನು ಮಾಡಿದನು?
Verse 2
वसिष्ठ उवाच गते तस्मिन्महाभागे भृगो पितृपरायणः / रामः प्रोवाच संक्रुद्धो मुञ्चञ्छ्वासान्मुहर्मुहुः
ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು—ಪಿತೃಪರಾಯಣನಾದ ಮಹಾಭಾಗ ಭೃಗು ಹೊರಟ ನಂತರ, ರಾಮನು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ ಮರುಮರು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು.
Verse 3
परशुराम उवाच अहो पश्यत मूढत्वंराज्ञो ह्युत्पथगामिनः / कार्त्तवीर्यस्य यो विद्वांश्चक्रे ब्रह्मवधोद्यमम्
ಪರಶುರಾಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅಹೋ, ದುರ್ನೀತಿಪಥಗಾಮಿ ರಾಜ ಕಾರ್ತ್ತವೀರ್ಯನ ಮೂಢತ್ವವನ್ನು ನೋಡಿ; ವಿದ್ಯಾವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣವಧಕ್ಕೆ ಯತ್ನಿಸಿದನು.
Verse 4
दैवं हि बलवन्मन्ये यत्प्रभावाच्छरीरिणः / शुभं वाप्यशुभं सर्वे प्रकुर्वन्ति विमोहिताः
ದೈವವೇ ಬಲವಂತವೆಂದು ನಾನು ಮನಗಾಣುತ್ತೇನೆ; ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ದೇಹಧಾರಿಗಳಾದ ಎಲ್ಲರೂ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಶುಭವೋ ಅಶುಭವೋ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.
Verse 5
शृणवन्तु ऋषयः सर्वे प्रतिज्ञा क्रियते मया / कार्त्तवीर्यं निहत्याजौ पितुर्वैरं प्रसाधये
ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳೂ ಕೇಳಿರಿ—ನಾನು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ: ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತ್ತವೀರ್ಯನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ತಂದೆಯ ವೈರವನ್ನು ತೀರಿಸುತ್ತೇನೆ.
Verse 6
यदि राजा सुरैः सर्वैरिन्द्राद्दैर्दानवैस्तथा / रक्षिष्यते तथाप्येनं संहरिष्यामि नान्यथा
ಆ ರಾಜನನ್ನು ಇಂದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರೂ ದಾನವರೂ ರಕ್ಷಿಸಿದರೂ ಸಹ, ನಾನು ಅವನನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಇಲ್ಲದಂತೆ ಅಲ್ಲ.
Verse 7
एवमुक्तं समाकर्ण्य रामेण समुहात्मना / जमदग्निरुवाचेदं पुत्रं साहसभाषिणम्
ಉದಾತ್ತ ಮನಸ್ಸಿನ ರಾಮನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಜಮದಗ್ನಿಯು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ ತನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ಹೀಗೆಂದನು.
Verse 8
जमदग्निरुवाच श्रुणु राम प्रवक्ष्यामि सतां धर्मं सनातनम् / यच्छ्रुत्वा मानवाः सर्वे जायन्ते धर्मकारिणः
ಜಮದಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಮ, ಕೇಳು; ಸಜ್ಜನರ ಸನಾತನ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಎಲ್ಲ ಮಾನವರೂ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯವರಾಗುತ್ತಾರೆ.
Verse 9
साधवो ये महाभागाः संसारान्मोक्षकाङ्क्षिणाः / न कस्मैचित्प्रकुप्यन्ति निन्दितास्ताडिता अपि
ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವ ಮಹಾಭಾಗ್ಯರಾದ ಸಾಧುಗಳು, ನಿಂದಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಹೊಡೆತಪಟ್ಟರೂ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಕೋಪಗೊಳ್ಳರು.
Verse 10
क्षमाधना महाभागा ये च दान्तास्तपस्विनः / तेषां चैवाक्षया लोकाः सततं साधुकारिणाम्
ಕ್ಷಮೆಯನ್ನೇ ಧನವೆಂದುಕೊಂಡ ಮಹಾಭಾಗ್ಯರು, ದಮನಶೀಲ ತಪಸ್ವಿಗಳು—ಅಂತಹ ಸತ್ಕರ್ಮಿಗಳ ಲೋಕಗಳು ಸದಾ ಅಕ್ಷಯವಾಗಿವೆ.
Verse 11
यस्तु दुष्टैस्तु दण्डाद्यैर्वचसापि च ताडितः / न च क्षोभमवाप्नोति स साधुः परिकीर्त्थते
ದುಷ್ಟರು ದಂಡಾದಿಗಳಿಂದಲೂ ಮಾತಿನಿಂದಲೂ ಹೊಡೆದರೂ ಕದಡುವುದಿಲ್ಲದವನೇ ‘ಸಾಧು’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
Verse 12
ताडयेत्ताडयन्तं यो न च साधुः स पापभाक् / क्षमयार्ऽहणतां प्राप्ताः साधवो ब्राह्मणा वयम्
ಹೊಡೆಯುವವನನ್ನು ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಹೊಡೆಯುವವನು ಸಾಧುವಲ್ಲ; ಅವನು ಪಾಪಭಾಗಿ. ನಾವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸಾಧುಗಳು; ಕ್ಷಮೆಯಿಂದಲೇ ಪೂಜ್ಯತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ.
Verse 13
नरनाथवधे तात पातकं सुमहद्भवेत् / तस्मान्निवारये त्वाद्य क्षमां कुरु तपश्चर
ತಾತಾ! ರಾಜನ ವಧೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಪಾತಕ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತೇನೆ—ಕ್ಷಮಿಸು, ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸು.
Verse 14
वसिष्ठ उवाच एवं पित्रा समादिष्टं विज्ञाय नृपनन्दन / रामः प्रोवाच पितरं क्षमाशीलमरिन्दमम्
ವಸಿಷ್ಠರು ಹೇಳಿದರು: ಎಲೈ ರಾಜಕುಮಾರನೇ! ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡ ರಾಮನು (ಪರಶುರಾಮನು), ಕ್ಷಮಾಶೀಲರೂ ಮತ್ತು ಶತ್ರುದಮನಕಾರರೂ ಆದ ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು.
Verse 15
परशुराम उवाच शृणु तात महाप्राज्ञ वि५प्तिं मम सांप्रतम् / भवता शम उद्दिष्टः साधूनां सुमहात्मनाम्
ಪರಶುರಾಮನು ಹೇಳಿದನು: ಎಲೈ ತಂದೆಯೇ! ಎಲೈ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಯೇ! ಈಗ ನನ್ನ ವಿಜ್ಞಾಪನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ನೀವು ಸಾಧುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು (ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು) ಬೋಧಿಸಿದ್ದೀರಿ.
Verse 16
म शमः साधुदीनेषु गुरुष्वीश्वरभावनैः / कर्त्तव्यो दुष्टचेष्टेषु न शमः सुखदो भवेत्
ಆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸಾಧುಗಳಲ್ಲಿ, ದೀನರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರಭಾವನೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಬೇಕು. ದುಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯು ಸುಖದಾಯಕವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 17
तस्मादस्य वधः कार्यः कार्त्तवीर्यस्य वै मया / देह्याज्ञां माननीयाद्य साधये वैरमात्मनः
ಆದುದರಿಂದ, ಈ ಕಾರ್ತವೀರ್ಯನ ವಧೆಯು ನನ್ನಿಂದ ಆಗಲೇಬೇಕು. ಎಲೈ ಮಾನ್ಯರೇ! ನನಗೆ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡಿ, ಇಂದು ನಾನು ನನ್ನ ವೈರವನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.
Verse 18
जमदग्निरुवाच शृणु राम महाभाग वचो मम समाहितः / करिष्यसि यथा भावि तथा नैवान्यथा भवेत्
ಜಮದಗ್ನಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಎಲೈ ಮಹಾಭಾಗನಾದ ರಾಮನೇ! ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ವಿಧಿಯು ಹೇಗಿದೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ಮಾಡುವೆ; ಅದು ಅನ್ಯಥಾ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
Verse 19
इतो व्रजत्वं ब्रह्माणां बृच्छ तात हिताहितम् / स यद्वदिष्यति विभुस्तत्कर्त्ता नात्र संशयः
ಈಗ ನೀನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಓ ತಾತಾ, ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಹಿತಾಹಿತವನ್ನು ಕೇಳು. ಆ ವಿಭು ಏನು ಹೇಳುವನೋ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
Verse 20
वसिष्ठ उवाच एवमुक्तः स पितरं नमस्कृत्य महामतिः / जगाम ब्रह्मणो लोकमगम्यं प्राकृतैर्जनैः
ವಸಿಷ್ಠನು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಆ ಮಹಾಮತಿ ತಂದೆಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಅಪ್ರಾಪ್ಯವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು.
Verse 21
ददर्श ब्रह्मणो लोकं शातकैंभविनिर्मितम् / स्वर्णप्राकारसंयुक्तं मणिस्तंभैर्विमूषितम्
ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಕಂಡನು—ಶಾತಕುಂಭ ಸ್ವರ್ಣದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ; ಸ್ವರ್ಣ ಪ್ರಾಕಾರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿ, ಮಣಿಸ್ತಂಭಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು.
Verse 22
तत्रापश्यत्समासीनं ब्रह्माणममितौजसम् / रत्नसिंहासने रम्ये रत्नभूषणभूषितम्
ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಆಸೀನನಾಗಿ ಕಂಡನು—ಮನೋಹರ ರತ್ನಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ, ರತ್ನಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿ.
Verse 23
सिद्धेन्द्रैश्च मुनीन्द्रैश्च वेष्टितं ध्यानतत्परैः / विद्याधरीणां नृत्यं च पश्यन्तं सस्मितं मुदा
ಧ್ಯಾನನಿಷ್ಠರಾದ ಸಿದ್ಧೇಂದ್ರರು ಮತ್ತು ಮುನೀಂದ್ರರು ಅವರನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು; ಅವರು ಆನಂದದಿಂದ ಸ್ಮಿತಮಾಡುತ್ತ ವಿದ್ಯಾಧರಿಯರ ನೃತ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.
Verse 24
तपसा फलदातारं कर्त्तारं जगतां विभुम् / परिपूर्णतमं ब्रह्म ध्यायतं यतमानसम्
ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಫಲದಾತ, ಜಗತ್ತಿನ ಕರ್ತೃ ಹಾಗೂ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಭು—ಪರಿಪೂರ್ಣತಮ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ನಿಯತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಿರಿ.
Verse 25
गुह्ययोगं प्रवोचन्तं भक्तवृन्देषु संततम् / दृष्ट्वा तमव्ययं भक्त्या प्रणनाम भृगूद्वहः
ಭಕ್ತವೃಂದಗಳ ನಡುವೆ ನಿತ್ಯವೂ ಗುಹ್ಯಯೋಗವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅವ್ಯಯ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಕಂಡು ಭೃಗುಶ್ರೇಷ್ಠನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದನು.
Verse 26
स दृष्ट्वा विनतं राममाशीर्भिरभिनन्द्य च / पप्रच्छ कुशलं वत्स कथमागमनं कृथाः
ವಿನಯದಿಂದ ವಂದಿಸಿದ ರಾಮನನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಅಭಿನಂದಿಸಿ ಕೇಳಿದನು—“ವತ್ಸ, ಕ್ಷೇಮವೇ? ಇಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬಂದೆ?”
Verse 27
संपृष्टो विधिना रामः प्रोवाचाखिलमादितः / वृत्तान्तं कार्त्तवीर्यस्य पितुः स्वस्य महात्मनः
ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಮನು ಆದಿಯಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳಿದನು—ತನ್ನ ಮಹಾತ್ಮ ತಂದೆ ಕಾರ್ತ್ತವೀರ್ಯನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು.
Verse 28
तच्छ्रुत्वा सकलं ब्रह्मा विज्ञातार्थो ऽपि मानद / उवाच रामं धर्मिष्ठं परिणामसुखावहम्
ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಮಾನದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಧರ್ಮಿಷ್ಠ ರಾಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—ಅದು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸುಖವನ್ನು ತರುವುದಾಗಿತ್ತು.
Verse 29
प्रतिज्ञा दुर्लभा वत्स यां भवन्कृतवान्रुषा / सृष्टि रेषा भगवतः संभवेत्कृपया बटो
ವತ್ಸಾ, ನೀನು ಕೋಪದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಆ ದುರ್ಲಭ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ; ಈ ಸೃಷ್ಟಿ ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ, ಬಾಲಕ।
Verse 30
जगत्सृष्टं मया तात संक्लेशेन तदाज्ञया / तन्नाशकारिणी चैव प्रतिज्ञा भवता कृता
ತಾತಾ, ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾನು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆನು; ನೀನು ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ।
Verse 31
त्रिःसप्तकृत्वो निर्भूपां कर्तुमिच्छसि मेदिनीम् / एकस्य राज्ञो दोषेण पितुः परिभवेन च
ಒಬ್ಬ ರಾಜನ ದೋಷದಿಂದಲೂ ತಂದೆಯ ಅವಮಾನದಿಂದಲೂ ನೀನು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ಬಾರಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಾಜರಹಿತವಾಗಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ।
Verse 32
ब्रह्मक्षत्र्रियविट्शूद्रैः सृष्टिरेषा सनातनी / आविर्भूता तिरोभूता हरेरेव पुनः पुनः
ಬ್ರಾಹ್ಮಣ-ಕ್ಷತ್ರಿಯ-ವೈಶ್ಯ-ಶೂದ್ರರಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಸನಾತನ ಸೃಷ್ಟಿ ಹರಿಯೇ ಕಾರಣವಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ಅಂತರಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ।
Verse 33
अव्यर्था त्वत्प्रतिज्ञा तु भवित्री प्राक्तनेन च / यद्वायासेन ते कार्यसिद्धिर्भवितुमर्हति
ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು; ಪೂರ್ವಕರ್ಮದಂತೆ, ಶ್ರಮದಿಂದಾದರೂ, ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ।
Verse 34
शिवलोकं प्रयाहि त्वं शिवस्याज्ञामवाप्नुहि / पृथिव्यां बहवो भूपाः संति शङ्करकिङ्कराः
ನೀನು ಶಿವಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆಯು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರಾಜರು ಇದ್ದಾರೆ; ಅವರು ಶಂಕರನ ಸೇವಕರು.
Verse 35
विनैवाज्ञां महेशस्य को वा तान्हन्तुमीश्वरः / बिभ्रतः कवचान्यङ्गे शक्तीश्चापि दुरासदाः
ಮಹೇಶನ ಆಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವರನ್ನು ಯಾರು ಸಂಹರಿಸಬಲ್ಲರು? ಅವರು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕವಚಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಅವರ ಶಕ್ತಿಗಳೂ ದುರಾಸದ.
Verse 36
उपायं कुरु यत्नेन जयबीजं शुभावहम् / उपाये तु समारब्धे सर्वे सिध्यन्त्युपक्रमाः
ಯತ್ನದಿಂದ ಜಯಬೀಜವಾಗಿರುವ, ಶುಭವನ್ನು ತರುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ಮಾಡು. ಉಪಾಯ ಆರಂಭವಾದರೆ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳೂ ಸಿದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ.
Verse 37
श्रीकृष्णमन्त्रं कवचं गृह्ण वत्स गुरोर्हरात् / दुर्ल्लङ्घ्यं वैष्णवं तेजः शिवशक्तिर्विजेष्यति
ವತ್ಸ, ಗುರು ಹರಾದ (ಶಿವನ) ಬಳಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣಮಂತ್ರರೂಪ ಕವಚವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ದಾಟಲಾಗದ ವೈಷ್ಣವ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಶಿವಶಕ್ತಿ ಜಯಿಸುವಳು.
Verse 38
त्रैलोक्यविजयं नाम कवचं परमाद्भुतम् / यथाकथं च विज्ञाप्य शङ्करं लभदुर्लभम्
‘ತ್ರೈಲೋಕ್ಯವಿಜಯ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಈ ಕವಚವು ಪರಮ ಅದ್ಭುತ. ಹೇಗಾದರೂ ಶಂಕರನಿಗೆ ವಿನಂತಿಸಿ ಈ ದುರ್ಲಭವನ್ನು ಪಡೆಯು.
Verse 39
प्रसन्नः स गुणैस्तुभ्यं कृपालुर्दीनवत्सलः / दिव्यपाशुपतं चापि दास्यत्येव न संशयः
ಅವನು ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ, ಕೃಪಾಳುವಾಗಿ, ದೀನರ ಮೇಲೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯವುಳ್ಳವನು. ದಿವ್ಯ ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನೀಡುವನು—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
Frequently Asked Questions
It advances the Bhārgava (Bhrigu-line) narrative through Paraśurāma and situates his conflict with Kārttavīrya within a broader royal-historical memory that Sagara seeks to understand as part of dynastic causality.
Jamadagni teaches sādhudharma centered on kṣamā (forbearance): the truly good do not become angry even when insulted or harmed, and such restraint is praised as spiritually fruitful and ethically superior.
Paraśurāma invokes daiva as a force that drives embodied beings toward good or evil, yet he also asserts personal agency through an explicit vow; Jamadagni counters by prioritizing restraint and warning of heavy sin in regicide—creating a deliberate ethical conflict the narrative must resolve.