Adhyaya 13

Verse 1

श्रीशुक उवाच निशम्य वाचं वदतो मुने: पुण्यतमां नृप । भूय: पप्रच्छ कौरव्यो वासुदेवकथाद‍ृत: ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನೇ! ಮೈತ್ರೇಯ ಮುನಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಮಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ವಾಸುದೇವಕಥೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕೌರವ್ಯ ವಿದುರು ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 2

विदुर उवाच स वै स्वायम्भुव: सम्राट् प्रिय: पुत्र: स्वयम्भुव: । प्रतिलभ्य प्रियां पत्नीं किं चकार ततो मुने ॥ २ ॥

ವಿದುರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮುನಿಯೇ! ಸ್ವಯಂಭೂ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರನಾದ ಸಮ್ರಾಟ್ ಸ್ವಾಯಂಭುವನು ತನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ ಏನು ಮಾಡಿದನು?

Verse 3

चरितं तस्य राजर्षेरादिराजस्य सत्तम । ब्रूहि मे श्रद्दधानाय विष्वक्सेनाश्रयो ह्यसौ ॥ ३ ॥

ಹೇ ಸತ್ತಮ! ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನಾಶ್ರಯನಾದ ಆ ರಾಜರ್ಷಿ ಆದಿರಾಜ (ಮನು) ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ವಿವರಿಸು; ಕೇಳಲು ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸುಕನಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 4

श्रुतस्य पुंसां सुचिरश्रमस्य नन्वञ्जसा सूरिभिरीडितोऽर्थ: । तत्तद्गुणानुश्रवणं मुकुन्द- पादारविन्द हृदयेषु येषाम् ॥ ४ ॥

ದೀರ್ಘಕಾಲ ಶ್ರಮದಿಂದ ಕೇಳಿದದ್ದರ ಸಾರವು ಸತ್ಸೂರಿಗಳಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮಕುಂದನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಶುದ್ಧಭಕ್ತರ ಗುಣಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 5

श्रीशुक उवाच इति ब्रुवाणं विदुरं विनीतं सहस्रशीर्ष्णश्चरणोपधानम् । प्रहृष्टरोमा भगवत्कथायां प्रणीयमानो मुनिरभ्यचष्ट ॥ ५ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ವಿನೀತನಾದ ವಿದುರನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರಶೀರ್ಷನಾದ ಪ್ರಭು ತನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ಮೈತ್ರೇಯ ಮುನಿ ಭಗವತ್ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚಿತನಾಗಿ, ಅವನ ಭಾವದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 6

मैत्रेय उवाच यदा स्वभार्यया सार्धं जात: स्वायम्भुवो मनु: । प्राञ्जलि: प्रणतश्चेदं वेदगर्भमभाषत ॥ ६ ॥

ಮೈತ್ರೇಯ ಮುನಿ ಹೇಳಿದರು—ಸ್ವಾಯಂಭುವ ಮನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರकटವಾದಾಗ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವೇದಗರ್ಭನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರು।

Verse 7

त्वमेक: सर्वभूतानां जन्मकृद् वृत्तिद: पिता । तथापि न: प्रजानां ते शुश्रूषा केन वा भवेत् ॥ ७ ॥

ನೀನೇ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಜನ್ಮಕಾರಕ, ಜೀವನೋಪಾಯದಾತ ಮತ್ತು ತಂದೆ; ಆದರೂ ನಾವು ನಿನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳು—ದಯವಿಟ್ಟು ಆಜ್ಞಾಪಿಸು, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ನಿನಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದು?

Verse 8

तद्विधेहि नमस्तुभ्यं कर्मस्वीड्यात्मशक्तिषु । यत्कृत्वेह यशो विष्वगमुत्र च भवेद्‍गति: ॥ ८ ॥

ಹೇ ಪೂಜ್ಯ ಪ್ರಭು, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕರ್ತವ್ಯಕರ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ನೆರವೇರಿಸಬೇಕೆಂದು ದಯವಿಟ್ಟು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿ; ಇದರಿಂದ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶುಭಗತಿ ದೊರಕಲಿ.

Verse 9

ब्रह्मोवाच प्रीतस्तुभ्यमहं तात स्वस्ति स्ताद्वां क्षितीश्वर । यन्निर्व्यलीकेन हृदा शाधि मेत्यात्मनार्पितम् ॥ ९ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಮಗನೇ, ಹೇ ಭೂಪತೇ, ನಾನು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಿನಗೂ ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಗೂ ಮಂಗಳವಾಗಲಿ. ನೀನು ಕಪಟವಿಲ್ಲದ ಹೃದಯದಿಂದ ನನ್ನ ಉಪದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೀಯೆ.

Verse 10

एतावत्यात्मजैर्वीर कार्या ह्यपचितिर्गुरौ । शक्त्याप्रमत्तैर्गृह्येत सादरं गतमत्सरै: ॥ १० ॥

ಹೇ ವೀರ, ತಂದೆಯ ರೂಪದ ಗುರುನಿಗೆ ಮಗನು ಇಂತಹ ಸೇವಾ-ಆದರವನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ಯುಕ್ತ. ಶ್ರೇಷ್ಠನಿಗೆ ಈ ಗೌರವ ಅಗತ್ಯ. ಅಸೂಯೆ ಮೀರಿದ ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯವನು ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 11

स त्वमस्यामपत्यानि सद‍ृशान्यात्मनो गुणै: । उत्पाद्य शास धर्मेण गां यज्ञै: पुरुषं यज ॥ ११ ॥

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಯೋಗ್ಯ ಸಂತಾನವನ್ನು ಉತ್ಪನ್ನಮಾಡು. ಧರ್ಮದಂತೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಮಪುರುಷನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸು.

Verse 12

स त्वमस्यामपत्यानि सद‍ृशान्यात्मनो गुणै: । उत्पाद्य शास धर्मेण गां यज्ञै: पुरुषं यज ॥ ११ ॥

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಭೌತಿಕ ಲೋಕದಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲು ನೀನು ಸಮರ್ಥನಾದರೆ, ಅದೇ ನನಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸೇವೆ. ಪರಮೇಶ್ವರನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿತ ಜೀವಿಗಳ ಒಳ್ಳೆಯ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ಹೃಷೀಕೇಶನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 13

येषां न तुष्टो भगवान् यज्ञलिङ्गो जनार्दन: । तेषां श्रमो ह्यपार्थाय यदात्मा नाद‍ृत: स्वयम् ॥ १३ ॥

ಯಜ್ಞಫಲಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಜನಾರ್ದನ ಭಗವಂತನು ತೃಪ್ತನಾಗದಿದ್ದರೆ, ಉನ್ನತಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಶ್ರಮವೆಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥ. ಆತನೇ ಪರಮಾತ್ಮ; ಆತನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸದವನು ತನ್ನ ಹಿತವನ್ನೇ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

मनुरुवाच आदेशेऽहं भगवतो वर्तेयामीवसूदन । स्थानं त्विहानुजानीहि प्रजानां मम च प्रभो ॥ १४ ॥

ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಾಸುದನ, ಸರ್ವಶಕ್ತ ಪ್ರಭು! ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ನಡೆಯುವೆನು. ದಯವಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ಥಾನವೂ, ನನ್ನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪ್ರಜೆಗಳ ಸ್ಥಾನವೂ ತಿಳಿಸಿರಿ.

Verse 15

यदोक: सर्वभूतानां मही मग्ना महाम्भसि । अस्या उद्धरणे यत्नो देव देव्या विधीयताम् ॥ १५ ॥

ಹೇ ದೇವದೇವಾ! ಸರ್ವಭೂತಗಳ ನಿವಾಸವಾದ ಭೂಮಿ ಮಹಾಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿರಿ; ಅದು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೂ ಭಗವಂತನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯ.

Verse 16

मैत्रेय उवाच परमेष्ठी त्वपां मध्ये तथा सन्नामवेक्ष्य गाम् । कथमेनां समुन्नेष्य इति दध्यौ धिया चिरम् ॥ १६ ॥

ಮೈತ್ರೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಭೂಮಿಯು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಬೇಕು ಎಂದು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಮನನ ಮಾಡಿದನು.

Verse 17

सृजतो मे क्षितिर्वार्भि:प्लाव्यमाना रसां गता । अथात्र किमनुष्ठेयमस्माभि: सर्गयोजितै: । यस्याहं हृदयादासं स ईशो विदधातु मे ॥ १७ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನು ಚಿಂತಿಸಿದನು—ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಾಗ ಭೂಮಿ ಜಲಪ್ರಳಯದಿಂದ ಮುಳುಗಿ ಸಮುದ್ರದ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ. ಸರ್ಗಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿತರಾದ ನಾವು ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆವು? ಯಾರ ಹೃದಯದಿಂದ ನಾನು ಉದ್ಭವಿಸಿದ್ದೇನೋ, ಆ ಈಶ್ವರನೇ ನನಗೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸಲಿ.

Verse 18

इत्यभिध्यायतो नासाविवरात्सहसानघ । वराहतोको निरगादङ्गुष्ठपरिमाणक: ॥ १८ ॥

ಓ ನಿರಪರಾಧಿ ವಿದುರಾ! ಬ್ರಹ್ಮನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಅವನ ನಾಸಾರಂಧ್ರದಿಂದ ಅಂಗುಷ್ಠದ ತುದಿಯಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ವರಾಹಶಿಶು ಹೊರಬಂದಿತು।

Verse 19

तस्याभिपश्यत: खस्थ: क्षणेन किल भारत । गजमात्र: प्रववृधे तदद्भुतमभून्महत् ॥ १९ ॥

ಓ ಭಾರತವಂಶಜನೇ! ಬ್ರಹ್ಮನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಆ ವರಾಹನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಮಹಾ ಆನೆಯಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸಿದನು; ಅದು ಮಹದ್ಭುತವಾಯಿತು।

Verse 20

मरीचिप्रमुखैर्विप्रै: कुमारैर्मनुना सह । हृष्ट्वा तत्सौकरं रूपं तर्कयामास चित्रधा ॥ २० ॥

ಮರೀಚಿ ಮೊದಲಾದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಕುಮಾರರು ಮತ್ತು ಮನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿನ ಆ ವಿಚಿತ್ರ ವರಾಹರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡು ನಾನಾವಿಧವಾಗಿ ತರ್ಕವಿಚಾರ ಮಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 21

किमेतत्सूकरव्याजं सत्त्वं दिव्यमवस्थितम् । अहो बताश्चर्यमिदं नासाया मे विनि:सृतम् ॥ २१ ॥

ಇದು ವರಾಹನ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಯಾವುದೋ ದಿವ್ಯ ಸತ್ತ್ವವೇ? ಅಹೋ! ಎಂಥ ಆಶ್ಚರ್ಯ—ಇದು ನನ್ನ ಮೂಗಿನಿಂದಲೇ ಹೊರಬಂದಿದೆ!

Verse 22

द‍ृष्टोऽङ्गुष्ठशिरोमात्र: क्षणाद्‍गण्डशिलासम: । अपि स्विद्भगवानेष यज्ञो मे खेदयन्मन: ॥ २२ ॥

ಮೊದಲು ಇದು ಅಂಗುಷ್ಠದ ತುದಿಯಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಕಂಡಿತು; ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಲ್ಲಿನ ತುಂಡಿನಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಯಿತು। ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತವಾಗಿದೆ—ಇವನೇ ಯಜ್ಞಸ್ವರೂಪನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣುವೇ?

Verse 23

इति मीमांसतस्तस्य ब्रह्मण: सह सूनुभि: । भगवान् यज्ञपुरुषो जगर्जागेन्द्रसन्निभ: ॥ २३ ॥

ಬ್ರಹ್ಮನು ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಯಜ್ಞಪುರುಷನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಮಹಾಪರ್ವತದಂತೆ ಘನವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿದರು.

Verse 24

ब्रह्माणं हर्षयामास हरिस्तांश्च द्विजोत्तमान् । स्वगर्जितेन ककुभ: प्रतिस्वनयता विभु: ॥ २४ ॥

ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿದ ತನ್ನ ಗರ್ಜನೆಯಿಂದ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಹರಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನೂ ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 25

निशम्य ते घर्घरितं स्वखेद- क्षयिष्णु मायामयसूकरस्य । जनस्तप:सत्यनिवासिनस्ते त्रिभि: पवित्रैर्मुनयोऽगृणन् स्म ॥ २५ ॥

ಮಾಯಾಮಯ ವರಾಹರೂಪದ ಪ್ರಭುವಿನ ಘರ್ಘರಿತ ಗರ್ಜನೆ—ಎಲ್ಲರ ದುಃಖವನ್ನು ಕ್ಷಯಗೊಳಿಸುವದು—ಅನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನಲೋಕ, ತಪೋಲೋಕ, ಸತ್ಯಲೋಕ ನಿವಾಸಿ ಮುನಿಗಳು ಮೂರು ಪವಿತ್ರ ವೇದಗಳಿಂದ ಮಂಗಳಸ್ತೋತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿದರು.

Verse 26

तेषां सतां वेदवितानमूर्ति- र्ब्रह्मावधार्यात्मगुणानुवादम् । विनद्य भूयो विबुधोदयाय गजेन्द्रलीलो जलमाविवेश ॥ २६ ॥

ಸಾಧು ಭಕ್ತರ ವೇದಸ್ತುತಿಗಳು ತನ್ನ ಗುಣಾನುಕೀರ್ತನೆಯೇ ಎಂದು, ವೇದವಿತಾನಮೂರ್ತಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ ಅವು ತನ್ನಿಗೇ ಅರ್ಪಿತವೆಂದು ಅರಿತು; ದೇವಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಗಜೇಂದ್ರನಂತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತ ನೀರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

Verse 27

उत्क्षिप्तवाल: खचर: कठोर: सटा विधुन्वन् खररोमशत्वक् । खुराहताभ्र: सितदंष्ट्र ईक्षा- ज्योतिर्बभासे भगवान्महीध्र: ॥ २७ ॥

ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನೀರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮೊದಲು ಭಗವಾನ್ ವರಾಹನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಿದನು; ಬಾಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಚಾಟಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ಕಠಿಣ ರೋಮಗಳನ್ನು ನಡುಗಿಸುತ್ತ, ಖುರಗಳ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಚೂರುಮೂರು ಮಾಡುತ್ತ, ಬಿಳಿ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತ, ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯ ಜ್ಯೋತಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು—ಪರ್ವತದಂತೆ ಮಹಾನ್।

Verse 28

घ्राणेन पृथ्व्या: पदवीं विजिघ्रन् क्रोडापदेश: स्वयमध्वराङ्ग: । करालदंष्ट्रोऽप्यकरालद‍ृग्भ्या- मुद्वीक्ष्य विप्रान् गृणतोऽविशत्कम् ॥ २८ ॥

ಅವರು ಸ್ವಯಂ ಪರಮ ವಿಷ್ಣು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅತೀತ. ಆದರೂ ವರಾಹದೇಹ ಧರಿಸಿ ಭೂಮಿಯ ಹಾದಿಯನ್ನು ಘ್ರಾಣದಿಂದ ಹುಡುಕಿದರು. ಭಯಂಕರ ದಂತಗಳಿದ್ದರೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡುವ ಭಕ್ತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ಕರುಣಾದೃಷ್ಟಿ ಹಾಕಿ ಜಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.

Verse 29

स वज्रकूटाङ्गनिपातवेग- विशीर्णकुक्षि: स्तनयन्नुदन्वान् । उत्सृष्टदीर्घोर्मिभुजैरिवार्त- श्चुक्रोश यज्ञेश्वर पाहि मेति ॥ २९ ॥

ವಜ್ರಕೂಟ ಪರ್ವತದಂತೆ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಮುಳುಗಿದ ವರಾಹಪ್ರಭು ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯವನ್ನು ಚೀರಿ ಹಾಕಿದರು; ಸಮುದ್ರದ ಹೊಟ್ಟೆ ಚಿದ್ರವಾದಂತೆ ಅದು ಗರ್ಜಿಸಿತು. ದೀರ್ಘ ಅಲೆಗಳು ಅದರ ಭುಜಗಳಂತೆ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿ ಕೂಗಿದವು— “ಯಜ್ಞೇಶ್ವರಾ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ನನ್ನನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗ ಮಾಡಬೇಡ।”

Verse 30

खुरै: क्षुरप्रैर्दरयंस्तदाप उत्पारपारं त्रिपरू रसायाम् । ददर्श गां तत्र सुषुप्सुरग्रे यां जीवधानीं स्वयमभ्यधत्त ॥ ३० ॥

ಬಾಣಗಳಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ತಮ್ಮ ಖುರಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಚೀರಿ ವರಾಹಪ್ರಭು ರಸಾತಲಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ, ಅನಂತ ಸಮುದ್ರದ ಮಿತಿಯನ್ನೂ ಕಂಡರು. ಅಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯನ್ನು—ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಆಶ್ರಯವನ್ನು—ಕಂಡು, ತಾವೇ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿದರು.

Verse 31

स्वदंष्ट्रयोद्‍धृत्य महीं निमग्नां स उत्थित: संरुरुचे रसाया: । तत्रापि दैत्यं गदयापतन्तं सुनाभसन्दीपिततीव्रमन्यु: ॥ ३१ ॥

ವರಾಹಪ್ರಭು ತಮ್ಮ ದಂಷ್ಟ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ರಸಾತಲದ ನೀರಿನಿಂದ ಮೇಲೇಳಿ ದೀಪ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು. ಆಗ ಗದೆಯೊಂದಿಗೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ ದೈತ್ಯನ ಮೇಲೆ, ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರದಂತೆ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ಕೋಪದಿಂದ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದರು.

Verse 32

जघान रुन्धानमसह्यविक्रमं स लीलयेभं मृगराडिवाम्भसि । तद्रक्तपङ्काङ्कितगण्डतुण्डो यथा गजेन्द्रो जगतीं विभिन्दन् ॥ ३२ ॥

ನಂತರ ನೀರಿನೊಳಗೆ ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅಸಹ್ಯ ಪರಾಕ್ರಮಿಯ ದೈತ್ಯನನ್ನು ವರಾಹಭಗವಾನ್ ಲೀಲೆಯಂತೆ ಸಿಂಹವು ಆನೆಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವಂತೆ ಸಂಹರಿಸಿದರು. ದೈತ್ಯನ ರಕ್ತದಿಂದ ಅವರ ಗಂಡಸ್ಥಲ ಮತ್ತು ನಾಲಿಗೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಮಸಕಾಯಿತು; ಗಜೇಂದ್ರನು ನೇರಳೆ ಮಣ್ಣನ್ನು ತೋಡಿ ಕೆಂಪಾಗುವಂತೆ.

Verse 33

तमालनीलं सितदन्तकोट्या क्ष्मामुत्क्षिपन्तं गजलीलयाङ्ग । प्रज्ञाय बद्धाञ्जलयोऽनुवाकै- र्विरिञ्चिमुख्या उपतस्थुरीशम् ॥ ३३ ॥

ಆಗ ಪ್ರಭುವು ಆನೆಯ ಲೀಲೆಯಂತೆ ತನ್ನ ವಕ್ರ ಶ್ವೇತ ದಂತಗಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದನು. ತಮಾಳ ವೃಕ್ಷದಂತೆ ನೀಲವರ್ಣ ಕాంతಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪರಮೇಶ್ವರನೆಂದು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಋಷಿಗಳು ಅರಿತು ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧರಾಗಿ ಸ್ತುತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದರು।

Verse 34

ऋषय ऊचु: जितं जितं तेऽजित यज्ञभावन त्रयीं तनुं स्वां परिधुन्वते नम: । यद्रोमगर्ेषु निलिल्युरद्धय- स्तस्मै नम: कारणसूकराय ते ॥ ३४ ॥

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಅಜಿತ, ಯಜ್ಞಭಾವನ! ನಿನಗೆ ಜಯ ಜಯ. ತ್ರಯೀ ವೇದಸ್ವರೂಪವಾದ ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸುವ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಿನ್ನ ರೋಮಕೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗರಗಳು ಲೀನವಾಗಿವೆ; ಭೂಮಿಯ ಉದ್ಧಾರಾರ್ಥ ಕಾರಣಸೂಕರರೂಪ ಧರಿಸಿದ ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 35

रूपं तवैतन्ननु दुष्कृतात्मनां दुर्दर्शनं देव यदध्वरात्मकम् । छन्दांसि यस्य त्वचि बर्हिरोम- स्वाज्यं द‍ृशि त्वङ्‌घ्रि षु चातुर्होत्रम् ॥ ३५ ॥

ಹೇ ದೇವಾ! ನಿನ್ನ ಈ ರೂಪ ಯಜ್ಞಸ್ವರೂಪ; ಆದರೆ ದುಷ್ಕೃತಾತ್ಮರಿಗೆ ಇದು ದುರ್ಡರ್ಶನ. ನಿನ್ನ ಚರ್ಮದಲ್ಲಿ ಗಾಯತ್ರಿ ಮೊದಲಾದ ಛಂದಸ್ಸುಗಳು, ನಿನ್ನ ರೋಮಗಳಲ್ಲಿ ಕುಶತೃಣ, ನಿನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಘೃತ, ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಚಾತುರ್ಹೋತ್ರವೆಂಬ ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಕರ್ಮಗಳು ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ।

Verse 36

स्रक्तुण्ड आसीत्स्रुव ईश नासयो- रिडोदरे चमसा: कर्णरन्ध्रे । प्राशित्रमास्ये ग्रसने ग्रहास्तु ते यच्चर्वणं ते भगवन्नग्निहोत्रम् ॥ ३६ ॥

ಹೇ ಈಶಾ! ನಿನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ಸ್ರಕ್ತುಂಡ ಎಂಬ ಹವಿಗ್ರಹಣ ಪಾತ್ರ, ನಿನ್ನ ನಾಸಿಕಗಳು ಸ್ರುವ ಎಂಬ ಹೋಮಚಮಚಗಳು, ನಿನ್ನ ಉದರದಲ್ಲಿ ಇಡಾ-ಚಮಸ, ಮತ್ತು ಕಿವಿಯ ರಂಧ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಚಮಸಗಳು. ನಿನ್ನ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಶಿತ್ರ ಪಾತ್ರ, ನಿನ್ನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಸೋಮ-ಗ್ರಹಗಳು; ಹೇ ಭಗವನ್, ನೀನು ಚವೆಯುವುದೇ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ.

Verse 37

दीक्षानुजन्मोपसद: शिरोधरं त्वं प्रायणीयोदयनीयदंष्ट्र: । जिह्वा प्रवर्ग्यस्तव शीर्षकं क्रतो: सत्यावसथ्यं चितयोऽसवो हि ते ॥ ३७ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭು! ನಿನ್ನ ಪುನಃಪ್ರಾಕಟ್ಯವೇ ದೀಕ್ಷೆ, ಉಪಸದ್ ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಮೂಲ; ನಿನ್ನ ಕಂಠ/ಭುಜಭಾಗ ಶಿರೋಧರ. ನಿನ್ನ ದಂತಗಳು ಪ್ರಾಯಣೀಯ ಮತ್ತು ಉದಯನೀಯ—ದೀಕ್ಷೆಯ ಫಲ ಮತ್ತು ಸಮಾಪ್ತಿ. ನಿನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ಪ್ರವರ್ಗ್ಯ, ನಿನ್ನ ಶಿರ ಕ್ರತುವಿನ ಶೀರ್ಷಕ; ಸತ್ಯಾವಸಥ್ಯ ನಿನ್ನ ವೇದಿಗಳು, ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಗಳೇ ಚಿತೆಗಳು—ಸಮಸ್ತ ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಗಳ ಸಮೂಹ.

Verse 38

सोमस्तु रेत: सवनान्यवस्थिति: संस्थाविभेदास्तव देव धातव: । सत्राणि सर्वाणि शरीरसन्धि- स्त्वं सर्वयज्ञक्रतुरिष्टिबन्धन: ॥ ३८ ॥

ಹೇ ದೇವಾ! ನಿನ್ನ ರೇತಸ್ಸೇ ಸೋಮ-ಯಜ್ಞ; ಪ್ರಾತಃಸವನ ಕರ್ಮಗಳೇ ನಿನ್ನ ವೃದ್ಧಿ. ನಿನ್ನ ಚರ್ಮ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಶಾನುಭವಗಳು ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮ ಯಾಗದ ಧಾತುಗಳು; ನಿನ್ನ ದೇಹಸಂಧಿಗಳು ದ್ವಾದಶಾಹ ಸತ್ರಗಳ ವಿವಿಧ ಸಂಸ್ಥಾಭೇದಗಳ ಸಂಕೇತಗಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನೇ ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳ ಗುರಿ, ಯಜ್ಞಗಳಿಂದಲೇ ಬಂಧಿತನು।

Verse 39

नमो नमस्तेऽखिलमन्त्रदेवता- द्रव्याय सर्वक्रतवे क्रियात्मने । वैराग्यभक्त्यात्मजयानुभावित- ज्ञानाय विद्यागुरवे नमो नम: ॥ ३९ ॥

ನಮೋ ನಮಸ್ತೇ—ನೀನು ಸಮಸ್ತ ಮಂತ್ರಗಳ ದೇವತೆ, ಯಜ್ಞದ್ರವ್ಯಗಳ ಅಧಿಷ್ಠಾತ, ಎಲ್ಲ ಕ್ರತುಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಸ್ವರೂಪನು. ವೈರಾಗ್ಯ, ಭಕ್ತಿ, ಆತ್ಮಜಯದಿಂದ ಅನುಭವವಾಗುವ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪಾ, ಭಕ್ತಿವಿದ್ಯೆಯ ಪರಮಗುರುವೇ—ನಿನಗೆ ನಮೋ ನಮಃ।

Verse 40

दंष्ट्राग्रकोट्या भगवंस्त्वया धृता विराजते भूधर भू: सभूधरा । यथा वनान्नि:सरतो दता धृता मतङ्गजेन्द्रस्य सपत्रपद्मिनी ॥ ४० ॥

ಹೇ ಭಗವನ್, ಭೂಧರ! ನಿನ್ನ ದಂಷ್ಟ್ರೆಯ ಅಗ್ರಕೋಟಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದ ಪರ್ವತಸಹಿತ ಭೂಮಿ ಅತಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ; ನೀರಿನಿಂದ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೊರಬರುವ ಉನ್ಮತ್ತ ಗಜೇಂದ್ರನ ದಂತದ ಮೇಲೆ ಎಲೆಗಳೊಡನೆ ತಾಳಲ್ಪಟ್ಟ ಪದ್ಮಿನಿಯಂತೆ.

Verse 41

त्रयीमयं रूपमिदं च सौकरं भूमण्डलेनाथ दता धृतेन ते । चकास्ति श‍ृङ्गोढघनेन भूयसा कुलाचलेन्द्रस्य यथैव विभ्रम: ॥ ४१ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ವೇದತ್ರಯೀಮಯವಾದ ನಿನ್ನ ಈ ವರಾಹರೂಪವು, ದಂಷ್ಟ್ರೆಯ ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವುದರಿಂದ ಭೂಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಘನ ಮೇಘಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹಾಪರ್ವತ ಶಿಖರಗಳು ಹೇಗೆ ಸುಂದರವಾಗುತ್ತವೆಯೋ ಹಾಗೆ.

Verse 42

संस्थापयैनां जगतां सतस्थुषां लोकाय पत्नीमसि मातरं पिता । विधेम चास्यै नमसा सह त्वया यस्यां स्वतेजोऽग्निमिवारणावधा: ॥ ४२ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಚರಾಚರ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ನಿವಾಸಾರ್ಥ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು. ಈ ಭೂಮಿ ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿ, ನೀನು ಪರಮ ಪಿತಾ. ನಿಪುಣ ಯಜಮಾನನು ಅರಣಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವಂತೆ, ನೀನು ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಇದರಲ್ಲಿ ನಿಕ್ಷಿಪ್ತಗೊಳಿಸಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮಾತೃಭೂಮಿಯೊಡನೆ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 43

क: श्रद्दधीतान्यतमस्तव प्रभो रसां गताया भुव उद्विबर्हणम् । न विस्मयोऽसौ त्वयि विश्वविस्मये यो माययेदं ससृजेऽतिविस्मयम् ॥ ४३ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭೋ! ಜಲಾಂತರ್ಗತವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಸಾತಲದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ತರುವಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಹೊರತು ಇನ್ನಾರು ಸಮರ್ಥರು? ನೀವು ವಿಶ್ವವಿಸ್ಮಯಸ್ವರೂಪ; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಈ ಅದ್ಭುತ ಜಗತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು।

Verse 44

विधुन्वता वेदमयं निजं वपु- र्जनस्तप:सत्यनिवासिनो वयम् । सटाशिखोद्धूतशिवाम्बुबिन्दुभि- र्विमृज्यमाना भृशमीश पाविता: ॥ ४४ ॥

ಹೇ ಈಶ್ವರಾ! ನಾವು ಜನ, ತಪ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಲೋಕಗಳ ನಿವಾಸಿಗಳಾದರೂ, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ವೇದಮಯ ದೇಹವನ್ನು ಕದಲಿಸಿದಾಗ ನಿಮ್ಮ ಭುಜರೋಮಗಳಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿದ ಶುಭಜಲಬಿಂದುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ತೊಳೆದು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದವು।

Verse 45

स वै बत भ्रष्टमतिस्तवैषते य: कर्मणां पारमपारकर्मण: । यद्योगमायागुणयोगमोहितं विश्वं समस्तं भगवन् विधेहि शम् ॥ ४५ ॥

ಹೇ ಭಗವನ್! ನಿಮ್ಮ ಲೀಲೆಗಳಿಗೆ ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳ ಮಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಭ್ರಷ್ಟಮತಿ. ಯೋಗಮಾಯೆಯ ಗುಣಸಂಯೋಗದಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ತ ವಿಶ್ವ ಮೋಹಿತವಾಗಿದೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಬಂಧಿತ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ನಿರ್ಹೇತುಕ ಕೃಪೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ಕ್ಷೇಮ-ಶಾಂತಿಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿರಿ।

Verse 46

मैत्रेय उवाच इत्युपस्थीयमानोऽसौ मुनिभिर्ब्रह्मवादिभि: । सलिले स्वखुराक्रान्त उपाधत्तावितावनिम् ॥ ४६ ॥

ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಮುನಿಗಳು ಹಾಗೂ ಬ್ರಹ್ಮವಾದಿಗಳು ಆರಾಧಿಸಿದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಜಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಖುರಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಅದನ್ನು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 47

स इत्थं भगवानुर्वीं विष्वक्सेन: प्रजापति: । रसाया लीलयोन्नीतामप्सु न्यस्य ययौ हरि: ॥ ४७ ॥

ಈ ರೀತಿ ಭಗವಾನ್ ಹರಿ—ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನ, ಪ್ರಜಾಪತಿ, ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳ ಪಾಲಕ—ಲೀಲೆಯಿಂದ ರಸಾತಲದಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಅದನ್ನು ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ತೇಲುವಂತೆ ಇಟ್ಟು, ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು।

Verse 48

य एवमेतां हरिमेधसो हरे: । कथां सुभद्रां कथनीयमायिन: । श‍ृण्वीत भक्त्या श्रवयेत वोशतीं जनार्दनोऽस्याशु हृदि प्रसीदति ॥ ४८ ॥

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹರಿಯ ವರಾಹಾವತಾರದ ಈ ಮಂಗಳಕರ, ವರ್ಣನೀಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೇಳಿಸುವವನು—ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಜನಾರ್ದನನು ಶೀಘ್ರವೇ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 49

तस्मिन् प्रसन्ने सकलाशिषां प्रभौ किं दुर्लभं ताभिरलं लवात्मभि: । अनन्यद‍ृष्टय‍ा भजतां गुहाशय: स्वयं विधत्ते स्वगतिं पर: पराम् ॥ ४९ ॥

ಸಕಲ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳ ಪ್ರಭುವಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದರೆ ಏನು ದುರ್ಲಭ? ದಿವ್ಯಸಿದ್ಧಿಯಿಂದ ಇತರ ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಪವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅನನ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಭಜಿಸುವವರಿಗೆ ಹೃದಯಸ್ಥ ಪರಮನು ತಾನೇ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 50

को नाम लोके पुरुषार्थसारवित् पुराकथानां भगवत्कथासुधाम् । आपीय कर्णाञ्जलिभिर्भवापहा- महो विरज्येत विना नरेतरम् ॥ ५० ॥

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪುರುಷಾರ್ಥಸಾರವನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಯಾರು, ಭಗವಂತನ ಲೀಲಾಕಥೆಗಳ ಅಮೃತಸ್ವರೂಪ ಪುರಾಣಕಥೆಯನ್ನು—ಭವತಾಪವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುವುದನ್ನು—ಕಿವಿಗಳ ಅಂಜಲಿಯಿಂದ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಕೂಡ ವಿರಕ್ತನಾಗುವನು? ಮಾನವನಲ್ಲದವನು ಹೊರತು ಯಾರು?