
Bharata Mahārāja’s Ideal Kingship and His Transition from Yajña to Exclusive Bhakti at Pulahāśrama
ಶುಕದೇವರು ವಂಶಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿ ಭರತ ಮಹಾರಾಜರನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಭಕ್ತ-ರಾಜನಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ವರ್ಣಾಶ್ರಮಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪಂಚಜನಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗಿ ಐದು ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅವರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಅಜನಾಭ-ವರ್ಷ ‘ಭಾರತವರ್ಷ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಭರತರು ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ, ದರ್ಶ-ಪೂರ್ಣಮಾಸ, ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ, ಪಶುಯಜ್ಞ, ಸೋಮಯಜ್ಞ ಮುಂತಾದ ಮಹಾಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಪರಿಪಕ್ವ ತತ್ತ್ವದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ವಾಸುದೇವನ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಕಾಮ-ಲೋಭ-ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೃದಯಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಭಕ್ತಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನೇ ಭಗವಾನ್ ಎಂದು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ—ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪರಮಾತ್ಮ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ವಾಸುದೇವ. ಐಶ್ವರ್ಯಕಾಲ ಮುಗಿದಾಗ ಧನವನ್ನು ಪುತ್ರರಿಗೆ ಹಂಚಿ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಗಂಡಕೀ ನದೀತೀರದ ಪುಲಹಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ, ಶಾಲಗ್ರಾಮಶಿಲೆ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯೋಪಹಾರಗಳಿಂದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರೇಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿಧಿನಿಯಮಗಳು ಮಂಕಾಗುತ್ತವೆ; ಸೂರ್ಯೋದಯ ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಘಟನಗಳಿಗೆ ಪೀಠಿಕೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.
Verse 1
श्रीशुक उवाच भरतस्तु महाभागवतो यदा भगवतावनितलपरिपालनाय सञ्चिन्तितस्तदनुशासनपर: पञ्चजनीं विश्वरूपदुहितरमुपयेमे ॥ १ ॥
ಶ್ರೀಶುಕ ಹೇಳಿದರು—ರಾಜನೇ! ಭರತ ಮಹಾರಾಜರು ಮಹಾಭಾಗವತರು. ಅವರ ತಂದೆ ಭೂಮಿಯ ಪರಿಪಾಲನೆಗಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಾಗ, ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಭರತನು ಆಡಳಿತ ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಸಮಸ್ತ ಭೂಮಂಡಲವನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತಂದೆಯ ಆದೇಶದಂತೆ ವಿಶ್ವರೂಪನ ಪುತ್ರಿ ಪಂಚಜನಿಯನ್ನು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
Verse 2
तस्यामु ह वा आत्मजान् कार्त्स्न्येनानुरूपानात्मन: पञ्च जनयामास भूतादिरिव भूतसूक्ष्माणि सुमतिं राष्ट्रभृतं सुदर्शनमावरणं धूम्रकेतुमिति ॥ २ ॥
ಅಹಂಕಾರವು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವಂತೆ, ಮಹಾರಾಜ ಭರತನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಪಂಚಜನಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ತನ್ನಿಗೆ ಅನುರೂಪವಾದ ಐದು ಪುತ್ರರನ್ನು ಜನ್ಮಗೊಳಿಸಿದನು—ಸುಮತಿ, ರಾಷ್ಟ್ರಭೃತ, ಸುದರ್ಶನ, ಆವರಣ, ಧೂಮ್ರಕೇತು।
Verse 3
अजनाभं नामैतद्वर्षं भारतमिति यत आरभ्य व्यपदिशन्ति ॥ ३ ॥
ಈ ವರ್ಷವು ಹಿಂದೆ ‘ಅಜನಾಭ-ವರ್ಷ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು; ಆದರೆ ಮಹಾರಾಜ ಭರತನ ರಾಜ್ಯಾರಂಭದಿಂದ ಇದನ್ನು ‘ಭಾರತ-ವರ್ಷ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ।
Verse 4
स बहुविन्महीपति: पितृपितामहवदुरुवत्सलतया स्वे स्वे कर्मणि वर्तमाना: प्रजा: स्वधर्ममनुवर्तमान: पर्यपालयत् ॥ ४ ॥
ಮಹಾರಾಜ ಭರತನು ಅತ್ಯಂತ ವಿದ್ಯಾವಂತನೂ ಅನುಭವಸಂಪನ್ನನೂ ಆದ ಭೂಪತಿ. ತಾನು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ಅವರ ಸ್ವಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರಿಸಿ, ತಂದೆ-ತಾತನಂತೆ ಮಹಾ ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದನು.
Verse 5
ईजे च भगवन्तं यज्ञक्रतुरूपं क्रतुभिरुच्चावचै: श्रद्धयाऽऽहृताग्निहोत्रदर्शपूर्णमासचातुर्मास्यपशुसोमानां प्रकृतिविकृतिभिरनुसवनं चातुर्होत्रविधिना ॥ ५ ॥
ಮಹಾರಾಜ ಭರತನು ಮಹಾ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಯಜ್ಞ-ಕ್ರತು ರೂಪನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ವಿವಿಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು—ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರ, ದರ್ಶ, ಪೂರ್ಣಮಾಸ, ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ, ಪಶು-ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಸೋಮ-ಯಜ್ಞ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭಾಗಶಃ ನಡೆದರೂ, ಎಲ್ಲದಲ್ಲಿಯೂ ಚಾತುರ್ಹೋತ್ರ ವಿಧಿಯನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಪಾಲಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅವನು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು.
Verse 6
सम्प्रचरत्सु नानायागेषु विरचिताङ्गक्रियेष्वपूर्वं यत्तत्क्रियाफलं धर्माख्यं परे ब्रह्मणि यज्ञपुरुषे सर्वदेवतालिङ्गानां मन्त्राणामर्थनियामकतया साक्षात्कर्तरि परदेवतायां भगवति वासुदेव एव भावयमान आत्मनैपुण्यमृदितकषायो हवि:ष्वध्वर्युभिर्गृह्यमाणेषु स यजमानो यज्ञभाजो देवांस्तान् पुरुषावयवेष्वभ्यध्यायत् ॥ ६ ॥
ವಿವಿಧ ಯಾಗಗಳ ಅಂಗಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಮಹಾರಾಜ ಭರತನು ಆ ಕ್ರಿಯಾಫಲವನ್ನು ‘ಧರ್ಮ’ವೆಂದು ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಯಜ್ಞಪುರುಷ, ಮಂತ್ರಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನಿಯಮಿಸುವ ಸాక్షಾತ್ ಪರದೇವತೆಯಾದ ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನಿಗೇ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು. ಈ ಭಾವದಿಂದ ಅವನು ಆಸಕ್ತಿ, ಕಾಮ, ಲೋಭ ಮೊದಲಾದ ಮಲಿನತೆಗಳಿಂದ ಶುದ್ಧನಾದನು. ಅಧ್ವರ್ಯು ಯಾಜಕರು ಹವಿಸ್ಸನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಲು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ, ಯಜಮಾನ ಭರತನು—ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಆಹುತಿಗಳು ನಿಜವಾಗಿ ವಾಸುದೇವನ ವಿಭಿನ್ನ ಅಂಗಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆಯೇ ಎಂದು ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು; ಏಕೆಂದರೆ ದೇವತೆಗಳು ಅವನ ದೇಹಾವಯವಗಳು—ಇಂದ್ರನು ಅವನ ಭುಜ, ಸೂರ್ಯನು ಅವನ ಕಣ್ಣು.
Verse 7
एवं कर्मविशुद्ध्या विशुद्धसत्त्वस्यान्तर्हृदयाकाशशरीरे ब्रह्मणि भगवति वासुदेवे महापुरुषरूपोपलक्षणे श्रीवत्सकौस्तुभवनमालारिदरगदादिभिरुपलक्षिते निजपुरुषहृल्लिखितेनात्मनि पुरुषरूपेण विरोचमान उच्चैस्तरां भक्तिरनुदिनमेधमानरयाजायत ॥ ७ ॥
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕರ್ಮಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಹಾರಾಜ ಭರತನ ಹೃದಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಮಲವಾಯಿತು. ಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಪರಮಪುರುಷರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ವಾಸುದೇವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲಿನ ಅವರ ಭಕ್ತಿ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು. ಶ್ರೀವತ್ಸ, ಕೌಸ್ತುಭ, ವನಮಾಲೆ ಹಾಗೂ ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾ-ಪದ್ಮಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ ಪ್ರಭುವಿನ ರೂಪವನ್ನು ಅವರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನಿಸಿದರು.
Verse 8
एवं वर्षायुतसहस्रपर्यन्तावसितकर्मनिर्वाणावसरोऽधिभुज्यमानं स्वतनयेभ्यो रिक्थं पितृपैतामहं यथादायं विभज्य स्वयं सकलसम्पन्निकेतात्स्वनिकेतात् पुलहाश्रमं प्रवव्राज ॥ ८ ॥
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರದ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಭೋಗಕಾಲ ಮುಗಿದಾಗ ಮಹಾರಾಜ ಭರತನಿಗೆ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಿಂದ ನಿವೃತ್ತಿಯಾಗುವ ಸಮಯವಾಯಿತು. ಅವರು ಪಿತೃ-ಪೈತಾಮಹಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಹಂಚಿ, ಸಮಸ್ತ ಐಶ್ವರ್ಯದ ನಿವಾಸವಾದ ತಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ತೊರೆದು ಪುಲಹಾಶ್ರಮ (ಹರಿದ್ವಾರ) ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದರು.
Verse 9
यत्र ह वाव भगवान् हरिरद्यापि तत्रत्यानां निजजनानां वात्सल्येन सन्निधाप्यत इच्छारूपेण ॥ ९ ॥
ಪುಲಹಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಹರಿ ಇಂದಿಗೂ ತನ್ನ ಭಕ್ತಜನರ ಮೇಲೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ, ಅವರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸನ್ನಿಧಾನವಾಗಿ ದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತಾನೆ.
Verse 10
यत्राश्रमपदान्युभयतोनाभिभिर्दृषच्चक्रैश्चक्रनदी नाम सरित्प्रवरा सर्वत: पवित्रीकरोति ॥ १० ॥
ಪುಲಹಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರನದಿ ಎಂಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿ ಇದೆ; ಅಲ್ಲಿ ದೊರೆಯುವ ಶಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಗಳು (ದೃಶಚ್ಚಕ್ರ) ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಹರಡುತ್ತವೆ. ಆ ಶಿಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮೇಲೂ ಕೆಳಗೂ ನಾಭಿಯಂತೆ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಚಕ್ರಚಿಹ್ನೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತವೆ.
Verse 11
तस्मिन् वाव किल स एकल: पुलहाश्रमोपवने विविधकुसुमकिसलयतुलसिकाम्बुभि: कन्दमूलफलोपहारैश्च समीहमानो भगवत आराधनं विविक्त उपरतविषयाभिलाष उपभृतोपशम: परां निर्वृतिमवाप ॥ ११ ॥
ಪುಲಹಾಶ್ರಮದ ಉದ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜ ಭರತನು ಒಬ್ಬನೇ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ವಿವಿಧ ಹೂಗಳು, কোমಲ ಕಿಸಲಯಗಳು, ತುಳಸಿದಳಗಳು, ಚಕ್ರನದಿಯ ನೀರು, ಹಾಗೆಯೇ ಕಂದ-ಮೂಲ-ಫಲಾದಿ ಉಪಹಾರಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ವಿಷಯಭೋಗದ ಆಸೆಗಳು ಶಮನಗೊಂಡವು; ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಾಂತವಾಯಿತು; ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಅವನು ಪರಮ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು.
Verse 12
तयेत्थमविरतपुरुषपरिचर्यया भगवति प्रवर्धमानानुरागभरद्रुतहृदयशैथिल्य: प्रहर्षवेगेनात्मन्युद्भिद्यमानरोमपुलककुलक औत्कण्ठ्यप्रवृत्तप्रणयबाष्पनिरुद्धावलोकनयन एवं निजरमणारुणचरणारविन्दानुध्यानपरिचितभक्तियोगेन परिप्लुतपरमाह्लादगम्भीरहृदयह्रदावगाढधिषणस्तामपि क्रियमाणां भगवत्सपर्यां न सस्मार ॥ १२ ॥
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಮಹಾಭಾಗವತ ಮಹಾರಾಜ ಭರತನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಗವಂತನ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದನು. ವಾಸುದೇವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲಿನ ಅವನ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೃದಯ ಕರಗಿತು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಯಮಿತ ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಕ್ರಮೇಣ ಕ್ಷೀಣವಾಯಿತು. ದೇಹವೆಲ್ಲ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಯಿತು, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಪ್ರೇಮಾಶ್ರು ಹರಿದು ಏನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸದಾ ಪ್ರಭುವಿನ ಅರುಣ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ; ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯ-ಸರೋವರ ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಮುಳುಗಿದಾಗ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನಿಯಮಿತ ಸೇವೆಯನ್ನೂ ಮರೆತನು।
Verse 13
इत्थं धृतभगवद्व्रत ऐणेयाजिनवाससानुसवनाभिषेकार्द्रकपिशकुटिलजटाकलापेन च विरोचमान: सूर्यर्चा भगवन्तं हिरण्मयं पुरुषमुज्जिहाने सूर्यमण्डलेऽभ्युपतिष्ठन्नेतदु होवाच ॥ १३ ॥
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಗವದ್ವ್ರತವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮಹಾರಾಜ ಭರತನು ಜಿಂಕಚರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು. ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರು ಬಾರಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ ಅವನ ಕಪಿಶ ವರ್ಣದ ಕುಂತಲ-ಜಟೆಗಳು ತೇವವಾಗಿದ್ದು ಅವನು ಬಹಳ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಸೂರ್ಯೋದಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಹಿರಣ್ಮಯ ಪುರುಷನಾದ ಭಗವಾನ್ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಋಗ್ವೇದೋಕ್ತ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಆರಾಧಿಸಿ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.
Verse 14
परोरज: सवितुर्जातवेदो देवस्य भर्गो मनसेदं जजान । सुरेतसाद: पुनराविश्य चष्टे हंसं गृध्राणं नृषद्रिङ्गिरामिम: ॥ १४ ॥
ಪರಮ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ಭಗವಾನ್ ಶುದ್ಧ ಸತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಜಾತವೇದ ಸವಿತೆಯಂತೆ ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಗೊಳಿಸಿ ಭಕ್ತರಿಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು; ನಂತರ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಪರಮಾತ್ಮರೂಪವಾಗಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ವಿಭಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಭೋಗವನ್ನು ಬಯಸುವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವ ಆ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನನ್ನ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು।
The renaming marks Bharata Mahārāja’s exemplary reign and the cultural-spiritual identity shaped by his rule. In Bhāgavata’s vaṁśānucaritam, names memorialize dharmic exemplars; thus Bhārata-varṣa signifies a land defined by Bharata’s standard of governance and devotion, and it frames human life there as especially oriented toward dharma and God-realization.
He interprets devatās as functional limbs or powers of Vāsudeva’s universal form, so oblations to Indra, Sūrya, and others are ultimately offerings to the Supreme Person. This vision preserves Vedic ritual while purifying it of sectarianism and fruitive intent, transforming karma-kāṇḍa into bhakti-centered worship and removing material contamination such as attachment and greed.
Bharata worships Hari/Vāsudeva (Nārāyaṇa) in a simple renounced setting using Gaṇḍakī water, tulasī, flowers, and śālagrāma-śilās. Śālagrāma-śilā is revered as a self-manifest form connected with Viṣṇu worship; its presence supports focused arcana and symbolizes the Lord’s special accessibility (poṣaṇam) to His devotee in that holy place.
The chapter describes the intensification of devotion where love (bhāva) overwhelms formal procedure. This does not denigrate rules; it indicates that regulated service can mature into spontaneous absorption in the Lord’s lotus feet, evidenced by tears, standing hairs, and uninterrupted remembrance—signs of the heart’s deep purification and exclusive dependence on Vāsudeva.