Adhyaya 17

Verse 1

मैत्रेय उवाच निशम्यात्मभुवा गीतं कारणं शङ्कयोज्झिता: । तत: सर्वे न्यवर्तन्त त्रिदिवाय दिवौकस: ॥ १ ॥

ಶ್ರೀ ಮೈತ್ರೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಂಧಕಾರದ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಹಾಡಿದುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮೇಲ್ಲೋಕದ ದೇವತೆಗಳು ಎಲ್ಲ ಭಯ-ಶಂಕೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದರು. ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು.

Verse 2

दितिस्तु भर्तुरादेशादपत्यपरिशङ्किनी । पूर्णे वर्षशते साध्वी पुत्रौ प्रसुषुवे यमौ ॥ २ ॥

ಸಾಧ್ವಿ ದಿತಿ, ಪತಿಯ ಆದೇಶ ಮತ್ತು ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಿಂದ, ಗರ್ಭದಲ್ಲಿರುವ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ವಿಪತ್ತು ಉಂಟಾಗಬಹುದೆಂಬ ಭಯದಿಂದ ಬಹಳ ಆತಂಕಗೊಂಡಿದ್ದಳು. ಪೂರ್ಣ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯ ನಂತರ ಅವಳು ಜವಳಿ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೆತ್ತಳು.

Verse 3

उत्पाता बहवस्तत्र निपेतुर्जायमानयो: । दिवि भुव्यन्तरिक्षे च लोकस्योरुभयावहा: ॥ ३ ॥

ಆ ಇಬ್ಬರು ದಾನವರ ಜನನದ ವೇಳೆ ಸ್ವರ್ಗ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಪ್ರಕೃತಿ ಉಪದ್ರವಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದವು; ಅವು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರವೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವೂ ಆಗಿದ್ದವು.

Verse 4

सहाचला भुवश्चेलुर्दिश: सर्वा: प्रजज्वलु: । सोल्काश्चाशनय: पेतु: केतवश्चार्तिहेतव: ॥ ४ ॥

ಪರ್ವತಗಳೊಡನೆ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿತು; ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳೂ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಂತಾಯಿತು. ಉಲ್ಕೆಗಳು ಮತ್ತು ವಜ್ರಪಾತಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದವು; ಶನಿಯಂತಹ ಅಶುಭ ಗ್ರಹಗಳು ಹಾಗೂ ಧೂಮಕೇತುಗಳೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು—ಮಹಾ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣಸೂಚಕಗಳು.

Verse 5

ववौ वायु: सुदु:स्पर्श: फूत्कारानीरयन्मुहु: । उन्मूलयन्नगपतीन्वात्यानीको रजोध्वज: ॥ ५ ॥

ಅತ್ಯಂತ ದುಃಸ್ಪರ್ಶವಾದ ಗಾಳಿ ಮರುಮರು ಫೂತ್ಕಾರಮಾಡುತ್ತಾ ಬೀಸಿ, ಮಹಾವೃಕ್ಷಗಳನ್ನು ಬೇರುಸಹಿತ ಕಿತ್ತುಹಾಕಿತು; ಬಿರುಗಾಳಿಗಳು ಅದರ ಸೇನೆ, ಧೂಳಿಮೋಡಗಳು ಅದರ ಧ್ವಜಗಳು.

Verse 6

उद्धसत्तडिदम्भोदघटया नष्टभागणे । व्योम्नि प्रविष्टतमसा न स्म व्याद‍ृश्यते पदम् ॥ ६ ॥

ನಗುವಂತೆ ಮಿಂಚು ಮಿಂಚುತ್ತಿದ್ದ ಘನ ಮೇಘಘಟೆಗಳು ಆಕಾಶದ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಕಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದವು; ಅಂಧಕಾರವು ವ್ಯೋಮವನ್ನೆಲ್ಲ ಆವರಿಸಿ, ಏನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

Verse 7

चुक्रोश विमना वार्धिरुदूर्मि: क्षुभितोदर: । सोदपानाश्च सरितश्चुक्षुभु: शुष्कपङ्कजा: ॥ ७ ॥

ಎತ್ತರದ ಅಲೆಗಳಿರುವ ಸಮುದ್ರವು ದುಃಖಿತನಂತೆ ಕೂಗಿತು; ಸಮುದ್ರಜೀವಿಗಳು ಅಶಾಂತರಾದರು. ನದಿಗಳು, ಕೆರೆಗಳು, ಬಾವಿಗಳೂ ಕುದಿದು, ಕಮಲಗಳು ಒಣಗಿದವು.

Verse 8

मुहु: परिधयोऽभूवन् सराह्वो: शशिसूर्ययो: । निर्घाता रथनिर्ह्रादा विवरेभ्य: प्रजज्ञिरे ॥ ८ ॥

ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರ ಸುತ್ತ ಮರುಮರು ಮಸುಕಾದ ವಲಯಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು, ಗ್ರಹಣಕಾಲದಂತೆ; ಮೋಡವಿಲ್ಲದೆಗೂ ಗುಡುಗು ಕೇಳಿತು, ಪರ್ವತಗುಹೆಗಳಿಂದ ರಥಗಳ ಗಡಗಡಾಟದಂತ ಧ್ವನಿಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.

Verse 9

अन्तर्ग्रामेषु मुखतो वमन्त्यो वह्निमुल्बणम् । सृगालोलूकटङ्कारै: प्रणेदुरशिवं शिवा: ॥ ९ ॥

ಗ್ರಾಮಗಳ ಒಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ನರಿ ಅಪಶಕುನವಾಗಿ ಕೂಗಿ, ಬಾಯಿಂದ ಭಯಂಕರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಉಗುಳುತ್ತಾ ಕಿರುಚಿದವು; ಅವುಗಳ ಜೊತೆ ನರಿಗಳು ಮತ್ತು ಗೂಬೆಗಳೂ ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿಗಳಿಂದ ಅಮಂಗಳವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದವು.

Verse 10

सङ्गीतवद्रोदनवदुन्नमय्य शिरोधराम् । व्यमुञ्चन् विविधा वाचो ग्रामसिंहास्ततस्तत: ॥ १० ॥

ಕುತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನಾಯಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದವು—ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಾಡಿನಂತೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಳುವಿನಂತೆ।

Verse 11

खराश्च कर्कशै: क्षत्त: खुरैर्घ्नन्तो धरातलम् । खार्काररभसा मत्ता: पर्यधावन् वरूथश: ॥ ११ ॥

ಓ ಕ್ಷತ್ತಾ (ವಿದುರ), ಕತ್ತೆಗಳು ಕಠಿಣ ಖುರಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಮದೋನ್ಮತ್ತವಾಗಿ ಗುಂಪು ಗುಂಪಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ-ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡಿ ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ರೆಂಕಿದವು।

Verse 12

रुदन्तो रासभत्रस्ता नीडादुदपतन् खगा: । घोषेऽरण्ये च पशव: शकृन्मूत्रमकुर्वत ॥ १२ ॥

ಕತ್ತೆಗಳ ರೆಂಕಾಟದಿಂದ ಭಯಗೊಂಡ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಗೂಡಿನಿಂದ ಹಾರಿಹೋದವು; ಮತ್ತು ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲೂ ಇದ್ದ ಪಶುಗಳು ಮಲಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜಿಸಿದವು।

Verse 13

गावोऽत्रसन्नसृग्दोहास्तोयदा: पूयवर्षिण: । व्यरुदन्देवलिङ्गानि द्रुमा: पेतुर्विनानिलम् ॥ १३ ॥

ಹಸುಗಳು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿ, ಹಾಲಿನ ಬದಲು ರಕ್ತವನ್ನು ಕೊಟ್ಟವು; ಮೋಡಗಳು ಪುಯವನ್ನು ಸುರಿಸಿತು; ದೇವಾಲಯಗಳ ದೇವಮೂರ್ತಿಗಳು ಅತ್ತವು; ಗಾಳಿ ಇಲ್ಲದೇ ಮರಗಳು ಬಿದ್ದವು।

Verse 14

ग्रहान् पुण्यतमानन्ये भगणांश्चापि दीपिता: । अतिचेरुर्वक्रगत्या युयुधुश्च परस्परम् ॥ १४ ॥

ಮಂಗಳ, ಶನಿ ಮುಂತಾದ ಅಶುಭ ಗ್ರಹಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಬುಧ-ಗುರು-ಶುಕ್ರ ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ನಕ್ಷತ್ರಮಂಡಲಗಳನ್ನು ಮೀರಿದವು; ವಕ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾ ಗ್ರಹಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಘರ್ಷಿಸಿದವು।

Verse 15

दृष्ट्वान्यांश्च महोत्पातानतत्तत्त्वविद: प्रजा: । ब्रह्मपुत्रानृते भीता मेनिरे विश्‍वसम्प्लवम् ॥ १५ ॥

ಈ ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಮಹೋತ್ಪಾತಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ಬ್ರಹ್ಮನ ನಾಲ್ಕು ಕುಮಾರರನ್ನು ಹೊರತು ತತ್ತ್ವ ತಿಳಿಯದ ಪ್ರಜೆ ಭಯಗೊಂಡರು. ಈ ಸೂಚನೆಗಳ ರಹಸ್ಯ ಅರಿಯದೆ ವಿಶ್ವಪ್ರಳಯ ಸಮೀಪವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.

Verse 16

तावादिदैत्यौ सहसा व्यज्यमानात्मपौरुषौ । ववृधातेऽश्मसारेण कायेनाद्रिपती इव ॥ १६ ॥

ಆ ಇಬ್ಬರು ಆದಿದೈತ್ಯರು ಸಹಸಾ ತಮ್ಮ ಅಪೂರ್ವ ಪೌರುಷವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ದೇಹವು ಉಕ್ಕಿನಂತೆ ದೃಢವಾಗಿ ಬೆಳೆದು, ಎರಡು ಮಹಾಪರ್ವತಗಳಂತೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು.

Verse 17

दिविस्पृशौ हेमकिरीटकोटिभि- र्निरुद्धकाष्ठौ स्फुरदङ्गदाभुजौ । गां कम्पयन्तौ चरणै: पदे पदे कट्या सुकाञ्‍च्यार्कमतीत्य तस्थतु: ॥ १७ ॥

ಅವರ ಬಂಗಾರದ ಕಿರೀಟಗಳ ಶಿಖರಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಂತೆ, ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೇ ಮುಚ್ಚಿದವು. ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿಸಿತು; ಹೊಳೆಯುವ ಅಂಗದಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಭುಜಗಳು, ಸುಂದರ ಕಂಚಿಯಿಂದ ಬಂಧಿತ ಕಟಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನೇ ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ಅವರು ನಿಂತರು.

Verse 18

प्रजापतिर्नाम तयोरकार्षीद् य: प्राक् स्वदेहाद्यमयोरजायत । तं वै हिरण्यकशिपुं विदु: प्रजा यं तं हिरण्याक्षमसूत साग्रत: ॥ १८ ॥

ಪ್ರಜಾಪತಿ ಕಶ್ಯಪನು ಆ ಜವಳಿ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟನು. ಮೊದಲು ಜನಿಸಿದವನಿಗೆ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷ ಎಂದು, ದಿತಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಗರ್ಭಿತನಾದವನಿಗೆ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದನು.

Verse 19

चक्रे हिरण्यकशिपुर्दोर्भ्यां ब्रह्मवरेण च । वशे सपालाँल्लोकांस्त्रीनकुतोमृत्युरुद्धत: ॥ १९ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನ ವರದಿಂದ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉದ್ದತನು ಆಯಿತನು. ತನ್ನ ಭುಜಬಲದಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅವರ ಪಾಲಕರೊಡನೆ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು; ಆದ್ದರಿಂದ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಂದಲೂ ಮರಣಭಯ ಅವನಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.

Verse 20

हिरण्याक्षोऽनुजस्तस्य प्रिय: प्रीतिकृदन्वहम् । गदापाणिर्दिवं यातो युयुत्सुर्मृगयन् रणम् ॥ २० ॥

ಅವನ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ಸದಾ ಅಣ್ಣ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು. ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಗದೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು, ಯುದ್ಧಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ರಣವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸಿದನು।

Verse 21

तं वीक्ष्य दु:सहजवं रणत्काञ्चननूपुरम् । वैजयन्त्या स्रजा जुष्टमंसन्यस्तमहागदम् ॥ २१ ॥

ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅವನ ದುರ್ಬೋಧ ವೇಗವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಲಿಗೆ ಝಣಝಣಿಸುವ ಬಂಗಾರದ ನೂಪುರಗಳು, ಮಹಾ ವೈಜಯಂತಿ ಮಾಲೆ, ಮತ್ತು ಒಂದು ಭುಜದ ಮೇಲೆ ನೆಲಸಿದ ಮಹಾಗದೆ—ಇವುಗಳಿಂದ ಅವನು ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 22

मनोवीर्यवरोत्सिक्तमसृण्यमकुतोभयम् । भीता निलिल्यिरे देवास्तार्क्ष्यत्रस्ता इवाहय: ॥ २२ ॥

ಮನಸ್ಸಿನ ಹಾಗೂ ದೇಹದ ಬಲ ಮತ್ತು ಪಡೆದ ವರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವನು ಗರ್ವದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಯಾರ ಕೈಯಿಂದಲೂ ಮರಣಭಯ ಅವನಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಲು ಯಾರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಕಂಡಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಭಯದಿಂದ ಅಡಗಿದರು—ಗರುಡನ ಭಯದಿಂದ ಹಾವುಗಳು ಅಡಗುವಂತೆ।

Verse 23

स वै तिरोहितान् दृष्ट्वा महसा स्वेन दैत्यराट् । सेन्द्रान्देवगणान् क्षीबानपश्यन् व्यनदद् भृशम् ॥ २३ ॥

ದೈತ್ಯರಾಜನು ತನ್ನ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಇಂದ್ರನೊಡನೆ ದೇವಗಣಗಳು ಅಂತರಧಾನವಾದುದನ್ನು ಕಂಡನು. ಹಿಂದೆ ಬಲಮದದಿಂದ ಮತ್ತರಾಗಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಅವನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿದನು।

Verse 24

ततो निवृत्त: क्रीडिष्यन् गम्भीरं भीमनिस्वनम् । विजगाहे महासत्त्वो वार्धिं मत्त इव द्विप: ॥ २४ ॥

ನಂತರ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ಆ ಮಹಾಬಲ ದೈತ್ಯನು ಕ್ರೀಡಾರ್ಥವಾಗಿ, ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುವ ಮಹಾಸಾಗರಕ್ಕೆ ಮದಿಸಿದ ಆನೆಯಂತೆ ಧುಮುಕಿ ಇಳಿದನು।

Verse 25

तस्मिन् प्रविष्टे वरुणस्य सैनिका यादोगणा: सन्नधिय: ससाध्वसा: । अहन्यमाना अपि तस्य वर्चसा प्रधर्षिता दूरतरं प्रदुद्रुवु: ॥ २५ ॥

ಅವನು ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ವರುಣನ ಸೇನೆಯಾದ ಜಲಚರಗಣಗಳು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿ, ಅವನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊಡೆತವಿಲ್ಲದೆಲೇ ದೂರದೂರಕ್ಕೆ ಓಡಿಹೋದವು. ಹೀಗೆ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ಪ್ರಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಪ್ರಭೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

Verse 26

स वर्षपूगानुदधौ महाबल- श्चरन्महोर्मीञ्‍छ्वसनेरितान्मुहु: । मौर्व्याभिजघ्ने गदया विभावरी- मासेदिवांस्तात पुरीं प्रचेतस: ॥ २६ ॥

ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಎಬ್ಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹಾ ಅಲೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗದೆಯಿಂದ ಮರುಮರು ಹೊಡೆದು, ಕೊನೆಗೆ ವರುಣನ ರಾಜಧಾನಿ ವಿಭಾವರಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

Verse 27

तत्रोपलभ्यासुरलोकपालकं यादोगणानामृषभं प्रचेतसम् । स्मयन् प्रलब्धुं प्रणिपत्य नीचव- ज्जगाद मे देह्यधिराज संयुगम ॥ २७ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಜಲಚರಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಹಾಗೂ ಅಧೋಲೋಕದ ಲೋಕಪಾಲನಾದ ವರುಣ (ಪ್ರಚೇತಸ)ನನ್ನು ಕಂಡು, ಹಿರಣ್ಯಾಕ್ಷನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಲು ನಗುತ್ತಾ ನೀಚನಂತೆ ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು—“ಓ ಅಧಿರಾಜ, ನನಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಕೊಡು!” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 28

त्वं लोकपालोऽधिपतिर्बृहच्छ्रवा वीर्यापहो दुर्मदवीरमानिनाम् । विजित्य लोकेऽखिलदैत्यदानवान् यद्राजसूयेन पुरायजत्प्रभो ॥ २८ ॥

ನೀನು ಒಂದು ಲೋಕಮಂಡಲದ ಲೋಕಪಾಲನು, ವಿಶಾಲ ಖ್ಯಾತಿಯ ಅಧಿಪತಿ; ದುರ್ಮದದಿಂದ ಗರ್ವಿಸುವ ವೀರರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವವನು. ಲೋಕದ ಎಲ್ಲಾ ದೈತ್ಯ-ದಾನವರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಭುವಿಗಾಗಿ ರಾಜಸೂಯ ಯಾಗವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ್ದೆ.

Verse 29

स एवमुत्सिक्तमदेन विद्विषा द‍ृढं प्रलब्धो भगवानपां पति: । रोषं समुत्थं शमयन् स्वया धिया व्यवोचदङ्गोपशमं गता वयम् ॥ २९ ॥

ಇಂತೆ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮದಿಸಿದ ಶತ್ರುವಿನ ಕಠೋರ ಹಾಸ್ಯದಿಂದ ಪೂಜ್ಯನಾದ ಜಲಪತಿ ವರುಣನು ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಆದರೆ ತನ್ನ ವಿವೇಕದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಕೋಪವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಿ ಹೀಗೆಂದನು—“ಪ್ರಿಯನೇ, ನಾವು ಈಗ ಯುದ್ಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದೇವೆ; ಸಮರಕ್ಕೆ ನಾವು ತುಂಬಾ ವೃದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ.”

Verse 30

पश्यामि नान्यं पुरुषात्पुरातनाद् य: संयुगे त्वां रणमार्गकोविदम् । आराधयिष्यत्यसुरर्षभेहि तं मनस्विनो यं गृणते भवाद‍ृशा: ॥ ३० ॥

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬಲ್ಲವನು ಆ ಆದಿಪುರುಷ ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ನನಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಅಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿನ್ನಂತಹ ವೀರರೂ ಸ್ತುತಿಸುವ ಅವನನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸು.

Verse 31

तं वीरमारादभिपद्य विस्मय: शयिष्यसे वीरशये श्वभिर्वृत: । यस्त्वद्विधानामसतां प्रशान्तये रूपाणि धत्ते सदनुग्रहेच्छया ॥ ३१ ॥

ಆ ವೀರನಾದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕರಗುತ್ತದೆ; ನಾಯಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ವೀರಶಯನದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರುವೆ. ನಿನ್ನಂತಹ ದುಷ್ಟರನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸಲು ಅವನು ವರಾಹಾದಿ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.