Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 42
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
स विचिन्त्याप्रियं स्त्रीणां जरठोऽहमसन्मत: । वलीपलित एजत्क इत्यहं प्रत्युदाहृत: ॥ ४१ ॥ साधयिष्ये तथात्मानं सुरस्त्रीणामभीप्सितम् । किं पुनर्मनुजेन्द्राणामिति व्यवसित: प्रभु: ॥ ४२ ॥
sa vicintyāpriyaṁ strīṇāṁ jaraṭho ’ham asan-mataḥ valī-palita ejat-ka ity ahaṁ pratyudāhṛtaḥ
ಸೌಭರಿ ಮುನಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು— “ನಾನು ಈಗ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ದುರ್ಬಲನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಅಪ್ರಿಯ, ಅಸಮ್ಮತ. ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮಡಚುಗಳು, ಕೂದಲು ಬೂದು, ತಲೆ ಸದಾ ನಡುಗುತ್ತದೆ; ಮೇಲಾಗಿ ನಾನು ಯೋಗಿ— ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನನಗೆ ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜನು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದುದರಿಂದ, ದೇವಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಬಯಸುವಂತೆ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ; ಇನ್ನೂ ಮಾನವರಾಜರ ಪುತ್ರಿಯರ ಮಾತೇನು!”
FAQs
This verse highlights how the body inevitably becomes wrinkled, gray, and unsteady, urging reflection that worldly attractiveness is temporary.
The narrative emphasizes a turning point where one recognizes fading sensual appeal, which can provoke detachment from sense-enjoyment.
Use awareness of impermanence to prioritize character, devotion, and spiritual practice over external validation and temporary beauty.