Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 21
Devotion in Kimpuruṣa-varṣa and the Glory of Bhārata-varṣa
Rāmacandra & Nara-Nārāyaṇa; Rivers, Varṇāśrama, and Liberation
एतदेव हि देवा गायन्ति— अहो अमीषां किमकारि शोभनं प्रसन्न एषां स्विदुत स्वयं हरि: । यैर्जन्म लब्धं नृषु भारताजिरे मुकुन्दसेवौपयिकं स्पृहा हि न: ॥ २१ ॥
etad eva hi devā gāyanti — aho amīṣāṁ kim akāri śobhanaṁ prasanna eṣāṁ svid uta svayaṁ hariḥ yair janma labdhaṁ nṛṣu bhāratājire mukunda-sevaupayikaṁ spṛhā hi naḥ
ದೇವತೆಗಳು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ—ಅಹೋ! ಇವರು ಎಷ್ಟು ಶುಭಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರಬೇಕು, ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂ ಹರಿಯೇ ಇವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿರಬೇಕು; ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಭಾರತಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾನವಜನ್ಮ ದೊರೆತಿದೆ, ಇದು ಮುಕುಂದಸೇವೆಗೆ ಯೋಗ್ಯ. ನಮಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಭಾರತವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮಾನವಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಭಕ್ತಿ ಮಾಡುವ ಆಸೆ ಇದೆ; ಆದರೆ ಇವರು ಈಗಾಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.
These facts are further explained in Caitanya-caritāmṛta ( Ādi 9.41) :
FAQs
Because human birth in Bhārata-varṣa is especially conducive to Mukunda-sevā—devotional service to the Supreme Lord—which even the demigods aspire for.
Shukadeva Gosvami speaks this to King Parikshit while describing the unique spiritual opportunity available in Bhārata-varṣa.
It urges us to value human life as a rare chance for bhakti—using time, abilities, and daily duties to serve Mukunda through remembrance, worship, and ethical living.