Adhyaya 6
Tritiya SkandhaAdhyaya 640 Verses

Adhyaya 6

The Universal Form (Virāṭ-Puruṣa): The Lord’s Entry into the Elements, the Devas, and the Origin of Varṇāśrama

ಮೈತ್ರೇಯನು ವಿದುರನಿಗೆ ಹೇಳುವ ಸೃಷ್ಟಿವಿವರಣೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಭಗವಂತನ ಶಕ್ತಿಗಳು ಸಂಯೋಜಿಸದ ಕಾರಣ ಕ್ರಮಸೃಷ್ಟಿ ಕೆಲಕಾಲ ಸ್ಥಗಿತವಾಗುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಬಾಹ್ಯಶಕ್ತಿ ‘ಕಾಳಿ’ಯೊಂದಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಜೀವಗಳು ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದಂತೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ಚೇತನೋದಯದಿಂದ ಹಿರಣ್ಮಯ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನು—ಮೊದಲಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ವಿಶ್ವರೂಪ—ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಅವನೊಳಗೆ ಲೋಕಮಂಡಲಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ವಿರಾಟ್‌ನ ವಾಣಿ, ರುಚಿ, ವಾಸನೆ, ದೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಶ್ರವಣ, ಪ್ರಜನನ, ವಿಸರ್ಜನ, ಗ್ರಹಣ, ಗಮನ, ಬುದ್ಧಿ, ಮನಸ್ಸು, ಅಹಂಕಾರ, ಚಿತ್ತ ಇತ್ಯಾದಿ ಅಂಗ-ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆಗಳು ಯಾರು ಎಂಬುದನ್ನು ಮೈತ್ರೇಯನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿ ದೇಹತತ್ತ್ವ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಆಡಳಿತದ ಸಮ್ಮಿಲನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗುಣಾನುಸಾರ ಲೋಕಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗೂ ವಿರಾಟ್‌ನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಯೂ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗುರುನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಪರಮಭಗವಂತನ ಭಕ್ತಿಪೂಜೆಯೇ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿ, ಪ್ರಭುವಿನ ಅಚಿಂತ್ಯ ಶಕ್ತಿ ಮನೋ-ವಾಕ್ಗೋಚರಕ್ಕೆ ಅತೀತವೆಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ.

Shlokas

Verse 1

ऋषिरुवाच इति तासां स्वशक्तीनां सतीनामसमेत्य स: । प्रसुप्तलोकतन्त्राणां निशाम्य गतिमीश्वर: ॥ १ ॥

ಋಷಿ ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಭಗವಂತನ ಸ್ವಶಕ್ತಿಗಳು ಒಂದಾಗದೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕ್ರಮಗಳು ಸ್ಥಗಿತವಾಗಿ ಲೋಕತಂತ್ರ ನಿದ್ರಿತವಾಯಿತು; ಅದನ್ನು ಕಂಡ ಈಶ್ವರನು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡನು।

Verse 2

कालसंज्ञां तदा देवीं बिभ्रच्छक्तिमुरुक्रम: । त्रयोविंशतितत्त्वानां गणं युगपदाविशत् ॥ २ ॥

ಆಗ ಉರುಕ್ರಮನಾದ ಭಗವಂತನು ‘ಕಾಲ’ ಎಂಬ ದೇವೀಶಕ್ತಿಯನ್ನು (ಬಹಿರಂಗ ಮಾಯೆ) ಧರಿಸಿ, ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 3

सोऽनुप्रविष्टो भगवांश्चेष्टारूपेण तं गणम् । भिन्नं संयोजयमास सुप्तं कर्म प्रबोधयन् ॥ ३ ॥

ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ‘ಚೇಷ್ಟಾ’ ರೂಪವಾಗಿ ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ವಿಭಿನ್ನವಾದವುಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ, ನಿದ್ರಿತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿದನು।

Verse 4

प्रबुद्धकर्मा दैवेन त्रयोविंशतिको गण: । प्रेरितोऽजनयत्स्वाभिर्मात्राभिरधिपूरुषम् ॥ ४ ॥

ಪರಮೇಶ್ವರನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತವಾದ ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮಾತ್ರೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅಧಿಪುರುಷ—ಭಗವಂತನ ವಿರಾಟ್ ರೂಪವನ್ನು—ಉತ್ಪನ್ನಮಾಡಿದವು।

Verse 5

परेण विशता स्वस्मिन्मात्रया विश्वसृग्गण: । चुक्षोभान्योन्यमासाद्य यस्मिन्लोकाश्चराचरा: ॥ ५ ॥

ಭಗವಂತನ ಪೂರ್ಣಾಂಶವು ತತ್ತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ವಿಶ್ವಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಂಶಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಕಲಕಿಕೊಂಡು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡವು; ಅದೇ ವಿರಾಟ್ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಚರಾಚರ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲ ನೆಲೆಗೊಂಡಿವೆ।

Verse 6

हिरण्मय: स पुरुष: सहस्रपरिवत्सरान् । आण्डकोश उवासाप्सु सर्वसत्त्वोपबृंहित: ॥ ६ ॥

ಹಿರಣ್ಮಯನೆಂಬ ಆ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನು ಸಹಸ್ರ ದಿವ್ಯವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಜಲದಲ್ಲಿ ಅಂಡಕೋಶದೊಳಗೆ ವಾಸಿಸಿದನು; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೂ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಶಯನಸ್ಥಿತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 7

स वै विश्वसृजां गर्भो देवकर्मात्मशक्तिमान् । विबभाजात्मनात्मानमेकधा दशधा त्रिधा ॥ ७ ॥

ಅವನೇ ವಿಶ್ವಸೃಜಕರ ಗರ್ಭ, ದೇವಕಾರ್ಯದ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮೃದ್ಧನು; ಅವನು ತನ್ನಿಂದಲೇ ತನ್ನನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ಒಂದು, ಹತ್ತು ಮತ್ತು ಮೂರು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।

Verse 8

एष ह्यशेषसत्त्वानामात्मांश: परमात्मन: । आद्योऽवतारो यत्रासौ भूतग्रामो विभाव्यते ॥ ८ ॥

ಈ ವಿರಾಟ್ ವಿಶ್ವರೂಪವು ಪರಮಾತ್ಮನ ಅಂಶವೂ ಮೊದಲ ಅವತಾರವೂ ಆಗಿದೆ. ಅನಂತ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮನು ಅವನೇ; ಅವನಲ್ಲೇ ಸಮಸ್ತ ಭೂತಸಮೂಹ ಸೃಷ್ಟಿ ನೆಲೆಸಿ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 9

साध्यात्म: साधिदैवश्च साधिभूत इति त्रिधा । विराट् प्राणो दशविध एकधा हृदयेन च ॥ ९ ॥

ವಿರಾಟ್-ರೂಪವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ಆಧಿದೈವಿಕ ಮತ್ತು ಆಧಿಭೌತಿಕ ಎಂದು ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿತವಾಗಿದೆ; ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿ ದಶವಿಧ, ಮತ್ತು ಹೃದಯ ಒಂದೇ—ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಪ್ರಾಣ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 10

स्मरन् विश्वसृजामीशो विज्ञापितमधोक्षज: । विराजमतपत्स्वेन तेजसैषां विवृत्तये ॥ १० ॥

ವಿಶ್ವಸೃಷ್ಟಿಯ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿತ ದೇವತೆಗಳ ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಅಧೋಕ್ಷಜನು ಅವರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಮನದಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಅವರ ಬೋಧನೆಗಾಗಿ ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ವಿರಾಟ್-ರೂಪವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು।

Verse 11

अथ तस्याभितप्तस्य कतिधायतनानि ह । निरभिद्यन्त देवानां तानि मे गदत: श‍ृणु ॥ ११ ॥

ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಇದೀಗ ಕೇಳು; ವಿರಾಟ್-ರೂಪ ಪ್ರಕಟವಾದ ಬಳಿಕ ಪರಮಪ್ರಭು ದೇವತೆಗಳ ವಿವಿಧ ಅಧಿಷ್ಠಾನರೂಪಗಳಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಹೇಗೆ ವಿಭಜಿಸಿದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 12

तस्याग्निरास्यं निर्भिन्नं लोकपालोऽविशत्पदम् । वाचा स्वांशेन वक्तव्यं ययासौ प्रतिपद्यते ॥ १२ ॥

ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಅಗ್ನಿ (ಉಷ್ಣತೆ) ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಭೌತಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಲೋಕಪಾಲರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಆ ಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದಿಂದ ಜೀವನು ವಾಕ್ಯವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

निर्भिन्नं तालु वरुणो लोकपालोऽविशद्धरे: । जिह्वयांशेन च रसं ययासौ प्रतिपद्यते ॥ १३ ॥

ವಿರಾಟ್ ರೂಪದ ತಾಲು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಜಲಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿ ವರುಣನು ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಜಿಹ್ವಾಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದಿಂದ ಜೀವನು ರಸವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಬಲ್ಲನು.

Verse 14

निर्भिन्ने अश्विनौ नासे विष्णोराविशतां पदम् । घ्राणेनांशेन गन्धस्य प्रतिपत्तिर्यतो भवेत् ॥ १४ ॥

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಎರಡು ನಾಸಾರಂಧ್ರಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಅಶ್ವಿನೀಕುಮಾರರ ಜೋಡಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಘ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದಿಂದ ಜೀವನು ಸುಗಂಧಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

निर्भिन्ने अक्षिणी त्वष्टा लोकपालोऽविशद्विभो: । चक्षुषांशेन रूपाणां प्रतिपत्तिर्यतो भवेत् ॥ १५ ॥

ನಂತರ ವಿರಾಟ್ ದೇಹದ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದವು. ಬೆಳಕಿನ ಅಧಿಪತಿ ಸೂರ್ಯ (ತ್ವಷ್ಟಾ) ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಚಕ್ಷುಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದಿಂದ ಜೀವನು ರೂಪಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲನು.

Verse 16

निर्भिन्नान्यस्य चर्माणि लोकपालोऽनिलोऽविशत् । प्राणेनांशेन संस्पर्शं येनासौ प्रतिपद्यते ॥ १६ ॥

ವಿರಾಟ್ ದೇಹದ ಚರ್ಮವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ, ವಾಯುವಿನ ಅಧಿದೇವ ಅನಿಲನು ಸ್ಪರ್ಶಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದೊಂದಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಪ್ರಾಣಬಲದಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ಸ್ಪರ್ಶಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 17

कर्णावस्य विनिर्भिन्नौ धिष्ण्यं स्वं विविशुर्दिश: । श्रोत्रेणांशेन शब्दस्य सिद्धिं येन प्रपद्यते ॥ १७ ॥

ವಿರಾಟ್ ದೇಹದ ಕಿವಿಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಧಿದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಧಿಷ್ಠಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು. ಶ್ರವಣತತ್ತ್ವದ ಅಂಶದಿಂದ ಶಬ್ದಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗಿ, ಜೀವಿಗಳು ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 18

त्वचमस्य विनिर्भिन्नां विविशुर्धिष्ण्यमोषधी: । अंशेन रोमभि: कण्डूं यैरसौ प्रतिपद्यते ॥ १८ ॥

ಚರ್ಮವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ, ಔಷಧಿ (ಸಸ್ಯ)ಗಳ ಅಧಿದೇವತೆಗಳು ತಮ್ಮ ಅಧಿಷ್ಠಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು. ರೋಮಗಳ ಅಂಶದಿಂದ ಕೆರಕು ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶಸೌಖ್ಯ ಉಂಟಾಗಿ, ಜೀವಿಗಳು ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 19

मेढ्रं तस्य विनिर्भिन्नं स्वधिष्ण्यं क उपाविशत् । रेतसांशेन येनासावानन्दं प्रतिपद्यते ॥ १९ ॥

ವಿರಾಟ್ ದೇಹದ ಮೇಢ್ರ (ಜನನೇಂದ್ರಿಯ) ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ, ಪ್ರಜಾಪತಿ ‘ಕ’ (ಕಶ್ಯಪ) ತನ್ನ ಅಧಿಷ್ಠಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ರೇತಸ್ಸು ಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ಮೈಥುನಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 20

गुदं पुंसो विनिर्भिन्नं मित्रो लोकेश आविशत् । पायुनांशेन येनासौ विसर्गं प्रतिपद्यते ॥ २० ॥

ಪುರುಷನ ಗುದ (ವಿಸರ್ಜನ ಮಾರ್ಗ) ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ, ಲೋಕೇಶ ಮಿತ್ರನು ತನ್ನ ಅಧಿಷ್ಠಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಪಾಯುಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ಮಲಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 21

हस्तावस्य विनिर्भिन्नाविन्द्र: स्वर्पतिराविशत् । वार्तयांशेन पुरुषो यया वृत्तिं प्रपद्यते ॥ २१ ॥

ನಂತರ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ಕೈಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಾಧಿಪತಿ ಇಂದ್ರನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಹೀಗಾಗಿ ಜೀವನು ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸಲು ಶಕ್ತನಾದನು।

Verse 22

पादावस्य विनिर्भिन्नौ लोकेशो विष्णुराविशत् । गत्या स्वांशेन पुरुषो यया प्राप्यं प्रपद्यते ॥ २२ ॥

ನಂತರ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ಪಾದಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದವು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ‘ವಿಷ್ಣು’ ಎಂಬ ಲೋಕೇಶ ದೇವತೆ (ಪರಮೇಶ್ವರನಲ್ಲ) ಗತಿಯ ಅಂಶದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಇದರಿಂದ ಜೀವನು ಗಮ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಲು ಚಲಿಸಬಲ್ಲನು।

Verse 23

बुद्धिं चास्य विनिर्भिन्नां वागीशो धिष्ण्यमाविशत् । बोधेनांशेन बोद्धव्यम् प्रतिपत्तिर्यतो भवेत् ॥ २३ ॥

ನಂತರ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ಬುದ್ಧಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಅದರಲ್ಲಿ ವೇದಗಳ ಅಧಿಪತಿ ವಾಗೀಶ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅರಿವಿನ ಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಇದರಿಂದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ವಸ್ತುವಿನ ಅನುಭವ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 24

हृदयं चास्य निर्भिन्नं चन्द्रमा धिष्ण्यमाविशत् । मनसांशेन येनासौ विक्रियां प्रतिपद्यते ॥ २४ ॥

ನಂತರ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ಹೃದಯ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಅದರಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಮನಸ್ಸಿನ ಕ್ರಿಯೆಯ ಅಂಶದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಇದರಿಂದ ಜೀವನು ಮನೋವಿಚಾರ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬಲ್ಲನು।

Verse 25

आत्मानं चास्य निर्भिन्नमभिमानोऽविशत्पदम् । कर्मणांशेन येनासौ कर्तव्यं प्रतिपद्यते ॥ २५ ॥

ನಂತರ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ಭೌತಿಕ ಅಹಂಕಾರ (ಅಭಿಮಾನ) ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಅದರಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರದ ನಿಯಂತ್ರಕ ರುದ್ರನು ತನ್ನ ಕರ್ಮಶಕ್ತಿಯ ಅಂಶದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಇದರಿಂದ ಜೀವನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 26

सत्त्वं चास्य विनिर्भिन्नं महान्धिष्ण्यमुपाविशत् । चित्तेनांशेन येनासौ विज्ञानं प्रतिपद्यते ॥ २६ ॥

ಅನಂತರ ಭಗವಂತನ ಚೇತನವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾದಾಗ, ಅವರ ಚೇತನಾಂಶದೊಂದಿಗೆ ಮಹತ್-ತತ್ತ್ವವು ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು; ಅದರಿಂದ ಜೀವನು ವಿಶೇಷ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 27

शीर्ष्णोऽस्य द्यौर्धरा पद्‍भ्यां खं नाभेरुदपद्यत । गुणानां वृत्तयो येषु प्रतीयन्ते सुरादय: ॥ २७ ॥

ಅನಂತರ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ಶಿರದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಗಳು, ಪಾದಗಳಿಂದ ಭೂಲೋಕಗಳು, ನಾಭಿಯಿಂದ ಆಕಾಶವು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಗುಣವೃತ್ತಿಗಳಂತೆ ದೇವತೆಗಳು ಮೊದಲಾದವರೂ ಪ್ರಕಟರಾದರು।

Verse 28

आत्यन्तिकेन सत्त्वेन दिवं देवा: प्रपेदिरे । धरां रज:स्वभावेन पणयो ये च ताननु ॥ २८ ॥

ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ಯೋಗ್ಯರಾದ ದೇವತೆಗಳು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದರು; ರಜೋಗುಣಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಮಾನವರು ಮತ್ತು ಅವರ ಅಧೀನಸ್ಥರು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 29

तार्तीयेन स्वभावेन भगवन्नाभिमाश्रिता: । उभयोरन्तरं व्योम ये रुद्रपार्षदां गणा: ॥ २९ ॥

ಮೂರನೇದು—ತಮೋಗುಣಸ್ವಭಾವ—ಇದರಿಂದ ರುದ್ರನ ಪಾರ್ಷದಗಣಗಳು ಭಗವನ್ನಾಭಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಭೂಮಿಯೂ ಸ್ವರ್ಗವೂ ನಡುವಿನ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 30

मुखतोऽवर्तत ब्रह्म पुरुषस्य कुरूद्वह । यस्तून्मुखत्वाद्वर्णानां मुख्योऽभूद्ब्राह्मणो गुरु: ॥ ३० ॥

ಹೇ ಕುರುವಂಶಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ಮುಖದಿಂದ ವೇದಜ್ಞಾನವು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಆ ವೇದಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅಭಿಮುಖರಾದವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು; ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಣಗಳಿಗೆ ಸಹಜ ಗುರುಗಳು.

Verse 31

बाहुभ्योऽवर्तत क्षत्रं क्षत्रियस्तदनुव्रत: । यो जातस्त्रायते वर्णान् पौरुष: कण्टकक्षतात् ॥ ३१ ॥

ನಂತರ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ಭುಜಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಣಾಶಕ್ತಿ ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಜನಿಸಿ, ಕಳ್ಳರು ದುಷ್ಟರ ಉಪದ್ರವದಿಂದ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 32

विशोऽवर्तन्त तस्योर्वोर्लोकवृत्तिकरीर्विभो: । वैश्यस्तदुद्भवो वार्तां नृणां य: समवर्तयत् ॥ ३२ ॥

ಆ ವಿಭುವಾದ ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ತೊಡೆಯಿಂದ ಲೋಕಜೀವಿಕೆಯ ಸಾಧನಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು; ಅದರಿಂದ ವೈಶ್ಯರು ಜನಿಸಿ, ಧಾನ್ಯ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜೆಗೆ ವಿತರಣೆ ಎಂಬ ವಾರ್ತಾ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 33

पद्‍भ्यां भगवतो जज्ञे शुश्रूषा धर्मसिद्धये । तस्यां जात: पुरा शूद्रो यद्‌वृत्त्या तुष्यते हरि: ॥ ३३ ॥

ನಂತರ ಧರ್ಮಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳಿಂದ ಸೇವಾಭಾವ ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಅದರಿಂದ ಶೂದ್ರನು ಜನಿಸಿ, ಸೇವಾವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 34

एते वर्णा: स्वधर्मेण यजन्ति स्वगुरुं हरिम् । श्रद्धयात्मविशुद्ध्यर्थं यज्जाता: सह वृत्तिभि: ॥ ३४ ॥

ಈ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಣಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸ್ವಧರ್ಮದಿಂದ ಸ್ವಗುರುವೂ ಆದ ಹರಿಯನ್ನು ಯಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗಳೊಡನೆ ಭಗವಂತನಿಂದಲೇ ಜನಿಸಿದವರು, ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಗುರುನ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 35

एतत्क्षत्तर्भगवतो दैवकर्मात्मरूपिण: । क: श्रद्दध्यादुपाकर्तुं योगमायाबलोदयम् ॥ ३५ ॥

ಓ ಕ್ಷತ್ತ (ವಿದುರೆ), ಭಗವಂತನ ಯೋಗಮಾಯಾ ಬಲದಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾದ ಆ ವಿರಾಟ್-ರೂಪದ ದಿವ್ಯ ಕಾಲ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಯಾರು ಅಳೆಯಲು ಅಥವಾ ಅಂದಾಜಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ?

Verse 36

तथापि कीर्तयाम्यङ्ग यथामति यथाश्रुतम् । कीर्तिं हरे: स्वां सत्कर्तुं गिरमन्याभिधासतीम् ॥ ३६ ॥

ಆದರೂ, ಪ್ರಿಯನೇ, ನಾನು ಕೇಳಿದುದನ್ನೂ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಗ್ರಹಿಸಿದುದನ್ನೂ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಶುದ್ಧ ವಾಣಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಕೀರ್ತಿಯಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ವಾಕ್ಶಕ್ತಿ ಅಪವಿತ್ರವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ।

Verse 37

एकान्तलाभं वचसो नु पुंसां सुश्लोकमौलेर्गुणवादमाहु: । श्रुतेश्च विद्वद्‍‌भिरुपाकृतायां कथासुधायामुपसम्प्रयोगम् ॥ ३७ ॥

ಮಾನವರ ವಾಕ್ಯದ ಪರಮ ಲಾಭವೆಂದರೆ ಸುಶ್ಲೋಕಮೌಲಿ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಗುಣ-ಲೀಲೆಗಳ ಚರ್ಚೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪಂಡಿತ ಋಷಿಗಳು ಶ್ರುತಿ ಆಧಾರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಕಥಾಸುಧೆಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವೇ ಕಿವಿಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ।

Verse 38

आत्मनोऽवसितो वत्स महिमा कविनादिना । संवत्सरसहस्रान्ते धिया योगविपक्‍कया ॥ ३८ ॥

ಓ ವತ್ಸ, ಆದಿಕವಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಯೋಗದಿಂದ ಪಕ್ವವಾದ ಧ್ಯಾನಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಸಾವಿರ ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೇ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು—ಪರಮಾತ್ಮನ ಮಹಿಮೆ ಅಚಿಂತ್ಯ.

Verse 39

अतो भगवतो माया मायिनामपि मोहिनी । यत्स्वयं चात्मवर्त्मात्मा न वेद किमुतापरे ॥ ३९ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ಭಗವಂತನ ಮಾಯೆ ಮಾಯಾವಿಗಳನ್ನೂ ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಯಂಸಿದ್ಧನಾದ, ಆತ್ಮಮಾರ್ಗಸ್ಥನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೂ ಅಜ್ಞಾತವಾದ ಆ ಶಕ್ತಿ ಇತರರಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯುವುದು?

Verse 40

यतोऽप्राप्य न्यवर्तन्त वाचश्च मनसा सह । अहं चान्य इमे देवास्तस्मै भगवते नम: ॥ ४० ॥

ಯಾರನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ವಾಣಿ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ—ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆಗಳೊಡನೆ—ವಿಫಲವಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದವೋ, ಆ ಭಗವಂತನಿಗೆ ನಾನು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ।

Frequently Asked Questions

Because prakṛti and its categories (including mahat-tattva) do not self-organize into progressive creation without the Supreme’s sanction and enlivening presence. The ‘suspension’ underscores that material causes are insufficient by themselves; the Lord’s entry as Paramātmā activates and harmonizes the elements so that living beings and cosmic functions can manifest coherently.

Kālī here denotes the Lord’s external energy (bahiraṅgā-śakti), the power that amalgamates and differentiates material elements for cosmic manifestation. She is not presented as an independent supreme principle; rather, she operates under the Supreme Lord’s will, enabling the combination of elements that supports embodied life and universal structure.

The chapter teaches an adhi-devatā framework: devas preside over specific sensory and functional capacities—Agni over speech, Varuṇa over taste, Aśvinī-kumāras over smell, Sūrya over sight, Anila over touch, Dik-pālas over hearing, Prajāpati over procreation, Mitra over evacuation, Indra over hands, and a deity named Viṣṇu over locomotion. This shows that embodied functions are coordinated through divine administration, not random material evolution.

The virāṭ-puruṣa is a pedagogical manifestation that helps conditioned beings understand the Lord’s immanence in the cosmos. It organizes the universe into a comprehensible sacred anatomy, leading the mind from gross cosmology toward the recognition of the Lord as the inner controller (Paramātmā) and ultimately toward bhakti, where one relates to Bhagavān beyond the material frame.

The description establishes that social orders and occupational duties are meant to be functional limbs of a God-centered civilization, not grounds for pride or oppression. Brāhmaṇas (from the mouth) represent teaching and Vedic wisdom; kṣatriyas (from the arms) protection; vaiśyas (from the thighs) production and distribution; śūdras (from the legs) service. The conclusion emphasizes worship of the Supreme under guru guidance as the goal of all varṇāśrama duties.