Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 24
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
ವಸಿಷ್ಠರು ಮಾನವಮಾಂಸವನ್ನು ರಾಜನು ಅಲ್ಲ, ರಾಕ್ಷಸನೇ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದು, ನಿರ್ದೋಷ ರಾಜನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದ ದೋಷಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ತಪಸ್ಸು ಕೈಗೊಂಡರು. ಇತ್ತ ಸೌದಾಸನು ಜಲಾಂಜಲಿ ಹಿಡಿದು ಶಾಪಮಂತ್ರ ಜಪಿಸಿ ವಸಿಷ್ಠರನ್ನು ಶಪಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದಾಗ ಮದಯಂತಿ ಅವನನ್ನು ತಡೆದಳು. ನಂತರ ರಾಜನು ದಶದಿಕ್ಕುಗಳು, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.
FAQs
This verse highlights a grave lapse: even after understanding the real cause (a Rākṣasa), the person becomes ready to curse the guru—indicating how dangerous misdirected anger and guru-offense can be.
The narrative shows how agitation and frustration can overpower discrimination; despite knowing a Rākṣasa was responsible, he still turned his blame toward the guru, revealing the pull of offense and ego.
Pause before reacting, verify the real cause of a problem, and respond with humility—especially toward teachers/mentors—so that frustration does not turn into harmful speech or blame.