Shloka 12
Mahārāja Sagara, Kapila Muni, and the Deliverance of the Sixty Thousand Sons
न साधुवादो मुनिकोपभर्जिता नृपेन्द्रपुत्रा इति सत्त्वधामनि । कथं तमो रोषमयं विभाव्यते जगत्पवित्रात्मनि खे रजो भुव: ॥ १२ ॥
na sādhu-vādo muni-kopa-bharjitā nṛpendra-putrā iti sattva-dhāmani kathaṁ tamo roṣamayaṁ vibhāvyate jagat-pavitrātmani khe rajo bhuvaḥ
ಕಪಿಲಮುನಿಯ ಕೋಪದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಅಗ್ನಿಯೇ ಸಾಗರನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡಿತು ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಮಹಾ ಪಂಡಿತರೂ ಸಾಧುಜನರೂ ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಕಪಿಲಮುನಿಯ ದೇಹವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ತ್ವಧಾಮ; ಅಲ್ಲಿ ಕೋಪರೂಪ ತಮೋಗುಣ ಹೇಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುವುದು? ಭೂಮಿಯ ಧೂಳು ಶುದ್ಧ ಆಕಾಶವನ್ನು ಮಲಿನಗೊಳಿಸಲಾರದೆಂಬಂತೆ.
FAQs
This verse teaches that the Supreme Lord, the abode of pure goodness and the purifier of the universe, cannot truly be touched by darkness or anger—just as dust from earth cannot stain the sky.
In the Ambarīṣa–Durvāsā episode, the sage’s anger leads to rebuke and consequence, highlighting that even great ascetics must respect pure devotees and that the Lord remains transcendent and purifying.
Do not hastily condemn others when conflict arises; cultivate humility, avoid offenses toward sincere devotees, and remember that the Divine remains pure—so purification comes by aligning one’s mind with devotion rather than anger.