Adhyaya 9

Verse 1

ब्रह्मोवाच ज्ञातोऽसि मेऽद्य सुचिरान्ननु देहभाजां न ज्ञायते भगवतो गतिरित्यवद्यम् । नान्यत्त्वदस्ति भगवन्नपि तन्न शुद्धं मायागुणव्यतिकराद्यदुरुर्विभासि ॥ १ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಭಗವನ್, ಇಂದು ದೀರ್ಘ ತಪಸ್ಸಿನ ನಂತರ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ತಿಳಿದೆನು. ದೇಹಧಾರಿಗಳು ನಿನ್ನ ಗತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲಾರದೆ ಇರುವದು ಎಷ್ಟು ದುರ್ಭಾಗ್ಯ! ನಿನ್ನ ಹೊರತು ಪರಮ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ; ನಿನ್ನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಭಾಸಿಸುವುದು ಪರಮಸತ್ಯವಲ್ಲ. ಮಾಯಾಗುಣಗಳ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಸೃಜನಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ನೀನೇ ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೀ.

Verse 2

रूपं यदेतदवबोधरसोदयेन शश्वन्निवृत्ततमस: सदनुग्रहाय । आदौ गृहीतमवतारशतैकबीजं यन्नाभिपद्मभवनादहमाविरासम् ॥ २ ॥

ನಾನು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಈ ರೂಪವು ಜ್ಞಾನರಸದ ಉದಯದಿಂದ ಸದಾ ಅಜ್ಞಾನತಮಸ್ಸಿನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ; ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡಲು ಅಂತರಂಗಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದೆ. ಈ ಅವತಾರವೇ ಅನೇಕ ಅವತಾರಗಳ ಬೀಜ; ನಿಮ್ಮ ನಾಭಿಪದ್ಮದ ನಿವಾಸದಿಂದಲೇ ನಾನು ಪ್ರಕಟನಾದೆನು.

Verse 3

नात: परं परम यद्भवत: स्वरूप- मानन्दमात्रमविकल्पमविद्धवर्च: । पश्यामि विश्वसृजमेकमविश्वमात्मन् भूतेन्द्रियात्मकमदस्त उपाश्रितोऽस्मि ॥ ३ ॥

ಹೇ ಪರಮ ಪ್ರಭು, ನಿಮ್ಮ ಈ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ—ಇದು ಕೇವಲ ಆನಂದಮಯ, ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪ, ಅಕ್ಷಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತ. ನೀವು ಏಕನಾಗಿಯೇ ವಿಶ್ವಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಆದರೂ ವಿಶ್ವದಿಂದ ಅಸಂಗ. ನಾನು ಭೂತೇಂದ್ರಿಯಮಯ ದೇಹಾಭಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಇರುವೆನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾಯಾಸ್ಪರ್ಶರಹಿತನಾದ ನಿಮ್ಮ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 4

तद्वा इदं भुवनमङ्गल मङ्गलाय ध्याने स्म नो दर्शितं त उपासकानाम् । तस्मै नमो भगवतेऽनुविधेम तुभ्यं योऽनाद‍ृतो नरकभाग्भिरसत्प्रसङ्गै: ॥ ४ ॥

ಹೇ ಭುವನಮಂಗಳ, ನಿಮ್ಮ ಈ ರೂಪವು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಮಂಗಳಕರ; ನಿಮ್ಮ ಉಪಾಸಕರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನೀವೇ ಇದನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸೋಣ. ಅಸತ್ ವಿಷಯಸಂಗದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ನರಕಮಾರ್ಗಿಗಳಾದವರು ನಿಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ರೂಪವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 5

ये तु त्वदीयचरणाम्बुजकोशगन्धं जिघ्रन्ति कर्णविवरै: श्रुतिवातनीतम् । भक्त्या गृहीतचरण: परया च तेषां नापैषि नाथ हृदयाम्बुरुहात्स्वपुंसाम् ॥ ५ ॥

ಹೇ ನಾಥ, ಕಿವಿಯ ರಂಧ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಶ್ರುತಿ-ವಾಯುವಿನಿಂದ ತರಲ್ಪಡುವ ನಿಮ್ಮ ಪದ್ಮಪಾದಕೋಶದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ‘ಘ್ರಾಣಿಸುವ’ವರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥ ಪರಾಭಕ್ತರ ಹೃದಯಪದ್ಮದಿಂದ ನೀವು ಎಂದಿಗೂ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 6

तावद्भयं द्रविणदेहसुहृन्निमित्तं शोक: स्पृहा परिभवो विपुलश्च लोभ: । तावन्ममेत्यसदवग्रह आर्तिमूलं यावन्न तेऽङ्‌घ्रिमभयं प्रवृणीत लोक: ॥ ६ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭು! ಧನ, ದೇಹ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರ ನಿಮಿತ್ತ ಭಯ, ಶೋಕ, ಆಸೆ, ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ಅಪಾರ ಲೋಭ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ‘ನನ್ನದು-ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ನಾಶವಂತ ಭಾವನೆಗೆ ಬಂಧಿತರಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಭಯ ಪದಪದ್ಮಗಳ ಶರಣು ಪಡೆಯದವರೆಗೆ ಜನರು ಇಂತಹ ಆತಂಕಗಳಿಂದಲೇ ತುಂಬಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 7

दैवेन ते हतधियो भवत: प्रसङ्गा- त्सर्वाशुभोपशमनाद्विमुखेन्द्रिया ये । कुर्वन्ति कामसुखलेशलवाय दीना लोभाभिभूतमनसोऽकुशलानि शश्वत् ॥ ७ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭು! ನಿಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಯ ಶ್ರವಣ-ಕೀರ್ತನ ಎಂಬ ಸರ್ವಮಂಗಳ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ವಿಮುಖರಾದವರು ದೈವವಶಾತ್ ಬುದ್ಧಿಹೀನರು, ದುರ್ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು. ಕ್ಷಣಿಕ ಇಂದ್ರಿಯಸುಖದ ಅಲ್ಪ ರುಚಿಗಾಗಿ ಲೋಭದಿಂದ ಆವರಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವರು ಸದಾ ಅಕುಶಲ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 8

क्षुत्तृट्‌त्रिधातुभिरिमा मुहुरर्द्यमाना: शीतोष्णवातवरषैरितरेतराच्च । कामाग्निनाच्युत रुषा च सुदुर्भरेण सम्पश्यतो मन उरुक्रम सीदते मे ॥ ८ ॥

ಹೇ ಅಚ್ಯುತ, ಹೇ ಉರುಕ್ರಮ! ಈ ದೀನ ಜೀವಿಗಳು ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ತ್ರಿಧಾತುಗಳ ವ್ಯಾಧಿಗಳಿಂದ ಮರುಮರು ಪೀಡಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಚಳಿ, ಬಿಸಿಲು, ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಉಪದ್ರವಗಳಿಂದ ಕಾಡಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಕಾಮಾಗ್ನಿ ಹಾಗೂ ಸಹಿಸಲಾಗದ ಕೋಪದಿಂದಲೂ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ—ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಬಹಳ ಕುಗ್ಗುತ್ತದೆ।

Verse 9

यावत्पृथक्त्वमिदमात्मन इन्द्रियार्थ- मायाबलं भगवतो जन ईश पश्येत् । तावन्न संसृतिरसौ प्रतिसंक्रमेत व्यर्थापि दु:खनिवहं वहती क्रियार्था ॥ ९ ॥

ಹೇ ಈಶ! ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಭೌತಿಕ ದುಃಖಗಳಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲ; ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಬಾಹ್ಯ ಮಾಯಾಬಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಜೀವನು ಇಂದ್ರಿಯಭೋಗಕ್ಕಾಗಿ ದೇಹವನ್ನೇ ‘ನಾನು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಭೇದವನ್ನು ನೋಡುವವರೆಗೆ, ಅವನು ಸಂಸಾರಬಂಧನದಿಂದ ಹೊರಬರಲಾರನು; ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ದುಃಖಗಳ ಗುಚ್ಛವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡೇ ಇರುತ್ತಾನೆ।

Verse 10

अह्न्यापृतार्तकरणा निशि नि:शयाना । नानामनोरथधिया क्षणभग्ननिद्रा: । दैवाहतार्थरचना ऋषयोऽपि देव युष्मत्प्रसङ्गविमुखा इह संसरन्ति ॥ १० ॥

ಹೇ ದೇವ! ಭಕ್ತಿಹೀನರು ಹಗಲು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ವ್ಯಾಪಕ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸುತ್ತಾರೆ; ರಾತ್ರಿ ಕೂಡ ನಿಶ್ಚಿಂತವಾಗಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಲಾರರು—ವಿವಿಧ ಮನೋರಥಗಳ ಚಿಂತನೆ ಅವರ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣ ಮುರಿಯುತ್ತದೆ. ದೈವಶಕ್ತಿ ಅವರ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ವಿಫಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದ ವಿಮುಖರಾದರೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 11

त्वं भक्तियोगपरिभावितहृत्सरोज आस्से श्रुतेक्षितपथो ननु नाथ पुंसाम् । यद्यद्धिया त उरुगाय विभावयन्ति तत्तद्वपु: प्रणयसे सदनुग्रहाय ॥ ११ ॥

ಹೇ ನಾಥಾ! ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ಪರಿಪಕ್ವವಾದ ಹೃದಯಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀನು ಶುದ್ಧ ಶ್ರವಣಮಾರ್ಗದಿಂದಲೇ ದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತೀ, ಅಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗುತ್ತೀ. ಹೇ ಉರುಗಾಯಾ! ಭಕ್ತರು ಯಾವ ನಿತ್ಯ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಅದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತೀ.

Verse 12

नातिप्रसीदति तथोपचितोपचारै- राराधित: सुरगणैर्हृदिबद्धकामै: । यत्सर्वभूतदययासदलभ्ययैको नानाजनेष्ववहित: सुहृदन्तरात्मा ॥ १२ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭು! ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ದೇವಗಣಗಳು ಅನೇಕ ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ ವೈಭವವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದರೂ ನೀನು ಬಹಳ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಸುಹೃದನಾಗಿ ಕಾರಣರಹಿತ ಕರುಣೆಯಿಂದಿರುವೆ; ಆದರೆ ಅಭಕ್ತನಿಗೆ ನೀನು ದುರ್ಲಭನು.

Verse 13

पुंसामतो विविधकर्मभिरध्वराद्यै- र्दानेन चोग्रतपसा परिचर्यया च । आराधनं भगवतस्तव सत्क्रियार्थो धर्मोऽर्पित: कर्हिचिद्‌म्रियते न यत्र ॥ १३ ॥

ಆದುದರಿಂದ ಜನರ ಯಜ್ಞಾದಿ ವೈದಿಕ ಕರ್ಮಗಳು, ದಾನ, ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸೇವೆ—ಇವುಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಭಗವದಾರಾಧನೆಗಾಗಿ ಫಲವನ್ನು ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ಮಾಡಿದರೆ—ಅವುಗಳೂ ಹಿತಕರವೇ. ಅಂಥ ಧರ್ಮವು ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು; ಅದು ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಾಶವಾಗದು.

Verse 14

शश्वत्स्वरूपमहसैव निपीतभेद- मोहाय बोधधिषणाय नम: परस्मै । विश्वोद्भवस्थितिलयेषु निमित्तलीला- रासाय ते नम इदं चकृमेश्वराय ॥ १४ ॥

ಶಾಶ್ವತ ಸ್ವರೂಪಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಭೇದಮೋಹವನ್ನು ನುಂಗಿ ಆತ್ಮಬೋಧದ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವ ಪರಮ ತತ್ತ್ವಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ವಿಶ್ವದ ಉದ್ಭವ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ಲಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಮಿತ್ತನಾಗಿ ಲೀಲಾರಸವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಆ ಈಶ್ವರನಿಗೆ ನಾನು ಪ್ರಣಾಮ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 15

यस्यावतारगुणकर्मविडम्बनानि नामानि येऽसुविगमे विवशा गृणन्ति । तेऽनैकजन्मशमलं सहसैव हित्वा संयान्त्यपावृतामृतं तमजं प्रपद्ये ॥ १५ ॥

ಲೌಕಿಕ ವ್ಯವಹಾರದಂತೆ ಕಾಣುವ ರಹಸ್ಯಮಯ ಲೀಲಾವಿಡಂಬನೆಗಳಾದ ಅವತಾರಗಳು, ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಆ ಅಜನನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಿಗೆ ನಾನು ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದಲಾದರೂ ಅವನ ದಿವ್ಯ ನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸುವವನು ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ತ್ಯಜಿಸಿ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಆ ಪ್ರಕಟ ಅಮೃತಸ್ವರೂಪನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 16

यो वा अहं च गिरिशश्च विभु: स्वयं च स्थित्युद्भवप्रलयहेतव आत्ममूलम् । भित्त्वा त्रिपाद्ववृध एक उरुप्ररोह- स्तस्मै नमो भगवते भुवनद्रुमाय ॥ १६ ॥

ಪ್ರಭು! ನೀವು ಲೋಕಮಂಡಲಗಳೆಂಬ ವೃಕ್ಷದ ಪರಮಮೂಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಬ್ರಹ್ಮ, ಶಿವ ಹಾಗೂ ಸ್ವಯಂ ಸರ್ವವಿಭುವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಪ್ರಳಯಗಳ ಹేతುವಾಗಿ ತ್ರಿರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟರಾದಿರಿ; ನಾವು ಮೂವರೂ ಅನೇಕ ಶಾಖೆಗಳಂತೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಆ ಭುವನದ್ರುಮಸ್ವರೂಪ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 17

लोको विकर्मनिरत: कुशले प्रमत्त: कर्मण्ययं त्वदुदिते भवदर्चने स्वे । यस्तावदस्य बलवानिह जीविताशां सद्यश्छिनत्त्यनिमिषाय नमोऽस्तु तस्मै ॥ १७ ॥

ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ವಿಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ನಿಜವಾದ ಕುಶಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಜಾಗರೂಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ; ನೀನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಸ್ವಭಗವದರ್ಚನೆಯ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರವೃತ್ತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮೂಢಕರ್ಮದ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ಜೀವಿತಾಶೆ ಬಲವಾಗಿರುವವರೆಗೆ ಅವರ ಎಲ್ಲ ಯೋಜನೆಗಳು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಆ ಅನಿಮಿಷ ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 18

यस्माद्‌बिभेम्यहमपि द्विपरार्धधिष्ण्य- मध्यासित: सकललोकनमस्कृतं यत् । तेपे तपो बहुसवोऽवरुरुत्समान- स्तस्मै नमो भगवतेऽधिमखाय तुभ्यम् ॥ १८ ॥

ಪ್ರಭು! ಎರಡು ಪರಾರ್ಧಗಳವರೆಗೆ ಇರುವ ನನ್ನ ಧಾಮದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಭಯಪಡುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ—ಆದರೂ, ಯಜ್ಞಭೋಕ್ತಾ, ಅಶ್ರಾಂತ ಕಾಲಸ್ವರೂಪ ಭಗವಂತನೇ, ನಿನಗೆ ಸಾದರ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 19

तिर्यङ्‍मनुष्यविबुधादिषु जीवयोनि- ष्वात्मेच्छयात्मकृतसेतुपरीप्सया य: । रेमे निरस्तविषयोऽप्यवरुद्धदेह- स्तस्मै नमो भगवते पुरुषोत्तमाय ॥ १९ ॥

ಪ್ರಭು! ನೀನು ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತಿರ್ಯಕ್, ಮಾನವ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಾದಿ ವಿವಿಧ ಜೀವಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತೀ. ನೀನು ಭೌತಿಕ ಮಲಿನತೆಯಿಂದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯ; ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಸೇತುವಿನ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೀ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಭಗವಂತನೇ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 20

योऽविद्ययानुपहतोऽपि दशार्धवृत्त्या निद्रामुवाह जठरीकृतलोकयात्र: । अन्तर्जलेऽहिकशिपुस्पर्शानुकूलां भीमोर्मिमालिनि जनस्य सुखं विवृण्वन् ॥ २० ॥

ಪ್ರಭು! ನೀನು ಅವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯನಾಗಿದ್ದರೂ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೀ; ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಉದರದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುತ್ತೀ. ಪ್ರಳಯಜಲದೊಳಗೆ ಭೀಕರ ಅಲೆಗಳ ನಡುವೆ ಅಹಿಶಯನದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ, ನಿನ್ನ ನಿದ್ರಾಸುಖವನ್ನು ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೀ.

Verse 21

यन्नाभिपद्मभवनादहमासमीड्य लोकत्रयोपकरणो यदनुग्रहेण । तस्मै नमस्त उदरस्थभवाय योग- निद्रावसानविकसन्नलिनेक्षणाय ॥ २१ ॥

ಹೇ ನನ್ನ ಆರಾಧ್ಯನೇ! ನಿನ್ನ ಪದ್ಮನಾಭಿಯ ಗೃಹದಿಂದ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಾನು ಜನ್ಮಿಸಿ ತ್ರಿಲೋಕ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿತನಾದೆ. ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದಿವ್ಯ ಉದರದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು ಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದವು; ಈಗ ನಿದ್ರೆ ಮುಗಿದು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪ್ರಭಾತದ ಅರಳಿದ ಕಮಲಗಳಂತೆ ತೆರೆದಿವೆ—ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 22

सोऽयं समस्तजगतां सुहृदेक आत्मा सत्त्वेन यन्मृडयते भगवान् भगेन । तेनैव मे द‍ृशमनुस्पृशताद्यथाहं स्रक्ष्यामि पूर्ववदिदं प्रणतप्रियोऽसौ ॥ २२ ॥

ಅದೇ ಭಗವಾನನು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನ ಏಕೈಕ ಸುಹೃದ್ ಮತ್ತು ಆತ್ಮ; ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಐಶ್ವರ್ಯಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಪರಮ ಹಿತವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿ, ನಾನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಅಂತರ್ಧೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಶಕ್ತನಾಗಲು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಶರಣಾಗತರ ಪ್ರಿಯ, ನಾನೂ ಶರಣಾಗತನೇ.

Verse 23

एष प्रपन्नवरदो रमयात्मशक्त्या यद्यत्करिष्यति गृहीतगुणावतार: । तस्मिन् स्वविक्रममिदं सृजतोऽपि चेतो युञ्जीत कर्मशमलं च यथा विजह्याम् ॥ २३ ॥

ಈ ಭಗವಾನನು ಶರಣಾಗತರ ವರದಾತ; ತನ್ನ ಅಂತರಂಗ ಶಕ್ತಿ ರಮಾ (ಶ್ರೀ) ಮೂಲಕ ಗುಣಾವತಾರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಏನೇನು ಮಾಡುವನೋ ಅದೇ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವು ಅವನ ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲೇ ಯುಕ್ತವಾಗಿರಲಿ; ಕರ್ಮಮಲ ನನಗೆ ಅಂಟದಂತೆ, ‘ನಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ’ ಎಂಬ ಮಿಥ್ಯಾ ಗರ್ವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 24

नाभिहृदादिह सतोऽम्भसि यस्य पुंसो विज्ञानशक्तिरहमासमनन्तशक्ते: । रूपं विचित्रमिदमस्य विवृण्वतो मे मा रीरिषीष्ट निगमस्य गिरां विसर्ग: ॥ २४ ॥

ಆ ಅನಂತಶಕ್ತಿಯ ಭಗವಾನನ ಶಕ್ತಿಗಳು ಅಸಂಖ್ಯ. ಪ್ರಳಯಜಲದಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿರುವ ಅವನ ನಾಭಿಹ್ರದದಿಂದ, ಕಮಲ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುವ ಆ ಸರೋವರದಿಂದ, ನಾನು ವಿಜ್ಞಾನಶಕ್ತಿ ರೂಪವಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದೆ. ಈಗ ಅವನ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಭೌತಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ವೇದಮಂತ್ರಗಳ ನಾದದಿಂದ ನಾನು ವಿಚಲಿತನಾಗದಿರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 25

सोऽसावदभ्रकरुणो भगवान् विवृद्ध- प्रेमस्मितेन नयनाम्बुरुहं विजृम्भन् । उत्थाय विश्वविजयाय च नो विषादं माध्व्या गिरापनयतात्पुरुष: पुराण: ॥ २५ ॥

ಆ ಪುರಾಣಪುರುಷನಾದ ಭಗವಾನನು ಅಪಾರ ಕರುಣಾಮಯನು. ಪ್ರೇಮಭರಿತ ನಗುವಿನಿಂದ ತನ್ನ ಕಮಲನಯನಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿ ನನಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡಲಿ. ಅವನು ಎದ್ದು ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಉನ್ನತಗೊಳಿಸಬಲ್ಲನು; ಮಧುರ ವಚನಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ವಿಷಾದವನ್ನು ದೂರಮಾಡಲಿ—ಇದೇ ನನ್ನ ಆಶಯ.

Verse 26

मैत्रेय उवाच स्वसम्भवं निशाम्यैवं तपोविद्यासमाधिभि: । यावन्मनोवच: स्तुत्वा विरराम स खिन्नवत् ॥ २६ ॥

ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ತನ್ನ ಉದ್ಭವದ ಮೂಲವಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಂಡು ಬ್ರಹ್ಮನು ತಪಸ್ಸು, ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಧಿಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು-ವಾಣಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ದಣಿದವನಂತೆ ಮೌನನಾದನು।

Verse 27

अथाभिप्रेतमन्वीक्ष्य ब्रह्मणो मधुसूदन: । विषण्णचेतसं तेन कल्पव्यतिकराम्भसा ॥ २७ ॥ लोकसंस्थानविज्ञान आत्मन: परिखिद्यत: । तमाहागाधया वाचा कश्मलं शमयन्निव ॥ २८ ॥

ಆಮೇಲೆ ಮಧುಸೂದನನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಪ್ರಳಯಜಲದಿಂದ ವಿಷಣ್ಣಚಿತ್ತನಾಗಿ ಲೋಕಸಂಸ್ಥಾನವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪರಿಖಿನ್ನನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಗಂಭೀರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದನು; ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮೋಹಕಲ್ಮಷವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವಂತೆ।

Verse 28

अथाभिप्रेतमन्वीक्ष्य ब्रह्मणो मधुसूदन: । विषण्णचेतसं तेन कल्पव्यतिकराम्भसा ॥ २७ ॥ लोकसंस्थानविज्ञान आत्मन: परिखिद्यत: । तमाहागाधया वाचा कश्मलं शमयन्निव ॥ २८ ॥

ಆಮೇಲೆ ಮಧುಸೂದನನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಪ್ರಳಯಜಲದಿಂದ ವಿಷಣ್ಣಚಿತ್ತನಾಗಿ ಲೋಕಸಂಸ್ಥಾನವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪರಿಖಿನ್ನನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಗಂಭೀರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದನು; ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮೋಹಕಲ್ಮಷವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವಂತೆ।

Verse 29

श्रीभगवानुवाच मा वेदगर्भ गास्तन्द्रीं सर्ग उद्यममावह । तन्मयापादितं ह्यग्रे यन्मां प्रार्थयते भवान् ॥ २९ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಓ ವೇದಗರ್ಭ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ನಿರಾಶೆ ಅಥವಾ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಬೇಡ; ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಮಿಸು. ನೀನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬೇಡುವುದನ್ನು ನಾನು ಮೊದಲೇ ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇನೆ।

Verse 30

भूयस्त्वं तप आतिष्ठ विद्यां चैव मदाश्रयाम् । ताभ्यामन्तर्हृदि ब्रह्मन् लोकान्द्रक्ष्यस्यपावृतान् ॥ ३० ॥

ಓ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಮತ್ತೆ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆಶ್ರಯವಾದ ವಿದ್ಯೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸು. ಈ ಎರಡರಿಂದ ನೀನು ನಿನ್ನ ಅಂತರಹೃದಯದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಆವರಣವಿಲ್ಲದೆ ಕಾಣುವೆ।

Verse 31

तत आत्मनि लोके च भक्तियुक्त: समाहित: । द्रष्टासि मां ततं ब्रह्यन्मयि लोकांस्त्वमात्मन: ॥ ३१ ॥

ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ನೀನು ಭಕ್ತಿಯುಕ್ತನಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ ಸಮಾಹಿತನಾಗಿರುವಾಗ, ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನೊಳಗೂ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವದಲ್ಲೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವಂತೆ ಕಾಣುವೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು, ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವಿಗಳು—ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತವೆಂದು ಅರಿಯುವೆ।

Verse 32

यदा तु सर्वभूतेषु दारुष्वग्निमिव स्थितम् । प्रतिचक्षीत मां लोको जह्यात्तर्ह्येव कश्मलम् ॥ ३२ ॥

ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಭೂತಗಳಲ್ಲೂ ಹಾಗೂ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವದಲ್ಲೂ—ಮರದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಿರುವಂತೆ—ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಕಾಣುವಾಗ, ಆ ಪರಮಾರ್ಥ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲೇ ಮೋಹಮಲಿನತೆ ತಕ್ಷಣವೇ ತೊಲಗುತ್ತದೆ; ಆಗಲೇ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 33

यदा रहितमात्मानं भूतेन्द्रियगुणाशयै: । स्वरूपेण मयोपेतं पश्यन् स्वाराज्यमृच्छति ॥ ३३ ॥

ನೀನು ಸ್ಥೂಲ-ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹಭಾವನೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಆತ್ಮನನ್ನು ಕಾಣುವಾಗ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳ್ಳುವಾಗ, ನನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಶುದ್ಧ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವೆ; ಆಗ ನೀನು ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗುವೆ।

Verse 34

नानाकर्मवितानेन प्रजा बह्वी: सिसृक्षत: । नात्मावसीदत्यस्मिंस्ते वर्षीयान्मदनुग्रह: ॥ ३४ ॥

ನೀನು ನಾನಾವಿಧ ಕರ್ಮವಿಸ್ತಾರದಿಂದ ಅನೇಕಾನೇಕ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಸೇವೆಯ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ಕುಗ್ಗುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ನಿರ್ಹೇತುಕ ಕೃಪೆ ಸದಾ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 35

ऋषिमाद्यं न बध्नाति पापीयांस्त्वां रजोगुण: । यन्मनो मयि निर्बद्धं प्रजा: संसृजतोऽपि ते ॥ ३५ ॥

ನೀನು ಆದ್ಯ ಋಷಿ; ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ನನ್ನಲ್ಲೇ ದೃಢವಾಗಿ ಬಂಧಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಪಾಪಮಯ ರಜೋಗುಣವು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಂಧಿಸಲಾರದು।

Verse 36

ज्ञातोऽहं भवता त्वद्य दुर्विज्ञेयोऽपि देहिनाम् । यन्मां त्वं मन्यसेऽयुक्तं भूतेन्द्रियगुणात्मभि: ॥ ३६ ॥

ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೇ ನಾನು ದುರ್ವಿಜ್ಞೇಯನಾದರೂ, ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪವು ಭೌತಿಕ ಭೂತ‑ಇಂದ್ರಿಯ‑ಗುಣಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಲ್ಲವೆಂದು ನೀನು ಅರಿತೆ।

Verse 37

तुभ्यं मद्विचिकित्सायामात्मा मे दर्शितोऽबहि: । नालेन सलिले मूलं पुष्करस्य विचिन्वत: ॥ ३७ ॥

ನೀನು ನನ್ನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶಯದಿಂದ ಜನ್ಮಕಮಲದ ಕಾಂಡದ ಮೂಲವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಂಡದೊಳಗೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ ಏನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ; ಆಗ ನಾನು ಒಳಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ।

Verse 38

यच्चकर्थाङ्ग मतस्तोत्रं मत्कथाभ्युदयाङ्कितम् । यद्वा तपसि ते निष्ठा स एष मदनुग्रह: ॥ ३८ ॥

ಓ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ನನ್ನ ದಿವ್ಯ ಲೀಲೆಗಳ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಅಂಕಿತವಾದ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ನೀನು ಮಾಡಿದುದೂ, ನನ್ನನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದೃಢ ನಿಷ್ಠೆಯೂ—ಇವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹವೇ।

Verse 39

प्रीतोऽहमस्तु भद्रं ते लोकानां विजयेच्छया । यदस्तौषीर्गुणमयं निर्गुणं मानुवर्णयन् ॥ ३९ ॥

ಶುಭವಾಗಲಿ, ಓ ಬ್ರಹ್ಮಾ! ಲೋಕಗಳ ಮಂಗಳವಿಜಯದ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಗುಣಮಯನೆಂದು ವರ್ಣಿಸಿದರೂ, ಆ ನಿರ್ಗುಣ ಪರಮತತ್ತ್ವವನ್ನೇ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೀ; ಇದರಿಂದ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ—ನಿನಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 40

य एतेन पुमान्नित्यं स्तुत्वा स्तोत्रेण मां भजेत् । तस्याशु सम्प्रसीदेयं सर्वकामवरेश्वर: ॥ ४० ॥

ಈ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಿತ್ಯ ನನ್ನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸುವ ಮಾನವನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಶೀಘ್ರವೇ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಎಲ್ಲಾ ವರಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 41

पूर्तेन तपसा यज्ञैर्दानैर्योगसमाधिना । राद्धं नि:श्रेयसं पुंसां मत्प्रीतिस्तत्त्वविन्मतम् ॥ ४१ ॥

ಪೂರ್ತಕರ್ಮ, ತಪಸ್ಸು, ಯಜ್ಞ, ದಾನ, ಯೋಗ ಹಾಗೂ ಸಮಾಧಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳ ಪರಮ ಗುರಿ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದೇ ಎಂದು ತತ್ತ್ವಜ್ಞರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

Verse 42

अहमात्मात्मनां धात: प्रेष्ठ: सन् प्रेयसामपि । अतो मयि रतिं कुर्याद्देहादिर्यत्कृते प्रिय: ॥ ४२ ॥

ನಾನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಜೀವಿಯ ಅಂತర్యಾಮಿ ಪರಮಾತ್ಮ, ನಿಯಂತಾ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು. ಸ್ಥೂಲ-ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಭ್ರಮೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲೇ ರತಿ ಇರಲಿ.

Verse 43

सर्ववेदमयेनेदमात्मनात्मात्मयोनिना । प्रजा: सृज यथापूर्वं याश्च मय्यनुशेरते ॥ ४३ ॥

ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ನಿನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೇದಮಯ ಜ್ಞಾನಬಲದಿಂದಲೂ ಮತ್ತು ನನ್ನಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ಪಡೆದ ಈ ದೇಹಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಪ್ರಜைகளை ಸೃಷ್ಟಿಸು—ನನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವವರನ್ನೂ.

Verse 44

मैत्रेय उवाच तस्मा एवं जगत्स्रष्ट्रे प्रधानपुरुषेश्वर: । व्यज्येदं स्वेन रूपेण कञ्जनाभस्तिरोदधे ॥ ४४ ॥

ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಜಗತ್ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿ, ಆದಿಪುರುಷೇಶ್ವರ ಭಗವಾನ್ ತನ್ನ ನಾರಾಯಣರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ನಂತರ ಅಂತರಧಾನನಾದನು.