Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 50
Nārada’s Instructions: Śrāddha, True Dharma, Contentment, Yoga, and Devotion-Centered Renunciation
द्रव्यसूक्ष्मविपाकश्च धूमो रात्रिरपक्षय: । अयनं दक्षिणं सोमो दर्श ओषधिवीरुध: ॥ ५० ॥ अन्नं रेत इति क्ष्मेश पितृयानं पुनर्भव: । एकैकश्येनानुपूर्वं भूत्वा भूत्वेह जायते ॥ ५१ ॥
dravya-sūkṣma-vipākaś ca dhūmo rātrir apakṣayaḥ ayanaṁ dakṣiṇaṁ somo darśa oṣadhi-vīrudhaḥ
ಹೇ ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ! ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ತುಪ್ಪ ಮತ್ತು ಯವ-ಎಳ್ಳು ಮುಂತಾದ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದಾಗ, ಅದರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಫಲವು ದಿವ್ಯ ಧೂಮವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ ಧೂಮ, ರಾತ್ರಿ, ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷ, ದಕ್ಷಿಣಾಯನ ಇತ್ಯಾದಿ ಲೋಕಗಳ ಮೂಲಕ ಕ್ರಮೇಣ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಚಂದ್ರಲೋಕಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸುತ್ತದೆ। ನಂತರ ಯಜ್ಞಕರ್ತರು ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದು ಔಷಧಿ, ಲತೆ, ತರಕಾರಿ ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯರೂಪವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಅವು ಭಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ವೀರ್ಯವಾಗಿ, ಸ್ತ್ರೀದೇಹದಲ್ಲಿ ನಿಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ, ಹೀಗೆ ಪುನಃಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ।
This is explained in Bhagavad-gītā (9.21) :
FAQs
This verse outlines the Pitṛyāna sequence after death—smoke, night, the dark fortnight, the sun’s southern course, the moon, the new-moon day—leading to rebirth through vegetation and food.
Parīkṣit was preparing for death and liberation; Śukadeva taught him how karmic routes bind the soul to repeated birth, contrasting them with the liberating path of devotion.
It encourages detachment from karma-based goals and motivates steady bhakti—hearing and chanting—so one does not return to repeated rebirth.