Adhyaya 3

Verse 1

उद्धव उवाच तत: स आगत्य पुरं स्वपित्रो- श्चिकीर्षया शं बलदेवसंयुत: । निपात्य तुङ्गाद्रिपुयूथनाथं हतं व्यकर्षद् व्यसुमोजसोर्व्याम् ॥ १ ॥

ಶ್ರೀ ಉದ್ದವನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಬಲದೇವನೊಂದಿಗೆ ಮಥುರಾಪುರಿಗೆ ಬಂದನು. ತಂದೆತಾಯಿಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಶತ್ರುಗಳ ನಾಯಕ ಕಂಸನನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿ, ಮಹಾಬಲದಿಂದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು।

Verse 2

सान्दीपने: सकृत्प्रोक्तं ब्रह्माधीत्य सविस्तरम् । तस्मै प्रादाद्वरं पुत्रं मृतं पञ्चजनोदरात् ॥ २ ॥

ಭಗವಾನ್ ಸಾಂದೀಪನಿ ಮುನಿಯಿಂದ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಕೇಳಿದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವೇದಗಳನ್ನು ಶಾಖೋಪಶಾಖೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದನು. ಗುರುದಕ್ಷಿಣೆಯಾಗಿ ಪಂಚಜನನ ಉದರದಿಂದ (ಯಮಲೋಕ ಪ್ರದೇಶದಿಂದ) ಗುರುವರ್ಯನ ಮೃತ ಪುತ್ರನನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದು ಅರ್ಪಿಸಿದನು।

Verse 3

समाहुता भीष्मककन्यया ये श्रिय: सवर्णेन बुभूषयैषाम् । गान्धर्ववृत्त्या मिषतां स्वभागं जह्रे पदं मूर्ध्नि दधत्सुपर्ण: ॥ ३ ॥

ಭೀಷ್ಮಕನ ಪುತ್ರಿ ರುಕ್ಮಿಣಿಯ ರೂಪಶ್ರೀಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ಅನೇಕ ರಾಜರು ಹಾಗೂ ರಾಜಕುಮಾರರು ವಿವಾಹಾರ್ಥವಾಗಿ ಸೇರಿದರು. ಆದರೆ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಗಾಂಧರ್ವ ವಿಧಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಪಾಲನ್ನು ಕೊಂಡೊಯ್ದನು—ಸುವರ್ಣ ಗರುಡನು ಅಮೃತವನ್ನು ಹರಣಮಾಡಿದಂತೆ।

Verse 4

ककुद्मिनोऽविद्धनसो दमित्वा स्वयंवरे नाग्नजितीमुवाह । तद्भग्नमानानपि गृध्यतोऽज्ञा- ञ्जघ्नेऽक्षत: शस्त्रभृत: स्वशस्त्रै: ॥ ४ ॥

ಮೂಗು ಚುಚ್ಚಲಾಗದ ಏಳು ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಭಗವಾನ್ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ನಾಗ್ನಜಿತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಸೋತ ಸ್ಪರ್ಧಿಗಳು ಕೂಡ ಆಕೆಯನ್ನು ಬಯಸಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದರು; ಆಗ ಭಗವಾನ್ ತನ್ನ ಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ಕೊಂದನು ಅಥವಾ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದನು, ಆದರೆ ತಾನೇ ಅಕ್ಷತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 5

प्रियं प्रभुर्ग्राम्य इव प्रियाया विधित्सुरार्च्छद् द्युतरुं यदर्थे । वज्र्याद्रवत्तं सगणो रुषान्ध: क्रीडामृगो नूनमयं वधूनाम् ॥ ५ ॥

ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರಭುವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಗಂಡನಂತೆ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷವನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟನು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಪತ್ನಿಯರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಇಂದ್ರನು ಕೋಪಾಂಧನಾಗಿ ವಜ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸೇನೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಭುವಿನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬಂದನು—ಸ್ತ್ರೀಯರ ಆಟದ ಮೃಗದಂತೆ.

Verse 6

सुतं मृधे खं वपुषा ग्रसन्तं दृष्ट्वा सुनाभोन्मथितं धरित्र्या । आमन्त्रितस्तत्तनयाय शेषं दत्त्वा तदन्त:पुरमाविवेश ॥ ६ ॥

ಧರಿತ್ರಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ನರಕಾಸುರನು ಆಕಾಶವನ್ನು ಗ್ರಸಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು. ಆಗ ಭೂಮಾತೆ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದಳು; ಪ್ರಭು ಉಳಿದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಅವನ ಪುತ್ರನಿಗೆ ನೀಡಿ ದೈತ್ಯನ ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 7

तत्राहृतास्ता नरदेवकन्या: कुजेन दृष्ट्वा हरिमार्तबन्धुम् । उत्थाय सद्यो जगृहु: प्रहर्ष- व्रीडानुरागप्रहितावलोकै: ॥ ७ ॥

ಅಲ್ಲಿ ದೈತ್ಯನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ನರಕಾಸುರನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದ ರಾಜಕನ್ಯೆಯರು ಆರ್ಥರ ಬಂಧುವಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ನಿಂತರು. ಹರ್ಷ, ಲಜ್ಜೆ ಮತ್ತು ಅನುರಾಗದಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಅವನನ್ನು ವರನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಮುಂದಾದರು.

Verse 8

आसां मुहूर्त एकस्मिन्नानागारेषु योषिताम् । सविधं जगृहे पाणीननुरूप: स्वमायया ॥ ८ ॥

ಆ ರಾಜಕನ್ಯೆಯರು ವಿಭಿನ್ನ ಕೋಣೆಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರಭು ತನ್ನ ಅಂತರಂಗ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬಳಿಗೂ ತಕ್ಕ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರ ಕೈಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.

Verse 9

तास्वपत्यान्यजनयदात्मतुल्यानि सर्वत: । एकैकस्यां दश दश प्रकृतेर्विबुभूषया ॥ ९ ॥

ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಪ್ರಭು ಅವರೆಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬಳಲ್ಲಿಯೂ ಹತ್ತು ಹತ್ತು—ತನ್ನಂತೆಯೇ ಗುಣಗಳಿರುವ ಸಂತಾನವನ್ನು ಜನ್ಮಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 10

कालमागधशाल्वादीननीकै रुन्धत: पुरम् । अजीघनत्स्वयं दिव्यं स्वपुंसां तेज आदिशत् ॥ १० ॥

ಕಾಲಯವನ, ಮಾಗಧರಾಜ ಮತ್ತು ಶಾಲ್ವ ಮೊದಲಾದವರು ಸೇನೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಥುರಾ ನಗರವನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದರು. ಆಗ ಪ್ರಭು ಸ್ವತಃ ಅವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸದೆ, ತನ್ನವರ ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 11

शम्बरं द्विविदं बाणं मुरं बल्वलमेव च । अन्यांश्च दन्तवक्रादीनवधीत्कांश्च घातयत् ॥ ११ ॥

ಶಂಬರ, ದ್ವಿವಿದ, ಬಾಣ, ಮುರ, ಬಲ್ವಲ ಹಾಗೂ ದಂತವಕ್ರಾದಿ ಅನೇಕ ದೈತ್ಯರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರನ್ನು ಭಗವಂತನು ಸ್ವತಃ ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಕೆಲವರನ್ನು ಬಲದೇವಾದಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸಂಹರಿಸಿಸಿದನು।

Verse 12

अथ ते भ्रातृपुत्राणां पक्षयो: पतितान्नृपान् । चचाल भू: कुरुक्षेत्रं येषामापततां बलै: ॥ १२ ॥

ನಂತರ, ಓ ವಿದುರೆ, ನಿನ್ನ ಸಹೋದರನ ಪುತ್ರರ ಪಕ್ಷವೂ ವಿರೋಧಿಪಕ್ಷವೂ—ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳ ರಾಜರನ್ನು ಭಗವಂತನು ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಂಹರಿಸಿಸಿದನು. ಅವರ ಮಹಾಬಲದಿಂದ ಅವರು ಚಲಿಸಿದಾಗ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿದಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು।

Verse 13

सकर्णदु:शासनसौबलानां कुमन्त्रपाकेन हतश्रियायुषम् । सुयोधनं सानुचरं शयानं भग्नोरुमूर्व्यां न ननन्द पश्यन् ॥ १३ ॥

ಕರ್ಣ, ದುಃಶಾಸನ ಮತ್ತು ಸೌಬಲರ ದುರ್ಮಂತ್ರಗಳ ಫಲವಾಗಿ ದುರ್ಯೋಧನನ ಶ್ರೀಮತ್ತು ಆಯುಷ್ಯ ಕ್ಷೀಣವಾಯಿತು. ಅವನು ಅನುಚರರೊಂದಿಗೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದನು; ಅವನ ತೊಡೆಗಳು ಮುರಿದಿದ್ದರೂ ಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು—ಆ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಭಗವಂತನು ಸಂತೋಷಪಡಲಿಲ್ಲ।

Verse 14

कियान् भुवोऽयं क्षपितोरुभारो यद्‌द्रोणभीष्मार्जुनभीममूलै: । अष्टादशाक्षौहिणिको मदंशै- रास्ते बलं दुर्विषहं यदूनाम् ॥ १४ ॥

[ಯುದ್ಧಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದನು:] ದ್ರೋಣ, ಭೀಷ್ಮ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಭೀಮರ ನೆರವಿನಿಂದ ಹದಿನೆಂಟು ಅಕ್ಷೌಹಿಣಿ ಸೇನೆಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಭೂಮಿಯ ಮಹಾಭಾರ ಈಗ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಏನು? ನನ್ನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಯದು ವಂಶದ ಮಹಾಬಲ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿದೆ; ಅದು ಇನ್ನೂ ದುರ್ವಿಷಹ ಭಾರವಾಗಬಹುದು।

Verse 15

मिथो यदैषां भविता विवादो मध्वामदाताम्रविलोचनानाम् । नैषां वधोपाय इयानतोऽन्यो मय्युद्यतेऽन्तर्दधते स्वयं स्म ॥ १५ ॥

ಮಧುಪಾನದ ಮದದಿಂದ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ತಾಮ್ರವರ್ಣವಾಗಿ ಕೆಂಪಾಗುವಾಗ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಕಲಹಿಸುವರು; ಆಗಲೇ ಅವರು ನಾಶವಾಗುವರು—ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ವಧೋಪಾಯವಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅಂತರ್ಧಾನವಾದ ಬಳಿಕ ಈ ಘಟನೆ ಸ್ವತಃ ಸಂಭವಿಸುವುದು।

Verse 16

एवं सञ्चिन्त्य भगवान् स्वराज्ये स्थाप्य धर्मजम् । नन्दयामास सुहृद: साधूनां वर्त्म दर्शयन् ॥ १६ ॥

ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಧರ್ಮರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನನ್ನು ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಿಯ ಪರಮಾಧಿಕಾರದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಸಾಧುಜನರಿಗೆ ಧರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ರಾಜಧರ್ಮದ ಆದರ್ಶವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಸುಹೃದರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು।

Verse 17

उत्तरायां धृत: पूरोर्वंश: साध्वभिमन्युना । स वै द्रौण्यस्त्रसंप्लुष्ट: पुनर्भगवता धृत: ॥ १७ ॥

ಉತ್ತರೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಹಾವೀರ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನಿಂದ ಪೂರುವಂಶದ ಭ್ರೂಣ ಧರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಅದು ದ್ರೋಣಪುತ್ರನ ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ದಗ್ಧವಾಯಿತು, ಆದರೆ ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಧರಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿದನು।

Verse 18

अयाजयद्धर्मसुतमश्वमेधैस्त्रिभिर्विभु: । सोऽपि क्ष्मामनुजै रक्षन् रेमे कृष्णमनुव्रत: ॥ १८ ॥

ವಿಭುವಾದ ಭಗವಾನ್ ಧರ್ಮಪುತ್ರ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನಿಂದ ಮೂರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು; ಕೃಷ್ಣನ ಅನುವ್ರತನಾದ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರರ ಸಹಾಯದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಸುಖವಾಗಿ ಆಳಿದನು।

Verse 19

भगवानपि विश्वात्मा लोकवेदपथानुग: । कामान् सिषेवे द्वार्वत्यामसक्त: सांख्यमास्थित: ॥ १९ ॥

ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಾದ ಭಗವಾನ್ ಲೋಕ-ವೇದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವನಸೌಖ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಸಾಂಖ್ಯೋಕ್ತ ಜ್ಞಾನ-ವೈರಾಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಆಸಕ್ತಿರಹಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 20

स्‍निग्धस्मितावलोकेन वाचा पीयूषकल्पया । चरित्रेणानवद्येन श्रीनिकेतेन चात्मना ॥ २० ॥

ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಶ್ರೀಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿವಾಸವಾದ ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರು; ಸ್ನಿಗ್ಧವಾದ ಮೃದುಸ್ಮಿತ ದೃಷ್ಟಿ, ಅಮೃತಸಮಾನ ವಾಣಿ, ದೋಷರಹಿತ ಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತು ಶ್ರೀನಿಕೇತವಾದ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು।

Verse 21

इमं लोकममुं चैव रमयन् सुतरां यदून् । रेमे क्षणदया दत्तक्षणस्त्रीक्षणसौहृद: ॥ २१ ॥

ಭಗವಂತನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯದುವಂಶದ ಸಂಗದಲ್ಲಿ, ಲೀಲಾವಿಹಾರ ಮಾಡಿದನು. ರಾತ್ರಿಯ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ದಾಂಪತ್ಯ-ಸಖ್ಯದ ಮಧುರ ರಸವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸಿದನು.

Verse 22

तस्यैवं रममाणस्य संवत्सरगणान् बहून् । गृहमेधेषु योगेषु विराग: समजायत ॥ २२ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು ಗೃಹಸ್ಥ-ಲೀಲೆಯಲ್ಲೇ ತೊಡಗಿದ್ದರೂ, ಕೊನೆಗೆ ಕ್ಷಣಭಂಗುರ ಕಾಮಭೋಗಗಳ प्रति ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈರಾಗ್ಯ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

Verse 23

दैवाधीनेषु कामेषु दैवाधीन: स्वयं पुमान् । को विश्रम्भेत योगेन योगेश्वरमनुव्रत: ॥ २३ ॥

ಕಾಮಭೋಗಗಳೂ ದೈವಾಧೀನವಾಗಿರುವಾಗ, ಜೀವಿಯೂ ಸ್ವತಃ ದೈವಾಧೀನನೇ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯೋಗೇಶ್ವರ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದಿವ್ಯ ಇಂದ್ರಿಯ-ಲೀಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವುದು ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯಿಂದ ಅವನ ಅನುವ್ರತ ಭಕ್ತನಾದವನಿಗಷ್ಟೇ ಸಾಧ್ಯ.

Verse 24

पुर्यां कदाचित्क्रीडद्‍‌भिर्यदुभोजकुमारकै: । कोपिता मुनय: शेपुर्भगवन्मतकोविदा: ॥ २४ ॥

ಒಮ್ಮೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ಯದು ಮತ್ತು ಭೋಜ ವಂಶದ ರಾಜಕುಮಾರರು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ವರ್ತನೆಯಿಂದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೋಪಗೊಂಡರು; ಭಗವಂತನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಅರಿತು ಅವರು ಅವರಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದರು.

Verse 25

तत: कतिपयैर्मासैर्वृष्णिभोजान्धकादय: । ययु: प्रभासं संहृष्टा रथैर्देवविमोहिता: ॥ २५ ॥

ನಂತರ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಾದ ಮೇಲೆ, ವೃಷ್ಣಿ, ಭೋಜ ಮತ್ತು ಅಂಧಕ ಮೊದಲಾದವರು—ದೇವಾಂಶ ಅವತಾರರಾಗಿದ್ದವರು—ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮೋಹದಿಂದ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಆದರೆ ಭಗವಂತನ ನಿತ್ಯ ಭಕ್ತರು ಹೋಗದೆ ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದರು.

Verse 26

तत्र स्‍नात्वा पितृन्देवानृषींश्चैव तदम्भसा । तर्पयित्वाथ विप्रेभ्यो गावो बहुगुणा ददु: ॥ २६ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಆ ತೀರ್ಥಜಲದಿಂದ ಪಿತೃಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದರು. ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ರಾಜದಾನವಾಗಿ ಅನೇಕ ಉತ್ತಮ ಹಸುಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು.

Verse 27

हिरण्यं रजतं शय्यां वासांस्यजिनकम्बलान् । यानं रथानिभान् कन्या धरां वृत्तिकरीमपि ॥ २७ ॥

ಅವರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪೋಷಿತ ಹಸುಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಚಿನ್ನ, ಬೆಳ್ಳಿ, ಹಾಸಿಗೆ, ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಮೃಗಚರ್ಮಾಸನಗಳು, ಕಂಬಳಿಗಳು, ವಾಹನಗಳು, ರಥಗಳು, ಆನೆಗಳು, ಕನ್ಯೆಗಳು ಹಾಗೂ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಸಾಕುವಷ್ಟು ಭೂಮಿಯನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಿದರು.

Verse 28

अन्नं चोरुरसं तेभ्यो दत्त्वा भगवदर्पणम् । गोविप्रार्थासव: शूरा: प्रणेमुर्भुवि मूर्धभि: ॥ २८ ॥

ನಂತರ ಅವರು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಮೊದಲು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ರುಚಿಕರ ಅನ್ನವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನೀಡಿದರು. ತಲೆಯನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ತಾಗಿಸಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿದರು. ಗೋ ಮತ್ತು ವಿಪ್ರರಕ್ಷಣೆಯೇ ಅವರ ಜೀವನದ ಪ್ರಾಣವಾಗಿತ್ತು.