Adhyaya 5

Verse 1

श्रीराजोवाच भगवन्तं हरिं प्रायो न भजन्त्यात्मवित्तमा: । तेषामशान्तकामानां क निष्ठाविजितात्मनाम् ॥ १ ॥

ಶ್ರೀರಾಜನು ಹೇಳಿದರು: ಓ ಯೋಗೇಂದ್ರರೇ, ನೀವು ಆತ್ಮವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣರು; ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸದ, ಆಸೆಗಳು ಶಮನವಾಗದ, ಸ್ವಯಂನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದವರ ಗತಿ ಏನು?

Verse 2

श्रीचमस उवाच मुखबाहूरुपादेभ्य: पुरुषस्याश्रमै: सह । चत्वारो जज्ञिरे वर्णा गुणैर्विप्रादय: पृथक् ॥ २ ॥

ಶ್ರೀಚಮಸನು ಹೇಳಿದರು: ವಿಶ್ವರೂಪ ಪುರುಷನ ಮುಖ, ಭುಜ, ತೊಡೆ ಮತ್ತು ಪಾದಗಳಿಂದ—ಗುಣಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಯೋಗದಿಂದ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣಾದಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು; ಜೊತೆಗೆ ನಾಲ್ಕು ಆಶ್ರಮಗಳೂ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು.

Verse 3

य एषां पुरुषं साक्षादात्मप्रभवमीश्वरम् । न भजन्त्यवजानन्ति स्थानाद् भ्रष्टा: पतन्त्यध: ॥ ३ ॥

ಈ ವರ್ಣ-ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಮೂಲವಾದ ಸాక్షಾತ್ ಈಶ್ವರ ಪುರುಷೋತ್ತಮನನ್ನು ಭಜಿಸದೆ ಅಥವಾ ಅವಮಾನಿಸಿದರೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಪತನಗೊಂಡು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 4

दूरे हरिकथा: केचिद् दूरे चाच्युतकीर्तना: । स्त्रिय: शूद्रादयश्चैव तेऽनुकम्प्या भवाद‍ृशाम् ॥ ४ ॥

ಕೆಲವರು ಹರಿಕಥೆಯಿಂದ ದೂರವಿದ್ದು ಅಚ್ಯುತನ ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದಲೂ ದೂರ; ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಶೂದ್ರರು ಮೊದಲಾದವರು ನಿಮ್ಮಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರ ಕರುಣೆಗೆ ಪಾತ್ರರು.

Verse 5

विप्रो राजन्यवैश्यौ वा हरे: प्राप्ता: पदान्तिकम् । श्रौतेन जन्मनाथापि मुह्यन्त्याम्नायवादिन: ॥ ५ ॥

ಹೇ ರಾಜನೇ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ವೈಶ್ಯರು ಶ್ರೌತದೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ದ್ವಿಜತ್ವ ಪಡೆದು ಹರಿಯ ಪದಪದ್ಮಗಳ ಸಮೀಪ ಬಂದರೂ, ಆಮ್ನಾಯವಾದದಲ್ಲಿ ಮೋಹಿತರಾಗಿ ಭೌತಿಕ ವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ।

Verse 6

कर्मण्यकोविदा: स्तब्धा मूर्खा: पण्डितमानिन: । वदन्ति चाटुकान् मूढा यया माध्व्या गिरोत्सुका: ॥ ६ ॥

ಕರ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕಠಿಣರಾದ, ಮೂರ್ಖರಾದರೂ ತಮನ್ನೇ ಪಂಡಿತರೆಂದು ಭಾವಿಸುವವರು—ವೇದಗಳ ಮಧುರ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಉತ್ಸಾಹಗೊಂಡು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಚಾಟುಮಾತುಗಳಿಂದ ಬೇಡಿಕೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 7

रजसा घोरसङ्कल्पा: कामुका अहिमन्यव: । दाम्भिका मानिन: पापा विहसन्त्यच्युतप्रियान् ॥ ७ ॥

ರಜೋಗುಣದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರು ಘೋರ ಸಂಕಲ್ಪಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡು, ಅತಿಕಾಮಿಗಳಾಗಿ, ಹಾವಿನಂತ ಕೋಪವುಳ್ಳವರಾಗುತ್ತಾರೆ। ದಂಭಿಗಳು, ಅಹಂಕಾರಿಗಳು, ಪಾಪಿಗಳು ಆಗಿ ಅಚ್ಯುತಪ್ರಿಯ ಭಕ್ತರನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 8

वदन्ति तेऽन्योन्यमुपासितस्त्रियो गृहेषु मैथुन्यपरेषु चाशिष: । यजन्त्यसृष्टान्नविधानदक्षिणं वृत्त्यै परं घ्नन्ति पशूनतद्विद: ॥ ८ ॥

ಅವರು ಭಗವಂತನ ಆರಾಧನೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಂಡತಿಗಳನ್ನೇ ಪ್ರಾಯಶಃ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಮನೆಗಳು ಮೈಥುನಪರವಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಗೃಹಸ್ಥರು ಪರಸ್ಪರ ಅಂಥ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ದೇಹಪೋಷಣೆಗೆ ಯಜ್ಞವೇ ಸಾಧನವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅನ್ನವಿತರಣೆಯೂ ದಕ್ಷಿಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ಅನಧಿಕೃತ ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಫಲಿತಾಂಶ ತಿಳಿಯದೆ ಮೇಕೆ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ।

Verse 9

श्रिया विभूत्याभिजनेन विद्यया त्यागेन रूपेण बलेन कर्मणा । जातस्मयेनान्धधिय: सहेश्वरान् सतोऽवमन्यन्ति हरिप्रियान् खला: ॥ ९ ॥

ಧನ, ವೈಭವ, ಕುಲಗೌರವ, ವಿದ್ಯೆ, ತ್ಯಾಗ, ರೂಪ, ಬಲ ಮತ್ತು ವೈದಿಕ ಕರ್ಮಸಫಲತೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸುಳ್ಳು ಗರ್ವದಿಂದ ಅವರ ಬುದ್ಧಿ ಅಂಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಮದದಲ್ಲಿ ಅವರು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನೂ ಹರಿಪ್ರಿಯ ಭಕ್ತರನ್ನೂ ನಿಂದಿಸಿ ಅವಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 10

सर्वेषु शश्वत्तनुभृत्स्ववस्थितं यथा खमात्मानमभीष्टमीश्वरम् । वेदोपगीतं च न श‍ृण्वतेऽबुधा मनोरथानां प्रवदन्ति वार्तया ॥ १० ॥

ಭಗವಂತನು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಹಧಾರಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದರೂ, ಆಕಾಶದಂತೆ ಅಸಂಗನಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ವೇದಗಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ಅಬುದ್ಧರು ಕೇಳದೆ, ತಮ್ಮ ಕಲ್ಪಿತ ಭೋಗವಾರ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 11

लोके व्यवायामिषमद्यसेवा नित्या हि जन्तोर्न हि तत्र चोदना । व्यवस्थितिस्तेषु विवाहयज्ञ- सुराग्रहैरासु निवृत्तिरिष्टा ॥ ११ ॥

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜೀವಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಕಾಮ, ಮಾಂಸಾಹಾರ ಮತ್ತು ಮದ್ಯಸೇವೆಯ ಕಡೆಗೆ ವಾಲುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಅವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವಿವಾಹ, ಯಜ್ಞಬಲಿ ಮತ್ತು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಸೂರಾಗ್ರಹಣದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನಿವೃತ್ತಿ-ವೈರಾಗ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ.

Verse 12

धनं च धर्मैकफलं यतो वै ज्ञानं सविज्ञानमनुप्रशान्ति । गृहेषु युञ्जन्ति कलेवरस्य मृत्युं न पश्यन्ति दुरन्तवीर्यम् ॥ १२ ॥

ಧನದ ಯೋಗ್ಯ ಫಲ ಧರ್ಮವೇ; ಅದರ ಆಧಾರದಿಂದ ಜ್ಞಾನ-ವಿಜ್ಞಾನ ಪರಿಪಕ್ವವಾಗಿ ಪರಮಸತ್ಯದ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಭೌತಿಕವಾದಿಗಳು ಧನವನ್ನು ಮನೆ-ಕುಟುಂಬದ ವೃದ್ಧಿಗೇ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ; ಅಜೇಯ ಮರಣವು ಶೀಘ್ರವೇ ಈ ದುರ್ಬಲ ದೇಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದನ್ನು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 13

यद् घ्राणभक्षो विहित: सुराया- स्तथा पशोरालभनं न हिंसा । एवं व्यवाय: प्रजया न रत्या इमं विशुद्धं न विदु: स्वधर्मम् ॥ १३ ॥

ವೇದವಿಧಿಯಂತೆ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಸೂರೆಯನ್ನು ನಂತರ ಕುಡಿಯದೆ, ಕೇವಲ ವಾಸನೆ ಮೂಲಕವೇ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಪಶುಆಲಭನಕ್ಕೆ ಅನುಮತಿ ಇದ್ದರೂ ವ್ಯಾಪಕ ಹಿಂಸೆಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಲೈಂಗಿಕ ಸಂಭೋಗವೂ ವಿವಾಹದಲ್ಲಿ ಸಂತಾನಕ್ಕಾಗಿ, ರತಿಭೋಗಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅಬುದ್ಧರು ಈ ವಿಶುದ್ಧ ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯರು।

Verse 14

ये त्वनेवंविदोऽसन्त: स्तब्धा: सदभिमानिन: । पशून् द्रुह्यन्ति विश्रब्धा: प्रेत्य खादन्ति ते च तान् ॥ १४ ॥

ಯಥಾರ್ಥ ಧರ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಇದ್ದರೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತುಂಬಾ ಧರ್ಮಿಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ನಂಬಿಕೆಯಿರುವ ನಿರಪರಾಧ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಹಿಂಸೆ ಮಾಡುವ ಪಾಪಿಗಳು—ಪರಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅದೇ ಜೀವಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವರು।

Verse 15

द्विषन्त: परकायेषु स्वात्मानं हरिमीश्वरम् । मृतके सानुबन्धेऽस्मिन् बद्धस्‍नेहा: पतन्त्यध: ॥ १५ ॥

ಬಂಧಿತ ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಶವಸಮಾನ ದೇಹ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಬಂಧುಗಳು ಹಾಗೂ ಉಪಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಢ ಸ्नेಹದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅಹಂಕಾರಮಯ ಮೂಢ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಇತರ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ, ಸರ್ವಹೃದಯಸ್ಥ ಪರಮೇಶ್ವರ ಹರಿಯನ್ನೂ ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆ ಈರ್ಷ್ಯಾಪರಾಧದಿಂದ ಕ್ರಮೇಣ ನರಕಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 16

ये कैवल्यमसम्प्राप्ता ये चातीताश्च मूढताम् । त्रैवर्गिका ह्यक्षणिका आत्मानं घातयन्ति ते ॥ १६ ॥

ಕೈವಲ್ಯಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯದವರೂ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರದಲ್ಲೂ ಮುಳುಗದವರೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ ಎಂಬ ತ್ರಿವರ್ಗ ಮಾರ್ಗವನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪರಮಾರ್ಥವನ್ನು ಚಿಂತಿಸಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲದೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಹತ್ಯೆಮಾಡುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 17

एत आत्महनोऽशान्ता अज्ञाने ज्ञानमानिन: । सीदन्त्यकृतकृत्या वै कालध्वस्तमनोरथा: ॥ १७ ॥

ಈ ಆತ್ಮಹಂತಕರು ಎಂದಿಗೂ ಶಾಂತರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜ್ಞಾನಾಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಿ ಮಾನವ ಬುದ್ಧಿಯ ಉದ್ದೇಶ ಭೌತಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಿಜವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಅವರು ಸದಾ ದುಃಖಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮಹದಾಶೆಗಳಿದ್ದರೂ ಕಾಲದ ಅನಿವಾರ್ಯ ಗತಿ ಅವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 18

हित्वात्ममायारचिता गृहापत्यसुहृत्स्त्रिय: । तमो विशन्त्यनिच्छन्तो वासुदेवपराङ्‍मुखा: ॥ १८ ॥

ವಾಸುದೇವನಿಗೆ ಪರಾಂಗ್ಮುಖರಾದವರು ಭಗವಂತನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ರಚಿತವಾದ ಮನೆ, ಮಕ್ಕಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕಾಲವಶದಿಂದ ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದು, ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಘೋರ ಅಂಧಕಾರ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 19

श्री राजोवाच कस्मिन् काले स भगवान् किं वर्ण: कीद‍ृशो नृभि: । नाम्ना वा केन विधिना पूज्यते तदिहोच्यताम् ॥ १९ ॥

ಶ್ರೀ ರಾಜ (ನಿಮಿ) ಕೇಳಿದನು—ಪ್ರತಿ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಆ ಭಗವಂತನು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ವರ್ಣದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ? ಮತ್ತು ಮಾನವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅವನು ಯಾವ ನಾಮದಿಂದ ಹಾಗೂ ಯಾವ ವಿಧಿ-ನಿಯಮಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ? ದಯವಿಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿ.

Verse 20

श्रीकरभाजन उवाच कृतं त्रेता द्वापरं च कलिरित्येषु केशव: । नानावर्णाभिधाकारो नानैव विधिनेज्यते ॥ २० ॥

ಶ್ರೀ ಕರಭಾಜನನು ಹೇಳಿದರು—ಕೃತ, ತ್ರೇತಾ, ದ್ವಾಪರ ಮತ್ತು ಕಲಿ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಶವನು ವಿಭಿನ್ನ ವರ್ಣ, ನಾಮ, ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ವಿಭಿನ್ನ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 21

कृते शुक्लश्चतुर्बाहुर्जटिलो वल्कलाम्बर: । कृष्णाजिनोपवीताक्षान् बिभ्रद् दण्डकमण्डलू ॥ २१ ॥

ಸತ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಶ್ವೇತವರ್ಣನಾಗಿ, ಚತುರ್ಭುಜನಾಗಿ, ಜಟಾಧಾರಿಯಾಗಿ, ವಲ್ಕಲವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಕೃಷ್ಣಮೃಗಚರ್ಮ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಜಪಮಾಲೆ, ದಂಡ ಮತ್ತು ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 22

मनुष्यास्तु तदा शान्ता निर्वैरा: सुहृद: समा: । यजन्ति तपसा देवं शमेन च दमेन च ॥ २२ ॥

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾನವರು ಶಾಂತರು, ವೈರವಿಲ್ಲದವರು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸ್ನೇಹಿಗಳು, ಸಮಭಾವಿಗಳು. ಅವರು ತಪಸ್ಸು, ಶಮ (ಮನೋನಿಗ್ರಹ) ಮತ್ತು ದಮ (ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹ)ಗಳಿಂದ ಪರಮ ದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 23

हंस: सुपर्णो वैकुण्ठो धर्मो योगेश्वरोऽमल: । ईश्वर: पुरुषोऽव्यक्त: परमात्मेति गीयते ॥ २३ ॥

ಸತ್ಯಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಹಂಸ, ಸುಪರ್ಣ, ವೈಕುಂಠ, ಧರ್ಮ, ಯೋಗೇಶ್ವರ, ಅಮಲ, ಈಶ್ವರ, ಪುರುಷ, ಅವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 24

त्रेतायां रक्तवर्णोऽसौ चतुर्बाहुस्त्रिमेखल: । हिरण्यकेशस्त्रय्यात्मा स्रुक्स्रुवाद्युपलक्षण: ॥ २४ ॥

ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಕೆಂಪು ವರ್ಣದಿಂದ ಪ್ರकटನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಚತುರ್ಭುಜ, ಸ್ವರ್ಣಕೇಶ, ಮತ್ತು ಋಗ್-ಸಾಮ-ಯಜುರ್ವೇದಗಳ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ತ್ರಿಮೇಖಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಜ್ಞಾರಾಧನೆಯ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದ ಅವನ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸ್ರುಕ್, ಸ್ರುವಾ ಮುಂತಾದ ಯಜ್ಞೋಪಕರಣಗಳು.

Verse 25

तं तदा मनुजा देवं सर्वदेवमयं हरिम् । यजन्ति विद्यया त्रय्या धर्मिष्ठा ब्रह्मवादिन: ॥ २५ ॥

ತ್ರೇತಾ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರೂ ಬ್ರಹ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯಲು ಆಸಕ್ತರೂ ಆದ ಮಾನವರು, ತ್ರಿವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಿದ ಯಜ್ಞವಿಧಿಗಳ ಮೂಲಕ, ಸರ್ವದೇವಮಯನಾದ ಶ್ರೀಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 26

विष्णुर्यज्ञ: पृश्न‍िगर्भ: सर्वदेव उरुक्रम: । वृषाकपिर्जयन्तश्च उरुगाय इतीर्यते ॥ २६ ॥

ತ್ರೇತಾ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ವಿಷ್ಣು, ಯಜ್ಞ, ಪೃಶ್ನಿಗರ್ಭ, ಸರ್ವದೇವ, ಉರುಕ್ರಮ, ವೃಷಾಕಪಿ, ಜಯಂತ ಮತ್ತು ಉರುಗಾಯ ಎಂಬ ನಾಮಗಳಿಂದ ಕೀರ್ತಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 27

द्वापरे भगवाञ्श्याम: पीतवासा निजायुध: । श्रीवत्सादिभिरङ्कैश्च लक्षणैरुपलक्षित: ॥ २७ ॥

ದ್ವಾಪರ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣನಾಗಿ, ಪೀತವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವತರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಶ್ರೀವತ್ಸಾದಿ ಗುರುತುಗಳು ಹಾಗೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ಆಭರಣ-ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಅವನ ದಿವ್ಯದೇಹ ಗುರುತಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಕೀಯ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

तं तदा पुरुषं मर्त्या महाराजोपलक्षणम् । यजन्ति वेदतन्त्राभ्यां परं जिज्ञासवो नृप ॥ २८ ॥

ಓ ರಾಜನೇ! ದ್ವಾಪರ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಪರಮಪುರುಷನನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುವ ಮಾನವರು, ಅವನನ್ನು ಮಹಾರಾಜನಂತೆ ಗೌರವಿಸುವ ಭಾವದಿಂದ, ವೇದ ಮತ್ತು ತಂತ್ರ—ಎರಡರ ವಿಧಿಗಳಂತೆ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 29

नमस्ते वासुदेवाय नम: सङ्कर्षणाय च । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय तुभ्यं भगवते नम: ॥ २९ ॥ नारायणाय ऋषये पुरुषाय महात्मने । विश्वेश्वराय विश्वाय सर्वभूतात्मने नम: ॥ ३० ॥

ಓ ವಾಸುದೇವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಓ ಸಂಕರ್ಷಣನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಓ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನನೇ, ಓ ಅನಿರುದ್ಧನೇ, ಓ ಭಗವನೇ—ನಿಮಗೆ ಪ್ರಣಾಮ. ಓ ನಾರಾಯಣ ಋಷಿಯೇ, ಓ ಮಹಾತ್ಮ ಪುರುಷನೇ, ಓ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನೇ, ಓ ವಿಶ್ವಸ್ವರೂಪನೇ, ಓ ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಅಂತರ್ಯಾಮಿಯೇ—ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 30

नमस्ते वासुदेवाय नम: सङ्कर्षणाय च । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय तुभ्यं भगवते नम: ॥ २९ ॥ नारायणाय ऋषये पुरुषाय महात्मने । विश्वेश्वराय विश्वाय सर्वभूतात्मने नम: ॥ ३० ॥

ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ ವಾಸುದೇವಾ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹಾಗೆಯೇ ನಿಮ್ಮ ರೂಪಗಳಾದ ಸಂಕರ್ಷಣ, ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ, ಅನಿರುದ್ಧರಿಗೆ ಸಹ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಭಗವಾನ್, ನಿಮಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಪ್ರಣಾಮ. ಹೇ ನಾರಾಯಣ ಋಷಿ, ಹೇ ಮಹಾಪುರುಷ, ಹೇ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ, ಹೇ ವಿಶ್ವಸ್ವರೂಪ, ಹೇ ಸರ್ವಭೂತಾಂತರ್ಯಾಮಿ—ನಿಮಗೆ ನಮಃ।

Verse 31

इति द्वापर उर्वीश स्तुवन्ति जगदीश्वरम् । नानातन्त्रविधानेन कलावपि तथा श‍ृणु ॥ ३१ ॥

ಹೇ ಉರ್ವೀಶ ರಾಜನೇ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನರು ಜಗದೀಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿಯೂ ಪ್ರಕಟಿತ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ನಾನಾ ತಂತ್ರವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಜನರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ—ಇದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 32

कृष्णवर्णं त्विषाकृष्णं साङ्गोपाङ्गास्त्रपार्षदम् । यज्ञै: सङ्कीर्तनप्रायैर्यजन्ति हि सुमेधस: ॥ ३२ ॥

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಸುಮೇಧಾವಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸಂಕೀರ್ತನ-ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ಆ ಅವತಾರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆತನು ಸದಾ ಕೃಷ್ಣನಾಮವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆತನು ಕೃಷ್ಣವರ್ಣನಾದರೂ, ಅವನ ಕಾಂತಿ ಶ್ಯಾಮವಲ್ಲ; ಆತನೇ ಸ್ವಯಂ ಕೃಷ್ಣ. ಆತನು ಅಂಗೋಪಾಂಗ, ಅಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಪಾರ್ಷದಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರकटನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

ध्येयं सदा परिभवघ्नमभीष्टदोहं तीर्थास्पदं शिवविरिञ्चिनुतं शरण्यम् । भृत्यार्तिहं प्रणतपाल भवाब्धिपोतं वन्दे महापुरुष ते चरणारविन्दम् ॥ ३३ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭು! ನೀನು ಮಹಾಪುರುಷ; ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ನಾನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ—ಅವು ಸದಾ ಧ್ಯಾನಾರ್ಹ. ಅವು ಭೌತಿಕ ಜೀವನದ ಅವಮಾನ-ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಜೀವದ ಪರಮ ಆಶಯವಾದ ಶುದ್ಧ ಪ್ರೇಮಭಕ್ತಿಯನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅವು ಎಲ್ಲ ತೀರ್ಥಗಳ ಆಶ್ರಯ, ಭಕ್ತಿಮಾರ್ಗದ ಮಹಾತ್ಮರ ಆಧಾರ; ಶಿವ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವರೂ ಅವುಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ಶರಣಾಗತರನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ, ಸೇವಕರ ದುಃಖವನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತೀ; ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು ಜನನ-ಮರಣ ಸಾಗರ ದಾಟಿಸುವ ದೋಣಿ.

Verse 34

त्यक्त्वा सुदुस्त्यजसुरेप्सितराज्यलक्ष्मीं धर्मिष्ठ आर्यवचसा यदगादरण्यम् । मायामृगं दयितयेप्सितमन्वधावद् वन्दे महापुरुष ते चरणारविन्दम् ॥ ३४ ॥

ಹೇ ಮಹಾಪುರುಷ! ನಾನು ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತೇನೆ. ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ಅಪೇಕ್ಷಿತವಾದ, ತ್ಯಜಿಸಲು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟವಾದ ರಾಜ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮತ್ತು ವೈಭವವನ್ನು ನೀನು ತ್ಯಜಿಸಿದೆ. ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಆರ್ಯ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ) ವಚನ/ಶಾಪವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆ. ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮಾಯಾಮೃಗದ ಹಿಂದೆ ಓಡುವ ಪತಿತ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನೀನು ಅನುಸರಿಸಿದೆ; ಜೊತೆಗೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಅಭಿಲಷಿತನಾದ ಶ್ಯಾಮಸುಂದರನ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗಿದ್ದೆ.

Verse 35

एवं युगानुरूपाभ्यां भगवान् युगवर्तिभि: । मनुजैरिज्यते राजन् श्रेयसामीश्वरोहरि: ॥ ३५ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಯುಗಾನುಸಾರ ಭಗವಾನ್ ಹರಿ ವಿಭಿನ್ನ ನಾಮ-ರೂಪಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆ ಯುಗಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ನಾಮ-ರೂಪಗಳಿಂದಲೇ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನೇ ಸಮಸ್ತ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ದಾತನು।

Verse 36

कलिं सभाजयन्त्यार्या गुणज्ञा: सारभागिन: । यत्र सङ्कीर्तनेनैव सर्वस्वार्थोऽभिलभ्यते ॥ ३६ ॥

ಗುಣಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಸಾರಗ್ರಾಹಿಗಳು ಆದ ಆರ್ಯರು ಕಲಿಯುಗವನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಂಕೀರ್ತನೆಯಿಂದಲೇ ಜೀವನದ ಪರಮಾರ್ಥವೆಲ್ಲ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ।

Verse 37

न ह्यत: परमो लाभो देहिनां भ्राम्यतामिह । यतो विन्देत परमां शान्तिं नश्यति संसृति: ॥ ३७ ॥

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಲಾಭವಿಲ್ಲ—ಭಗವಂತನ ಸಂಕೀರ್ತನೆ; ಇದರಿಂದ ಪರಮ ಶಾಂತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಜನ್ಮಮರಣ ಸಂಸಾರ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 38

कृतादिषु प्रजा राजन् कलाविच्छन्ति सम्भवम् । कलौ खलु भविष्यन्ति नारायणपरायणा: । क्व‍‍चित् क्व‍‍चिन्महाराज द्रविडेषु च भूरिश: ॥ ३८ ॥ ताम्रपर्णी नदी यत्र कृतमाला पयस्विनी । कावेरी च महापुण्या प्रतीची च महानदी ॥ ३९ ॥ ये पिबन्ति जलं तासां मनुजा मनुजेश्वर । प्रायो भक्ता भगवति वासुदेवेऽमलाशया: ॥ ४० ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಕೃತಾದಿ ಯುಗಗಳ ಜನರು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಕಲಿಯಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣಪರಾಯಣ ಭಕ್ತರು ಇರುವರು—ಅವರು ಹಲವೆಡೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು, ಆದರೆ ದ್ರಾವಿಡ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬಹಳಿರುತ್ತಾರೆ।

Verse 39

कृतादिषु प्रजा राजन् कलाविच्छन्ति सम्भवम् । कलौ खलु भविष्यन्ति नारायणपरायणा: । क्व‍‍चित् क्व‍‍चिन्महाराज द्रविडेषु च भूरिश: ॥ ३८ ॥ ताम्रपर्णी नदी यत्र कृतमाला पयस्विनी । कावेरी च महापुण्या प्रतीची च महानदी ॥ ३९ ॥ ये पिबन्ति जलं तासां मनुजा मनुजेश्वर । प्रायो भक्ता भगवति वासुदेवेऽमलाशया: ॥ ४० ॥

ಅಲ್ಲಿ ತಾಮ್ರಪರ್ಣೀ, ಕೃತಮಾಲಾ, ಪಯಸ್ವಿನೀ, ಮಹಾಪುಣ್ಯವಾದ ಕಾವೇರಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತೀಚೀ ಮಹಾನದಿಯು ಹರಿಯುತ್ತವೆ।

Verse 40

कृतादिषु प्रजा राजन् कलाविच्छन्ति सम्भवम् । कलौ खलु भविष्यन्ति नारायणपरायणा: । क्व‍‍चित् क्व‍‍चिन्महाराज द्रविडेषु च भूरिश: ॥ ३८ ॥ ताम्रपर्णी नदी यत्र कृतमाला पयस्विनी । कावेरी च महापुण्या प्रतीची च महानदी ॥ ३९ ॥ ये पिबन्ति जलं तासां मनुजा मनुजेश्वर । प्रायो भक्ता भगवति वासुदेवेऽमलाशया: ॥ ४० ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಕೃತಯುಗಾದಿ ಯುಗಗಳ ಪ್ರಜೆಗಳು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆಯಲು ಆಸೆಪಡುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಕಲಿಯಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣಪರಾಯಣರಾದ ಅನೇಕ ಭಕ್ತರು ಉಂಟಾಗುವರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದ್ರಾವಿಡ ದೇಶದಲ್ಲಿ. ತಾಮ್ರಪರ್ಣೀ, ಕೃತಮಾಲಾ, ಪಯಸ್ವಿನೀ, ಮಹಾಪುಣ್ಯ ಕಾವೇರಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತೀಚೀ ಮಹಾನದಿಯಂತಹ ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವವರು ಬಹುಪಾಲು ವಾಸುದೇವನ ನಿರ್ಮಲಹೃದಯ ಭಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 41

देवर्षिभूताप्तनृणां पितृणां न किङ्करो नायमृणी च राजन् । सर्वात्मना य: शरणं शरण्यं गतो मुकुन्दं परिहृत्य कर्तम् ॥ ४१ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಯಾರು ಎಲ್ಲ ಭೌತಿಕ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಶ್ರಯನಾದ ಮುಕುಂದನ ಪದಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತನಾಗಿದ್ದಾನೋ, ಅವನು ದೇವತೆಗಳು, ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಜೀವಿಗಳು, ಬಂಧು-ಮಿತ್ರರು, ಮಾನವರು ಅಥವಾ ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ದಾಸನೂ ಅಲ್ಲ, ಋಣಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅಂಶಗಳು; ಆದ್ದರಿಂದ ಭಗವದ್ಸೇವೆಗೆ ಶರಣಾದವನಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಸೇವಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ।

Verse 42

स्वपादमूलं भजत: प्रियस्य त्यक्तान्यभावस्य हरि: परेश: । विकर्म यच्चोत्पतितं कथञ्चिद् धुनोति सर्वं हृदि सन्निविष्ट: ॥ ४२ ॥

ಯಾರು ಇತರ ಎಲ್ಲ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪ್ರಿಯ ಭಕ್ತನಂತೆ ಪರಮೇಶ್ವರ ಹರಿಯ ಪದಮೂಲವನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು. ಅಂಥ ಶರಣಾಗತನು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಯಾವುದಾದರೂ ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡಿದರೂ, ಎಲ್ಲರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಭಗವಾನ್ ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಪಾಪದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 43

श्रीनारद उवाच धर्मान् भागवतानित्थं श्रुत्वाथ मिथिलेश्वर: । जायन्तेयान् मुनीन् प्रीत: सोपाध्यायो ह्यपूजयत् ॥ ४३ ॥

ಶ್ರೀನಾರದ ಮುನಿಯು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಾಗವತಧರ್ಮದ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಿಥಿಲೆಯ ರಾಜ ನಿಮಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು; ಯಜ್ಞಾಚಾರ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಜಯಂತಿಯ ಪುತ್ರರಾದ ಮುನಿಗಳನ್ನು ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದನು।

Verse 44

ततोऽन्तर्दधिरे सिद्धा: सर्वलोकस्य पश्यत: । राजा धर्मानुपातिष्ठन्नवाप परमां गतिम् ॥ ४४ ॥

ನಂತರ ಆ ಸಿದ್ಧ ಮುನಿಗಳು ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಅಂತರಧಾನರಾದರು. ರಾಜ ನಿಮಿ ಅವರು ಬೋಧಿಸಿದ ಧರ್ಮತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಿ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಪರಮ ಗತಿ—ಭಗವತ್ಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು—ಪಡೆದನು।

Verse 45

त्वमप्येतान् महाभाग धर्मान् भागवतान् श्रुतान् । आस्थित: श्रद्धया युक्तो नि:सङ्गो यास्यसे परम् ॥ ४५ ॥

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ವಸುದೇವ, ನೀನು ಕೇಳಿದ ಭಾಗವತ ಧರ್ಮಗಳನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸು; ನಿಃಸಂಗನಾಗಿ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ।

Verse 46

युवयो: खलु दम्पत्योर्यशसा पूरितं जगत् । पुत्रतामगमद् यद् वां भगवानीश्वरोहरि: ॥ ४६ ॥

ನಿಮ್ಮ ದಂಪತಿಗಳ ಯಶಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಜಕ್ಕೂ ಜಗತ್ತು ತುಂಬಿದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಭಗವಾನ್ ಈಶ್ವರ ಹರಿ ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ।

Verse 47

दर्शनालिङ्गनालापै: शयनासनभोजनै: । आत्मा वां पावित: कृष्णे पुत्रस्‍नेहं प्रकुर्वतो: ॥ ४७ ॥

ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಪುತ್ರನೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ನೀವು ತೋರಿದ ಪುತ್ರಸ್ನೇಹದಿಂದ—ದರ್ಶನ, ಆಲಿಂಗನ, ಸಂಭಾಷಣೆ, ಜೊತೆಯ ಶಯನ-ಆಸನ ಮತ್ತು ಭೋಜನ—ಈ ಆತ್ಮೀಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶುದ್ಧವಾಗಿವೆ; ನೀವು ಈಗಾಗಲೇ ಸಿದ್ಧರು।

Verse 48

वैरेण यं नृपतय: शिशुपालपौण्ड्र- शाल्वादयो गतिविलासविलोकनाद्यै: । ध्यायन्त आकृतधिय: शयनासनादौ तत्साम्यमापुरनुरक्तधियां पुन: किम् ॥ ४८ ॥

ಶಿಶುಪಾಲ, ಪೌಂಡ್ರಕ, ಶಾಲ್ವ ಮೊದಲಾದ ವೈರಿ ರಾಜರೂ ಶಯನ-ಆಸನಾದಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೃಷ್ಣನ ಗತಿ, ಕ್ರೀಡೆ, ಭಕ್ತರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೇಮದೃಷ್ಟಿ ಮುಂತಾದ ಆಕರ್ಷಕ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಈರ್ಷೆಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಹೀಗೆ ಸದಾ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿ ಅವರು ಕೂಡ ಪ್ರಭುವಿನ ಧಾಮದಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ಹಾಗಾದರೆ ಅನುಕೂಲ ಪ್ರೇಮಭಾವದಿಂದ ನಿರಂತರ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವವರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ವರಗಳನ್ನು ಏನು ಹೇಳಬೇಕು!

Verse 49

मापत्यबुद्धिमकृथा: कृष्णे सर्वात्मनीश्वरे । मायामनुष्यभावेन गूढैश्वर्ये परेऽव्यये ॥ ४९ ॥

ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಗುವೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ; ಆತನು ಸರ್ವಾತ್ಮ, ಅವ್ಯಯ, ಪರಮೇಶ್ವರ ಭಗವಾನ್. ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮಾನವಭಾವವನ್ನು ಧರಿಸಿ ತನ್ನ ಅಚಿಂತ್ಯ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ।

Verse 50

भूभारासुरराजन्यहन्तवे गुप्तये सताम् । अवतीर्णस्य निर्वृत्यै यशो लोके वितन्यते ॥ ५० ॥

ಭೂಮಿಗೆ ಭಾರವಾದ ಅಸುರಸ್ವಭಾವ ರಾಜರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಮತ್ತು ಸತ್ಪುರಷ ಭಕ್ತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಪರಮೇಶ್ವರನು ಅವತರಿಸಿದನು. ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ದುಷ್ಟರೂ ಭಕ್ತರೂ ಇಬ್ಬರೂ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ದಿವ್ಯ ಕೀರ್ತಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ.

Verse 51

श्रीशुक उवाच एतच्छ्रुत्वा महाभागो वसुदेवोऽतिविस्मित: । देवकी च महाभागा जहतुर्मोहमात्मन: ॥ ५१ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತ ವಸುದೇವನು ಅತ್ಯಂತ ವಿಸ್ಮಿತನಾದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ದೇವಕಿಯೊಂದಿಗೆ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಮೋಹ ಮತ್ತು ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು.

Verse 52

इतिहासमिमं पुण्यं धारयेद् य: समाहित: । स विधूयेह शमलं ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ ५२ ॥

ಯಾರು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತನಾಗಿ ಈ ಪುಣ್ಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಈ ಜೀವನದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಮಷವನ್ನು ತೊಳೆದು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮಸಿದ್ಧಿಗೆ ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.