Adhyaya 31

Verse 1

श्रीशुक उवाच अथ तत्रागमद् ब्रह्मा भवान्या च समं भव: । महेन्द्रप्रमुखा देवा मुनय: सप्रजेश्वरा: ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಕೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಬಂದನು; ಅವನೊಂದಿಗೆ ಭವ (ಶಿವ) ಮತ್ತು ಭವಾನಿಯೂ ಬಂದರು. ಇಂದ್ರಪ್ರಮುಖ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳೊಡನೆ ಮುನಿಗಳು ಸಹ ಆಗಮಿಸಿದರು.

Verse 2

पितर: सिद्धगन्धर्वा विद्याधरमहोरगा: । चारणा यक्षरक्षांसि किन्नराप्सरसो द्विजा: ॥ २ ॥ द्रष्टुकामा भगवतो निर्याणं परमोत्सुका: । गायन्तश्च गृणन्तश्च शौरे: कर्माणि जन्म च ॥ ३ ॥

ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು ಮತ್ತು ಮಹೋರಗರು; ಹಾಗೆಯೇ ಚಾರಣರು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಕಿನ್ನರರು, ಅಪ್ಸರಸರು ಮತ್ತು ಗರುಡನ ಬಂಧುಗಳೂ ಬಂದರು. ಪರಮಪುರುಷ ಭಗವಂತನ ನಿರ್ಯಾಣವನ್ನು ನೋಡಲು ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ, ಬರುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾ ಶೌರಿ (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ)ಯ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಲೀಲಾಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 3

पितर: सिद्धगन्धर्वा विद्याधरमहोरगा: । चारणा यक्षरक्षांसि किन्नराप्सरसो द्विजा: ॥ २ ॥ द्रष्टुकामा भगवतो निर्याणं परमोत्सुका: । गायन्तश्च गृणन्तश्च शौरे: कर्माणि जन्म च ॥ ३ ॥

ಪಿತೃಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು ಮತ್ತು ಮಹೋರಗರು; ಹಾಗೆಯೇ ಚಾರಣರು, ಯಕ್ಷರು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಕಿನ್ನರರು, ಅಪ್ಸರಸರು ಮತ್ತು ಗರುಡನ ಬಂಧುಗಳೂ ಬಂದರು. ಪರಮಪುರುಷ ಭಗವಂತನ ನಿರ್ಯಾಣವನ್ನು ನೋಡಲು ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ, ಬರುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಾ ಶೌರಿ (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ)ಯ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಲೀಲಾಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಹಾಡಿ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 4

ववृषु: पुष्पवर्षाणि विमानावलिभिर्नभ: । कुर्वन्त: सङ्कुलं राजन् भक्त्या परमया युता: ॥ ४ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಅನೇಕ ವಿಮಾನಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿ, ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ ಅವರು ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು.

Verse 5

भगवान् पितामहं वीक्ष्य विभूतीरात्मनो विभु: । संयोज्यात्मनि चात्मानं पद्मनेत्रे न्यमीलयत् ॥ ५ ॥

ಸರ್ವವಿಭುವಾದ ಭಗವಾನ್ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನೂ ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ—ಅವರು ಅವನದೇ ಶಕ್ತಿಮಯ ವಿಭೂತಿಗಳು—ನೋಡಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ ಪದ್ಮನೇತ್ರಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದನು।

Verse 6

लोकाभिरामां स्वतनुं धारणाध्यानमङ्गलम् । योगधारणयाग्नेय्यादग्ध्वा धामाविशत् स्वकम् ॥ ६ ॥

ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಮನೋಹರವಾದ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ದೇಹವನ್ನು—ಧ್ಯಾನಧಾರಣೆಗೆ ಮಂಗಳಕರವಾದುದನ್ನು—ಯೋಗದ ಆಗ್ನೇಯೀ ಧಾರಣೆಯಿಂದ ದಹಿಸದೆ, ಭಗವಾನ್ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 7

दिवि दुन्दुभयो नेदु: पेतु: सुमनसश्च खात् । सत्यं धर्मो धृतिर्भूमे: कीर्ति: श्रीश्चानु तं ययु: ॥ ७ ॥

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಸತ್ಯ, ಧರ್ಮ, ಧೃತಿ, ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮೀ) ಕೂಡ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದವು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದುಂದುಭಿಗಳು ಮೊಳಗಿದವು; ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯಾಯಿತು।

Verse 8

देवादयो ब्रह्ममुख्या न विशन्तं स्वधामनि । अविज्ञातगतिं कृष्णं दद‍ृशुश्चातिविस्मिता: ॥ ८ ॥

ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ಬಹುತೇಕ ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಉನ್ನತ ಸತ್ತ್ವಗಳು ಕೃಷ್ಣನ ಗತಿ ಪ್ರಕಟವಾಗದ ಕಾರಣ, ಅವನು ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಕೆಲವರು ಕಂಡರು, ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರು।

Verse 9

सौदामन्या यथाक्लाशे यान्त्या हित्वाभ्रमण्डलम् । गतिर्न लक्ष्यते मर्त्यैस्तथा कृष्णस्य दैवतै: ॥ ९ ॥

ಮೋಡಮಂಡಲವನ್ನು ತೊರೆದು ಸಾಗುವ ಮಿಂಚಿನ ದಾರಿಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರು ತಿಳಿಯಲಾರದಂತೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಸ್ವಧಾಮಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ಗತಿಯನ್ನು ದೇವತೆಗಳೂ ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲಿಲ್ಲ।

Verse 10

ब्रह्मरुद्रादयस्ते तु द‍ृष्ट्वा योगगतिं हरे: । विस्मितास्तां प्रशंसन्त: स्वं स्वं लोकं ययुस्तदा ॥ १० ॥

ಬ್ರಹ್ಮ, ರುದ್ರ ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳು ಹರಿಯ ಯೋಗಗತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಅವರು ಪ್ರಭುವಿನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಲೋಕಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು.

Verse 11

राजन् परस्य तनुभृज्जननाप्ययेहा मायाविडम्बनमवेहि यथा नटस्य । सृष्ट्वात्मनेदमनुविश्य विहृत्य चान्ते संहृत्य चात्ममहिनोपरत: स आस्ते ॥ ११ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅವತಾರ ಮತ್ತು ಅಂತರ್ಧಾನವು ದೇಹಧಾರಿಗಳಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಅದು ನಟನ ಪ್ರದರ್ಶನದಂತೆ ಮಾಯೆಯ ವಿನೋದ. ಆತನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಕೆಲಕಾಲ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ತನ್ನ ಸ್ವಮಹಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 12

मर्त्येन यो गुरुसुतं यमलोकनीतं त्वां चानयच्छरणद: परमास्‍त्रदग्धम् । जिग्येऽन्तकान्तकमपीशमसावनीश: किं स्वावने स्वरनयन्मृगयुं सदेहम् ॥ १२ ॥

ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟ ಗುರುಪುತ್ರನನ್ನು ಅದೇ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಮರಳಿ ತಂದವನು, ಶರಣದಾತನಾಗಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ದಗ್ಧನಾದ ನಿನ್ನನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಿದವನು—ಮರಣದ ದೂತರಿಗೂ ಅಂತಕನಾದ ಶಿವನನ್ನೂ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯಿಸಿದವನು—ಬೇಟೆಗಾರ ಜರಾನನ್ನು ಮಾನವದೇಹದಲ್ಲೇ ವೈಕುಂಠಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದವನು—ಅಂತಹ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ವರೂಪವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಾರನೆ?

Verse 13

तथाप्यशेषस्थितिसम्भवाप्यये- ष्वनन्यहेतुर्यदशेषशक्तिधृक् । नैच्छत् प्रणेतुं वपुरत्र शेषितं मर्त्येन किं स्वस्थगतिं प्रदर्शयन् ॥ १३ ॥

ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಗಳ ಧಾರಕನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅನೇಕ ಜೀವಿಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯಗಳಿಗೆ ಏಕೈಕ ಕಾರಣನಾಗಿದ್ದರೂ, ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಆತನು ಆತ್ಮನಿಷ್ಠರ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಮর্ত್ಯಲೋಕವು ಸ್ವಭಾವತಃ ಸಾರರಹಿತವೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.

Verse 14

य एतां प्रातरुत्थाय कृष्णस्य पदवीं पराम् । प्रयत: कीर्तयेद् भक्त्या तामेवाप्नोत्यनुत्तमाम् ॥ १४ ॥

ಯಾರು ಪ್ರತಿದಿನ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ಎದ್ದು, ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪರಮ ಪದವಿಯನ್ನು—ಅವನ ದಿವ್ಯ ನಿರ್ಗಮನ ಮತ್ತು ಸ್ವಧಾಮಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು—ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದೇ ಅನುತ್ತಮ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 15

दारुको द्वारकामेत्य वसुदेवोग्रसेनयो: । पतित्वा चरणावस्रैर्न्यषिञ्चत् कृष्णविच्युत: ॥ १५ ॥

ದಾರುಕನು ದ್ವಾರಕೆಗೆ ಬಂದು ವಸುದೇವ ಹಾಗೂ ಉಗ್ರಸೇನರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ವಿರಹದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೋಯಿಸಿದನು।

Verse 16

कथयामास निधनं वृष्णीनां कृत्‍स्‍नशो नृप । तच्छ्रुत्वोद्विग्नहृदया जना: शोकविर्मूर्च्छिता: ॥ १६ ॥ तत्र स्म त्वरिता जग्मु: कृष्णविश्लेषविह्वला: । व्यसव: शेरते यत्र ज्ञातयो घ्नन्त आननम् ॥ १७ ॥

ಓ ನೃಪಾ! ದಾರುಕನು ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶದ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಜನರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅತೀವ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ, ಶೋಕದಿಂದ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತರಾದರು।

Verse 17

कथयामास निधनं वृष्णीनां कृत्‍स्‍नशो नृप । तच्छ्रुत्वोद्विग्नहृदया जना: शोकविर्मूर्च्छिता: ॥ १६ ॥ तत्र स्म त्वरिता जग्मु: कृष्णविश्लेषविह्वला: । व्यसव: शेरते यत्र ज्ञातयो घ्नन्त आननम् ॥ १७ ॥

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ವಿರಹದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾದವರು, ತಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು ಮೃತದೇಹವಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಓಡಿದರು; ಶೋಕದಿಂದ ತಮ್ಮ ಮುಖಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದರು।

Verse 18

देवकी रोहिणी चैव वसुदेवस्तथा सुतौ । कृष्णरामावपश्यन्त: शोकार्ता विजहु: स्मृतिम् ॥ १८ ॥

ದೇವಕಿ, ರೋಹಿಣಿ ಮತ್ತು ವಸುದೇವರು ತಮ್ಮ ಪುತ್ರರಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರನ್ನು ಕಾಣದೆ ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾಗಿ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು।

Verse 19

प्राणांश्च विजहुस्तत्र भगवद्विरहातुरा: । उपगुह्य पतींस्तात चितामारुरुहु: स्‍त्रिय: ॥ १९ ॥

ಭಗವಂತನ ವಿರಹದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅವರ ತಂದೆತಾಯಿಗಳು ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಪ್ರಿಯ ಪರೀಕ್ಷಿತನೇ! ನಂತರ ಯಾದವರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ತಮ್ಮ ಮೃತ ಪತಿಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಚಿತೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಿದರು।

Verse 20

रामपत्न्‍यश्च तद्देहमुपगुह्याग्निमाविशन् । वसुदेवपत्न्‍यस्तद्गात्रं प्रद्युम्नादीन् हरे: स्‍नुषा: । कृष्णपत्न्‍योऽविशन्नग्निं रुक्‍मिण्याद्यास्तदात्मिका: ॥ २० ॥

ಬಲರಾಮನ ಪತ್ನಿಯರು ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಚಿತಾಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ವಸುದೇವನ ಪತ್ನಿಯರೂ ಅವನ ದಾಹಾಗ್ನಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಹರಿಯ ಸೊಸೆಯರು—ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನಾದಿ ಪತಿಗಳ—ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪತಿಗಳ ಚಿತಾಗ್ನಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಮೊದಲಾದ ಪತ್ನಿಯರು, ಹೃದಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾದವರು, ಅವನ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು.

Verse 21

अर्जुन: प्रेयस: सख्यु: कृष्णस्य विरहातुर: । आत्मानं सान्त्वयामास कृष्णगीतै: सदुक्तिभि: ॥ २१ ॥

ಅತಿಪ್ರಿಯ ಸಖನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ವಿರಹದಿಂದ ಅರ್ಜುನನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ವ್ಯಥಿತನಾದನು; ಆದರೆ ಭಗವಂತನು ಅವನಿಗೆ ಹಾಡಿ ಹೇಳಿದ ದಿವ್ಯ ಉಪದೇಶವಚನಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ಸಾಂತ್ವನಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 22

बन्धूनां नष्टगोत्राणामर्जुन: साम्परायिकम् । हतानां कारयामास यथावदनुपूर्वश: ॥ २२ ॥

ಕುಲದಲ್ಲಿ ಪುರುಷ ವಂಶಜರು ಉಳಿಯದೆ ಹೋದ ಮೃತರಿಗಾಗಿ ಅರ್ಜುನನು ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತವಾಗಿ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಸಿದನು. ಯಾದವರಿಗಾಗಿ ಅವನು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಗತ್ಯ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಸಿದನು.

Verse 23

द्वारकां हरिणा त्यक्तां समुद्रोऽप्लावयत् क्षणात् । वर्जयित्वा महाराज श्रीमद्भ‍गवदालयम् ॥ २३ ॥

ಓ ಮಹಾರಾಜ! ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯು ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಸಮುದ್ರವು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ನಗರವನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿತು; ಶ್ರೀಮದ್ಭಗವಂತನ ಮಹಾಲಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿಟ್ಟು.

Verse 24

नित्यं सन्निहितस्तत्र भगवान् मधुसूदन: । स्मृत्याशेषाशुभहरं सर्वमङ्गलमङ्गलम् ॥ २४ ॥

ಭಗವಾನ್ ಮಧುಸೂದನನು ದ್ವಾರಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯ ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅದು ಎಲ್ಲ ಮಂಗಳಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಮಂಗಳ; ಅದನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲಾ ಅಶುಭ ಮತ್ತು ಕಲ್ಮಷ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 25

स्‍त्रीबालवृद्धानादाय हतशेषान् धनञ्जय: । इन्द्रप्रस्थं समावेश्य वज्रं तत्राभ्यषेचयत् ॥ २५ ॥

ಧನಂಜಯನಾದ ಅರ್ಜುನನು ಯದುವಂಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಸ್ತ್ರೀ, ಬಾಲ, ವೃದ್ಧರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಇಂದ್ರಪ್ರಸ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ವಜ್ರನನ್ನು ಯಾದವರ ರಾಜನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿದನು।

Verse 26

श्रुत्वा सुहृद्वधं राजन्नर्जुनात्ते पितामहा: । त्वां तु वंशधरं कृत्वा जग्मु: सर्वे महापथम् ॥ २६ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಅರ್ಜುನನಿಂದ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನ ವಧೆಯ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿ ನಿನ್ನ ಪಿತಾಮಹರು ನಿನ್ನನ್ನು ವಂಶಧಾರಕನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಮಹಾಪಥಕ್ಕೆ—ಈ ಲೋಕತ್ಯಾಗದ ಸಿದ್ಧತೆಗೆ—ಹೊರಟರು।

Verse 27

य एतद् देवदेवस्य विष्णो: कर्माणि जन्म च । कीर्तयेच्छ्रद्धया मर्त्य: सर्वपापै: प्रमुच्यते ॥ २७ ॥

ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದೇವದೇವನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಜನ್ಮಗಳನ್ನೂ ಕರ್ಮಲೀಲೆಗಳನ್ನೂ ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

इत्थं हरेर्भगवतो रुचिरावतार- वीर्याणि बालचरितानि च शन्तमानि । अन्यत्र चेह च श्रुतानि गृणन् मनुष्यो भक्तिं परां परमहंसगतौ लभेत ॥ २८ ॥ कलेर्दोषनिधे राजन्नस्ति ह्येको महान् गुण: । कीर्तनादेव कृष्णस्य मुक्तसङ्ग: परं व्रजेत् ॥ ५१ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮನೋಹರ ಅವತಾರ-ವೀರ್ಯಗಳೂ, ಶಾಂತಿದಾಯಕ ಬಾಲಲೀಲೆಗಳೂ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿಯೂ ಇತರ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೀರ್ತಿಸಿ ಸ್ಮರಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಪರಮಹಂಸರ ಗಮ್ಯವಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ಕಲಿಯುಗವು ದೋಷಗಳ ನಿಧಿಯಾದರೂ ಒಂದು ಮಹಾಗುಣವಿದೆ—ಕೇವಲ ಕೃಷ್ಣಕೀರ್ತನೆಯಿಂದಲೇ ಸಂಗಮುಕ್ತನಾಗಿ ಪರಮಗತಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾನೆ।