Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 20
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
श्रीशुक उवाच सौदासो मृगयां किञ्चिच्चरन् रक्षो जघान ह । मुमोच भ्रातरं सोऽथ गत: प्रतिचिकीर्षया ॥ २० ॥ सञ्चिन्तयन्नघं राज्ञ: सूदरूपधरो गृहे । गुरवे भोक्तुकामाय पक्त्वा निन्ये नरामिषम् ॥ २१ ॥
śrī-śuka uvāca saudāso mṛgayāṁ kiñcic caran rakṣo jaghāna ha mumoca bhrātaraṁ so ’tha gataḥ praticikīrṣayā
ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು—ಒಮ್ಮೆ ಸೌದಾಸನು ಮೃಗಯೆಗೆಂದು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಾನಭಕ್ಷಕ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಅವನ ಸಹೋದರನನ್ನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿದನು. ಆ ಸಹೋದರನು ಪ್ರತೀಕಾರ ಬಯಸಿ ರಾಜನಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಡುಗೆಗಾರನ ರೂಪ ಧರಿಸಿ ಅರಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಒಂದು ದಿನ ಗುರು ವಶಿಷ್ಠ ಮುನಿಯನ್ನು ಭೋಜನಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದಾಗ, ಆ ರಾಕ್ಷಸ ಅಡುಗೆಗಾರನು ಮಾನವಮಾಂಸವನ್ನು ಬೇಯಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು।
FAQs
This verse shows how an act (killing a rākṣasa) can trigger a chain reaction—mercy to the surviving brother still leaves room for retaliation—highlighting the unfolding of karma and the danger of revenge.
Though spared, he remained aggrieved by his brother’s death; the verse states he left with the intention of retaliation, setting up the next events in Saudāsa’s narrative.
Even when one tries to correct a situation with mercy, unresolved hostility can persist; act responsibly, avoid needless violence, and anticipate consequences while choosing dharmic restraint.