Adhyaya 10

Verse 1

श्रीशुक उवाच अत्र सर्गो विसर्गश्च स्थानं पोषणमूतय: । मन्वन्तरेशानुकथा निरोधो मुक्तिराश्रय: ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಲಕ್ಷಣಗಳು: ಸರ್ಗ, ವಿಸರ್ಗ, ಸ್ಥಾನ, ಭಗವಂತನ ಪೋಷಣ, ಊತಿಗಳು (ಪ್ರವೃತ್ತಿ), ಮನ್ವಂತರಗಳು, ಈಶಾನುಕಥೆ, ನಿರೋಧ, ಮುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯ (ಪರಮ ತತ್ತ್ವ)।

Verse 2

दशमस्य विशुद्ध्यर्थं नवानामिह लक्षणम् । वर्णयन्ति महात्मान: श्रुतेनार्थेन चाञ्जसा ॥ २ ॥

ದಶಮವಾದ ಆಶ್ರಯ-ತತ್ತ್ವದ ವಿಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಗೊಳಿಸಲು, ಉಳಿದ ಒಂಬತ್ತು ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮಹಾತ್ಮರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶ್ರುತಿ ಆಧಾರದಿಂದ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅರ್ಥ-ವಿವರಣೆಯಿಂದ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಸರಳವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 3

भूतमात्रेन्द्रियधियां जन्म सर्ग उदाहृत: । ब्रह्मणो गुणवैषम्याद्विसर्ग: पौरुष: स्मृत: ॥ ३ ॥

ಐದು ಭೂತಗಳು, ಐದು ತನ್ಮಾತ್ರೆಗಳು, ಐದು ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು—ಈ ಹದಿನಾರು ಪದಾರ್ಥಗಳ ಆದಿ ಸೃಷ್ಟಿ ‘ಸರ್ಗ’; ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಗುಣವೈಷಮ್ಯದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಮುಂದಿನ ಸೃಷ್ಟಿ ‘ವಿಸರ್ಗ’ (ಪೌರುಷ ಸೃಷ್ಟಿ) ಎಂದು ಸ್ಮೃತವಾಗಿದೆ।

Verse 4

स्थितिर्वैकुण्ठविजय: पोषणं तदनुग्रह: । मन्वन्तराणि सद्धर्म ऊतय: कर्मवासना: ॥ ४ ॥

ಜೀವಿಗಳ ಯಥಾರ್ಥ ಸ್ಥಿತಿ ‘ವೈಕುಂಠವಿಜಯ’—ಭಗವಂತನ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ವಿಧೇಯರಾಗಿ ಮನಶ್ಶಾಂತಿ ಪಡೆಯುವುದು; ಪೋಷಣವು ಅವನ ಅನುಗ್ರಹ. ಮನ್ವಂತರಗಳು ಸದ್ದರ್ಮದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಮತ್ತು ಊತಿಗಳು ಕರ್ಮವಾಸನೆ—ಫಲಾಸಕ್ತಿ—ಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರೇರಣೆಗಳು।

Verse 5

अवतारानुचरितं हरेश्चास्यानुवर्तिनाम् । पुंसामीशकथा: प्रोक्ता नानाख्यानोपबृंहिता: ॥ ५ ॥

ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯ ಅವತಾರಗಳ ಲೀಲಾಚರಿತ್ರ ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮಹಾಭಕ್ತರ ಕೃತ್ಯಗಳು—ಇವೆಯೇ ‘ಈಶಕಥೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ಅವು ನಾನಾ ಉಪಾಖ್ಯಾನಗಳಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ।

Verse 6

निरोधोऽस्यानुशयनमात्मन: सह शक्तिभि: । मुक्तिर्हित्वान्यथारूपं स्वरूपेण व्यवस्थिति: ॥ ६ ॥

ನಿರೋಧವೆಂದರೆ ಜೀವನು ತನ್ನ ಬಂಧಿತ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಹಾಗೂ ಶಕ್ತಿಗಳೊಡನೆ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಜಗತ್‌ಪ್ರಪಂಚದ ಸಂಹಾರವಾಗುವುದು. ಮುಕ್ತಿಯೆಂದರೆ ಸ್ಥೂಲ‑ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಜೀವನು ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗುವುದು.

Verse 7

आभासश्च निरोधश्च यतोऽस्त्यध्यवसीयते । स आश्रय: परं ब्रह्म परमात्मेति शब्द्यते ॥ ७ ॥

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಆಭಾಸ, ಅದರ ಆಶ್ರಯ ಮತ್ತು ಅದರ ನಿರೋಧ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಯಾರು ಕಾರಣವಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತವೋ, ಅವನೇ ಆಶ್ರಯ. ಅವನೇ ಪರಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನೇ ಪರಮ ಸತ್ಯ, ಸರ್ವಕಾರಣ.

Verse 8

योऽध्यात्मिकोऽयं पुरुष: सोऽसावेवाधिदैविक: । यस्तत्रोभयविच्छेद: पुरुषो ह्याधिभौतिक: ॥ ८ ॥

ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಉಪಕರಣಗಳೊಡನೆ ಇರುವ ಜೀವನು ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪುರುಷ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆ ಅಧಿದೈವಿಕ. ಆ ಎರಡರ ಸಂಯೋಗ‑ವಿಚ್ಛೇದದಿಂದ ಸ್ಥೂಲ ದೇಹವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದು ಅಧಿಭೌತಿಕ ಪುರುಷ.

Verse 9

एकमेकतराभावे यदा नोपलभामहे । त्रितयं तत्र यो वेद स आत्मा स्वाश्रयाश्रय: ॥ ९ ॥

ಈ ಮೂರರಲ್ಲಿ ಒಂದಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೊಂದು ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ತ್ರಯ ಪರಸ್ಪರಾಶ್ರಿತ. ಆದರೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನೋಡುವ, ‘ಆಶ್ರಯದ ಆಶ್ರಯ’ನಾದ ಪರಮಾತ್ಮನು ಸ್ವತಂತ್ರನು; ಅವನೇ ಪರಮಾಶ್ರಯ.

Verse 10

पुरुषोऽण्डं विनिर्भिद्य यदासौ स विनिर्गत: । आत्मनोऽयनमन्विच्छन्नपोऽस्राक्षीच्छुचि: शुची: ॥ १० ॥

ಮಹಾವಿಷ್ಣುರೂಪ ಪುರುಷನು ಕಾರಣಸಾಗರದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಲ್ಲೂ ಶಯನಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಯಸಿ, ಪವಿತ್ರ ಗರ್ಭೋದಕ ಜಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 11

तास्ववात्सीत् स्वसृष्टासु सहस्रंपरिवत्सरान् । तेन नारायणो नाम यदाप: पुरुषोद्भवा: ॥ ११ ॥

ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಜಲಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ವಾಸಿಸಿದನು. ಪರಮ ಪುರುಷನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಜಲ ‘ನಾರ’ ಎಂದು, ಆ ಜಲದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುವುದರಿಂದ ಅವನು ‘ನಾರಾಯಣ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು.

Verse 12

द्रव्यं कर्म च कालश्च स्वभावो जीव एव च । यदनुग्रहत: सन्ति न सन्ति यदुपेक्षया ॥ १२ ॥

ದ್ರವ್ಯ, ಕರ್ಮ, ಕಾಲ, ಸ್ವಭಾವ (ಗುಣಗಳು) ಮತ್ತು ಜೀವ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದಲೇ ಇರುತ್ತವೆ; ಅವನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲವೂ ಅಸ್ತಿತ್ವರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 13

एको नानात्वमन्विच्छन् योगतल्पात् समुत्थित: । वीर्यं हिरण्मयं देवो मायया व्यसृजत् त्रिधा ॥ १३ ॥

ಏಕೈಕ ಪ್ರಭು ಯೋಗನಿದ್ರೆಯ ಶಯನದಿಂದ ಎದ್ದು, ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಿನ್ನದ ವರ್ಣದ ಪೌರುಷ ಬೀಜವನ್ನು ಮೂರು ವಿಧವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು.

Verse 14

अधिदैवमथाध्यात्ममधिभूतमिति प्रभु: । अथैकं पौरुषं वीर्यं त्रिधाभिद्यत तच्छृणु ॥ १४ ॥

ಪ್ರಭುವಿನ ಒಂದೇ ಪೌರುಷ ಶಕ್ತಿ ಅಧಿದೈವ, ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧಿಭೂತ ಎಂದು ಮೂರು ಭಾಗವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು.

Verse 15

अन्त:शरीर आकाशात् पुरुषस्य विचेष्टत: । ओज: सहो बलं जज्ञे तत: प्राणो महानसु: ॥ १५ ॥

ಪ್ರಕಟ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ದಿವ್ಯ ದೇಹದೊಳಗಿನ ಆಕಾಶದಿಂದ, ಅವನ ಚೇಷ್ಟೆಯಿಂದ, ಇಂದ್ರಿಯಶಕ್ತಿ, ಮಾನಸಿಕ ಬಲ ಮತ್ತು ದೇಹಬಲ ಹುಟ್ಟಿದವು; ನಂತರ ಮಹಾಪ್ರಾಣ—ಸಮಸ್ತ ಜೀವಶಕ್ತಿಯ ಮೂಲ—ಉದ್ಭವಿಸಿತು.

Verse 16

अनुप्राणन्ति यं प्राणा: प्राणन्तं सर्वजन्तुषु । अपानन्तमपानन्ति नरदेवमिवानुगा: ॥ १६ ॥

ರಾಜನ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತೆ, ಸಮಷ್ಟಿ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿ ಚಲಿಸಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತವೆ; ಅದು ನಿಂತಾಗ ಎಲ್ಲರ ಇಂದ್ರಿಯಚಟುವಟಿಕೆಗಳೂ ಶಮಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 17

प्राणेनाक्षिपता क्षुत् तृडन्तरा जायते विभो: । पिपासतो जक्षतश्च प्राङ्‍मुखं निरभिद्यत ॥ १७ ॥

ವಿರಾಟ್-ಪುರುಷನ ಪ್ರಾಣಚಲನೆಯಿಂದ ಉದ್ರೇಕಗೊಂಡಾಗ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹ ಉಂಟಾಯಿತು; ಆತನು ಕುಡಿಯಲು ಮತ್ತು ತಿನ್ನಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ ಬಾಯಿ ತೆರಳಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು।

Verse 18

मुखतस्तालु निर्भिन्नं जिह्वा तत्रोपजायते । ततो नानारसो जज्ञे जिह्वया योऽधिगम्यते ॥ १८ ॥

ಬಾಯಿಯಿಂದ ತಾಲು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು, ಅಲ್ಲಿ ನಾಲಿಗೆಯೂ ಜನಿಸಿತು; ನಂತರ ನಾಲಿಗೆ ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ನಾನಾ ರಸಗಳು ಉಂಟಾದವು।

Verse 19

विवक्षोर्मुखतो भूम्नो वह्निर्वाग् व्याहृतं तयो: । जले चैतस्य सुचिरं निरोध: समजायत ॥ १९ ॥

ಪರಮನು ಮಾತನಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ ಬಾಯಿಯಿಂದ ವಾಣಿ ಕಂಪಿತವಾಯಿತು; ಅದೇ ಬಾಯಿಯಿಂದ ವಾಣಿಯ ನಿಯಂತ್ರಕ ದೇವತೆ ಅಗ್ನಿಯೂ ಜನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಆತನು ಜಲದಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿದ್ದಾಗ ಈ ಕಾರ್ಯಗಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಸ್ಥಗಿತವಾಗಿದ್ದವು।

Verse 20

नासिके निरभिद्येतां दोधूयति नभस्वति । तत्र वायुर्गन्धवहो घ्राणो नसि जिघृक्षत: ॥ २० ॥

ನಂತರ ಪರಮ ಪುರುಷನು ವಾಸನೆಗಳನ್ನು ಘ್ರಾಣಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ ಮೂಗಿನ ರಂಧ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಉಸಿರಾಟ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಘ್ರಾಣೇಂದ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಗಂಧಗಳು ಉಂಟಾದವು, ಹಾಗೆಯೇ ಗಂಧವನ್ನು ಹೊರುವ ವಾಯುದೇವತೆಯೂ ವ್ಯಕ್ತವಾಯಿತು।

Verse 21

यदात्मनि निरालोकमात्मानं च दिद‍ृक्षत: । निर्भिन्ने ह्यक्षिणी तस्य ज्योतिश्चक्षुर्गुणग्रह: ॥ २१ ॥

ಎಲ್ಲವೂ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೂ ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು. ಆಗ ನೇತ್ರಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು; ಸೂರ್ಯನು ಜ್ಯೋತಿದೇವತೆ, ದೃಷ್ಟಿಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯವಿಷಯವೂ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

Verse 22

बोध्यमानस्य ऋषिभिरात्मनस्तज्जिघृक्षत: । कर्णौ च निरभिद्येतां दिश: श्रोत्रं गुणग्रह: ॥ २२ ॥

ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಆತ್ಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸಿದಾಗ, ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಸಂಕಲ್ಪ ಉದಯವಾಯಿತು. ಆಗ ಕಿವಿಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು; ದಿಕ್ಕುಗಳು ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ, ಶ್ರವಣಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶ್ರವ್ಯವಿಷಯವೂ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

Verse 23

वस्तुनो मृदुकाठिन्यलघुगुर्वोष्णशीतताम् । जिघृक्षतस्त्वङ् निर्भिन्ना तस्यां रोममहीरुहा: । तत्र चान्तर्बहिर्वातस्त्वचा लब्धगुणो वृत: ॥ २३ ॥

ವಸ್ತುವಿನ ಮೃದುತೆ-ಕಠಿಣತೆ, ಲಘು-ಗುರು, ಉಷ್ಣ-ಶೀತ ಇತ್ಯಾದಿ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಇಚ್ಛೆ ಉಂಟಾದಾಗ, ಸ್ಪರ್ಶದ ಆಧಾರವಾದ ಚರ್ಮವು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಚರ್ಮರಂಧ್ರಗಳು, ದೇಹರೋಮಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃಗಳು (ವೃಕ್ಷದೇವತೆಗಳು) ಕೂಡ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು. ಚರ್ಮದ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ವಾಯುವಿನ ಆವರಣದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಗುಣ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು.

Verse 24

हस्तौ रुरुहतुस्तस्य नानाकर्मचिकीर्षया । तयोस्तु बलवानिन्द्र आदानमुभयाश्रयम् ॥ २४ ॥

ನಂತರ ಪರಮಪುರುಷನು ನಾನಾವಿಧ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ, ಅವನ ಎರಡು ಕೈಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು. ಜೊತೆಗೆ ಕೈಗಳ ಬಲ, ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವ ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಎರಡರ ಮೇಲೂ ಅವಲಂಬಿತ ಕ್ರಿಯೆಗಳು (ಗ್ರಹಣಾದಿ) ಕೂಡ ಪ್ರಕಟವಾದವು.

Verse 25

गतिं जिगीषत: पादौ रुरुहातेऽभिकामिकाम् । पद्‍भ्यां यज्ञ: स्वयं हव्यं कर्मभि: क्रियते नृभि: ॥ २५ ॥

ನಂತರ ಚಲನೆಯನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದುದರಿಂದ ಅವನ ಪಾದಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು; ಪಾದಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣು ಎಂಬ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃ ದೇವತೆ ಉದ್ಭವಿಸಿದನು. ಅವನ ಸ್ವಯಂ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಿಂದ ಮಾನವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಹವಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಲು ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 26

निरभिद्यत शिश्नो वै प्रजानन्दामृतार्थिन: । उपस्थ आसीत् कामानां प्रियं तदुभयाश्रयम् ॥ २६ ॥

ಆಮೇಲೆ ಕಾಮಸukho, ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಹಾಗೂ ದಿವ್ಯ ಅಮೃತಾಸ್ವಾದಕ್ಕಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ಉಪಸ್ಥ/ಶಿಶ್ನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು; ಕಾಮವಿಷಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪತಿ ಅಧಿದೇವತೆ—ಎರಡೂ ಅದರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿವೆ।

Verse 27

उत्सिसृक्षोर्धातुमलं निरभिद्यत वै गुदम् । तत: पायुस्ततो मित्र उत्सर्ग उभयाश्रय: ॥ २७ ॥

ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ಆಹಾರದ ಮಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ ಗುದ ಮತ್ತು ಪಾಯು ಇಂದ್ರಿಯ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ಅದರ ಅಧಿದೇವತೆ ಮಿತ್ರನೂ ಪ್ರಕಟನಾದನು. ಇಂದ್ರಿಯವೂ ತ್ಯಾಜ್ಯವೂ ಎರಡೂ ಅವನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿವೆ।

Verse 28

आसिसृप्सो: पुर: पुर्या नाभिद्वारमपानत: । तत्रापानस्ततो मृत्यु: पृथक्त्वमुभयाश्रयम् ॥ २८ ॥

ನಂತರ ಒಂದು ದೇಹದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಸಾಗಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆ ಉಂಟಾದಾಗ ನಾಭಿದ್ವಾರ, ಅಪಾನವಾಯು ಮತ್ತು ಮರಣ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದವು; ನಾಭಿ ಮರಣ ಮತ್ತು ವಿಭಜಕ ಶಕ್ತಿ—ಎರಡಕ್ಕೂ ಆಶ್ರಯವಾಗಿದೆ।

Verse 29

आदित्सोरन्नपानानामासन् कुक्ष्यन्त्रनाडय: । नद्य: समुद्राश्च तयोस्तुष्टि: पुष्टिस्तदाश्रये ॥ २९ ॥

ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಪಾನೀಯವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಉದರ, ಅಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ನಾಡಿಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು; ನದಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಮುದ್ರಗಳು ಅವುಗಳ ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆಗೆ ಆಧಾರವಾದವು।

Verse 30

निदिध्यासोरात्ममायां हृदयं निरभिद्यत । ततो मनश्चन्द्र इति सङ्कल्प: काम एव च ॥ ३० ॥

ತನ್ನ ಆತ್ಮಮಾಯೆಯ ಲೀಲಗಳನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದಾಗ ಹೃದಯ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು; ನಂತರ ಮನಸ್ಸು, ಚಂದ್ರ (ಮನಸ್ಸಿನ ಅಧಿದೇವ), ಸಂಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ಕಾಮವೂ ಪ್ರಕಟವಾದವು।

Verse 31

त्वक्‍चर्ममांसरुधिरमेदोमज्जास्थिधातव: । भूम्यप्तेजोमया: सप्त प्राणो व्योमाम्बुवायुभि: ॥ ३१ ॥

ಚರ್ಮದ ತೆಳುಪದರ, ಚರ್ಮ, ಮಾಂಸ, ರಕ್ತ, ಮೇದ, ಮಜ್ಜೆ, ಅಸ್ಥಿ—ಈ ಏಳು ಧಾತುಗಳು ಭೂಮಿ, ಜಲ, ಅಗ್ನಿಮಯ; ಪ್ರಾಣವು ಆಕಾಶ, ಜಲ, ವಾಯುಗಳಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 32

गुणात्मकानीन्द्रियाणि भूतादिप्रभवा गुणा: । मन: सर्वविकारात्मा बुद्धिर्विज्ञानरूपिणी ॥ ३२ ॥

ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಗುಣಾತ್ಮಕ; ಗುಣಗಳು ಭೂತಾದಿ (ಅಹಂಕಾರ)ದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನ. ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲ ವಿಕಾರಗಳ ಆಶ್ರಯ; ಬುದ್ಧಿ ವಿವೇಚನಾ-ಜ್ಞಾನರೂಪಿಣಿ.

Verse 33

एतद्भगवतो रूपं स्थूलं ते व्याहृतं मया । मह्यादिभिश्चावरणैरष्टभिर्बहिरावृतम् ॥ ३३ ॥

ಈ ರೀತಿ ನಾನು ನಿನಗೆ ಭಗವಂತನ ಸ್ಥೂಲರೂಪವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದೆ; ಅದು ಮಹೀ ಮೊದಲಾದ ಎಂಟು ಆವರಣಗಳಿಂದ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ।

Verse 34

अत: परं सूक्ष्मतममव्यक्तं निर्विशेषणम् । अनादिमध्यनिधनं नित्यं वाङ्‍मनस: परम् ॥ ३४ ॥

ಇದಕ್ಕಿಂತ ಪರವಾಗಿ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಅವ್ಯಕ್ತ, ನಿರ್ವಿಶೇಷ ತತ್ತ್ವವಿದೆ—ಅದಕ್ಕೆ ಆದಿ ಇಲ್ಲ, ಮಧ್ಯ ಇಲ್ಲ, ಅಂತ್ಯ ಇಲ್ಲ; ಅದು ನಿತ್ಯ, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅತೀತ.

Verse 35

अमुनी भगवद्रूपे मया ते ह्यनुवर्णिते । उभे अपि न गृह्णन्ति मायासृष्टे विपश्चित: ॥ ३५ ॥

ನಾನು ಭೌತಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ವರ್ಣಿಸಿದ ಭಗವಂತನ ಈ ಎರಡೂ ರೂಪಗಳನ್ನು—ಅವನನ್ನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ತಿಳಿದ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತರು ಮಾಯಾಸೃಷ್ಟವೆಂದು ತಿಳಿದು ಎರಡನ್ನೂ ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 36

स वाच्यवाचकतया भगवान् ब्रह्मरूपधृक् । नामरूपक्रिया धत्ते सकर्माकर्मक: पर: ॥ ३६ ॥

ಆ ಭಗವಂತನು ಬ್ರಹ್ಮರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ನಾಮ-ರೂಪ-ಗುಣ-ಲೀಲೆ, ಪರಿವಾರ ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ; ತಾನು ಅಕರ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ।

Verse 37

प्रजापतीन्मनून् देवानृषीन् पितृगणान् पृथक् । सिद्धचारणगन्धर्वान् विद्याध्रासुरगुह्यकान् ॥ ३७ ॥ किन्नराप्सरसो नागान् सर्पान् किम्पुरुषान्नरान् । मातृ रक्ष:पिशाचांश्च प्रेतभूतविनायकान् ॥ ३८ ॥ कूष्माण्डोन्मादवेतालान् यातुधानान् ग्रहानपि । खगान्मृगान् पशून् वृक्षान् गिरीन्नृप सरीसृपान् ॥ ३९ ॥ द्विविधाश्चतुर्विधा येऽन्ये जलस्थलनभौकस: । कुशलाकुशला मिश्रा: कर्मणां गतयस्त्विमा: ॥ ४० ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು, ಮನುಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಣ, ಸಿದ್ಧ-ಚಾರಣ-ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು, ಅಸುರರು, ಗುಹ್ಯಕರು, ಕಿನ್ನರರು, ಅಪ್ಸರಸರು, ನಾಗ-ಸರ್ಪರು, ಕಿಂಪುರುಷರು, ಮಾನವರು, ಮಾತೃಲೋಕವಾಸಿಗಳು, ರಾಕ್ಷಸರು, ಪಿಶಾಚರು, ಪ್ರೇತ-ಭೂತ-ವಿನಾಯಕರು, ಕೂಷ್ಮಾಂಡರು, ಉನ್ಮಾದರು, ವೇತಾಳರು, ಯಾತುಧಾನರು, ಗ್ರಹಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ—ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಪರಮೇಶ್ವರನು ಪೂರ್ವಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 38

प्रजापतीन्मनून् देवानृषीन् पितृगणान् पृथक् । सिद्धचारणगन्धर्वान् विद्याध्रासुरगुह्यकान् ॥ ३७ ॥ किन्नराप्सरसो नागान् सर्पान् किम्पुरुषान्नरान् । मातृ रक्ष:पिशाचांश्च प्रेतभूतविनायकान् ॥ ३८ ॥ कूष्माण्डोन्मादवेतालान् यातुधानान् ग्रहानपि । खगान्मृगान् पशून् वृक्षान् गिरीन्नृप सरीसृपान् ॥ ३९ ॥ द्विविधाश्चतुर्विधा येऽन्ये जलस्थलनभौकस: । कुशलाकुशला मिश्रा: कर्मणां गतयस्त्विमा: ॥ ४० ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಕಿನ್ನರ-ಅಪ್ಸರಸರು, ನಾಗ-ಸರ್ಪರು, ಕಿಂಪುರುಷರು, ಮಾನವರು, ಮಾತೃಲೋಕವಾಸಿಗಳು, ರಾಕ್ಷಸ-ಪಿಶಾಚರು ಮತ್ತು ಪ್ರೇತ-ಭೂತ-ವಿನಾಯಕರು—ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಪರಮೇಶ್ವರನು ಪೂರ್ವಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 39

प्रजापतीन्मनून् देवानृषीन् पितृगणान् पृथक् । सिद्धचारणगन्धर्वान् विद्याध्रासुरगुह्यकान् ॥ ३७ ॥ किन्नराप्सरसो नागान् सर्पान् किम्पुरुषान्नरान् । मातृ रक्ष:पिशाचांश्च प्रेतभूतविनायकान् ॥ ३८ ॥ कूष्माण्डोन्मादवेतालान् यातुधानान् ग्रहानपि । खगान्मृगान् पशून् वृक्षान् गिरीन्नृप सरीसृपान् ॥ ३९ ॥ द्विविधाश्चतुर्विधा येऽन्ये जलस्थलनभौकस: । कुशलाकुशला मिश्रा: कर्मणां गतयस्त्विमा: ॥ ४० ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಕೂಷ್ಮಾಂಡರು, ಉನ್ಮಾದಿಗಳು, ವೇತಾಳರು, ಯಾತುಧಾನರು, ಗ್ರಹಗಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಮೃಗಗಳು, ಪಶುಗಳು, ಮರಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು, ಸರೀಸೃಪಗಳು—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 40

प्रजापतीन्मनून् देवानृषीन् पितृगणान् पृथक् । सिद्धचारणगन्धर्वान् विद्याध्रासुरगुह्यकान् ॥ ३७ ॥ किन्नराप्सरसो नागान् सर्पान् किम्पुरुषान्नरान् । मातृ रक्ष:पिशाचांश्च प्रेतभूतविनायकान् ॥ ३८ ॥ कूष्माण्डोन्मादवेतालान् यातुधानान् ग्रहानपि । खगान्मृगान् पशून् वृक्षान् गिरीन्नृप सरीसृपान् ॥ ३९ ॥ द्विविधाश्चतुर्विधा येऽन्ये जलस्थलनभौकस: । कुशलाकुशला मिश्रा: कर्मणां गतयस्त्विमा: ॥ ४० ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಜಲ-ಸ್ಥಲ-ನಭಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಇತರ ಜೀವಿಗಳು—ದ್ವಿವಿಧ, ಚತುರ್ವಿಧ, ಶುಭ-ಅಶುಭ-ಮಿಶ್ರ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವವರು—ಇವು ಕರ್ಮಗಳ ಗತಿಗಳು; ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ।

Verse 41

सत्त्वं रजस्तम इति तिस्र: सुरनृनारका: । तत्राप्येकैकशो राजन् भिद्यन्ते गतयस्त्रिधा । यदैकैकतरोऽन्याभ्यां स्वभाव उपहन्यते ॥ ४१ ॥

ಸತ್ತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್ ಎಂಬ ಮೂರು ಗುಣಗಳ ಭೇದದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು, ಮಾನವರು ಮತ್ತು ನರಕೀಯ ಜೀವಿಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತಾರೆ. ಓ ರಾಜನೇ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗುಣವೂ ಉಳಿದ ಎರಡು ಗುಣಗಳ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದ ತ್ರಿವಿಧವಾಗುತ್ತದೆ; ಒಂದು ಗುಣವು ಇತರ ಎರಡರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಜೀವಿಯ ಗತಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವ ಅದಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

Verse 42

स एवेदं जगद्धाता भगवान् धर्मरूपधृक् । पुष्णाति स्थापयन् विश्वं तिर्यङ्‍नरसुरादिभि: ॥ ४२ ॥

ಅವನೇ ಭಗವಾನ್, ಜಗತ್ತಿನ ಧಾತಾ, ಧರ್ಮರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು. ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ತಿರ್ಯಕ್‌, ಮಾನವ, ಸುರಾದಿ ರೂಪಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವತಾರವಾಗಿ ಬಂದು ಬಂಧಿತ ಜೀವಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 43

तत: कालाग्निरुद्रात्मा यत्सृष्टमिदमात्मन: । संनियच्छति तत् काले घनानीकमिवानिल: ॥ ४३ ॥

ನಂತರ ಕಲ್ಪಾಂತದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಕಾಲಾಗ್ನಿ-ರುದ್ರಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಸಂಹರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಗಾಳಿ ಮೋಡಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಚದುರಿಸುವಂತೆ.

Verse 44

इत्थंभावेन कथितो भगवान् भगवत्तम: । नेत्थंभावेन हि परं द्रष्टुमर्हन्ति सूरय: ॥ ४४ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಭಗವತ್ತಮನಾದ ಭಗವಾನನ ಕಾರ್ಯಗಳು ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಆದರೆ ಶುದ್ಧ ಭಕ್ತರು ಇಂತಹ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಗೂ ಮೀರಿದ, ಇನ್ನೂ ಮಹಿಮಾಮಯ ದಿವ್ಯ ದರ್ಶನವನ್ನು ಕಾಣಲು ಅರ್ಹರು.

Verse 45

नास्य कर्मणि जन्मादौ परस्यानुविधीयते । कर्तृत्वप्रतिषेधार्थं माययारोपितं हि तत् ॥ ४५ ॥

ಪರಮ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿ-ಪ್ರಳಯಾದಿ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನೇರ ಕರ್ತೃತ್ವವನ್ನು ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ನೇರ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವೆಂದು ಹೇಳಿರುವುದು ‘ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ಕರ್ತೃ’ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಲು ಮಾತ್ರ; ಅದು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಆರೋಪಿತವಾದ ವಿವರಣೆ.

Verse 46

अयं तु ब्रह्मण: कल्प: सविकल्प उदाहृत: । विधि: साधारणो यत्र सर्गा: प्राकृतवैकृता: ॥ ४६ ॥

ಇದು ಬ್ರಹ್ಮನ ಒಂದು ದಿನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿ-ಪ್ರಳಯದ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ನಿಯಮವಿಧಾನ. ಇದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಕೃತ ಮತ್ತು ವೈಕೃತ ಸರ್ಗಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಮಹತ್ತತ್ತ್ವ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ-ವಿಸರ್ಜನವೂ ಇದೇ ನಿಯಮಾನುಸಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 47

परिमाणं च कालस्य कल्पलक्षणविग्रहम् । यथा पुरस्ताद्व्याख्यास्ये पाद्मं कल्पमथो श‍ृणु ॥ ४७ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಕಾಲದ ಪರಿಮಾಣವನ್ನು ಹಾಗೂ ಅದರ ಸ್ಥೂಲ-ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಲಕ್ಷಣರೂಪಗಳನ್ನು ನಾನು ಮುಂದಾಗಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವೆನು; ಆದರೆ ಈಗ ಪಾದ್ಮ-ಕಲ್ಪವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 48

शौनक उवाच यदाह नो भवान् सूत क्षत्ता भागवतोत्तम: । चचार तीर्थानि भुवस्त्यक्त्वा बन्धून् सुदुस्त्यजान् ॥ ४८ ॥

ಶೌನಕ ಋಷಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸೂತನೇ, ನೀವು ನಮಗೆ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಭಾಗವತೋತ್ತಮನಾದ ವಿದುರು (ಕ್ಷತ್ತಾ) ತ್ಯಜಿಸಲು ಅತಿಕಷ್ಟವಾದ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭೂಮಿಯ ತೀರ್ಥಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಸಂಚರಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ನಾನು ವಿದುರು ಕುರಿತು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 49

क्षत्तु: कौशारवेस्तस्य संवादोऽध्यात्मसंश्रित: । यद्वा स भगवांस्तस्मै पृष्टस्तत्त्वमुवाच ह ॥ ४९ ॥ ब्रूहि नस्तदिदं सौम्य विदुरस्य विचेष्टितम् । बन्धुत्यागनिमित्तं च यथैवागतवान् पुन: ॥ ५० ॥

ಶೌನಕ ಋಷಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೌಮ್ಯ, ವಿದುರು (ಕ್ಷತ್ತಾ) ಮತ್ತು ಕೌಶಾರವಿ ಮೈತ್ರೇಯರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಅಧ್ಯಾತ್ಮಾಶ್ರಿತ ಸಂವಾದವೇನು, ವಿದುರು ಏನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಮೈತ್ರೇಯರು ಯಾವ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಉತ್ತರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—ನಮಗೆ ತಿಳಿಸು. ಹಾಗೆಯೇ ವಿದುರು ಬಂಧುತ್ಯಾಗವನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾಡಿದನು, ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಏಕೆ ಬಂದನು, ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಏನು ಆಚರಿಸಿದನು—ಇವನ್ನೂ ಹೇಳು.

Verse 50

क्षत्तु: कौशारवेस्तस्य संवादोऽध्यात्मसंश्रित: । यद्वा स भगवांस्तस्मै पृष्टस्तत्त्वमुवाच ह ॥ ४९ ॥ ब्रूहि नस्तदिदं सौम्य विदुरस्य विचेष्टितम् । बन्धुत्यागनिमित्तं च यथैवागतवान् पुन: ॥ ५० ॥

ಹೇ ಸೌಮ್ಯ, ವಿದುರನ ಎಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳು—ಅವನು ಬಂಧುತ್ಯಾಗವನ್ನು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾಡಿದನು, ಹೇಗೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು, ಮತ್ತು ತೀರ್ಥಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಯಾವ ಆಚರಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಜೊತೆಗೆ ಮೈತ್ರೇಯರ ಉಪದೇಶದ ಸಾರವನ್ನೂ ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿವರಿಸು.

Verse 51

सूत उवाच राज्ञा परीक्षिता पृष्टो यदवोचन्महामुनि: । तद्वोऽभिधास्ये श‍ृणुत राज्ञ: प्रश्नानुसारत: ॥ ५१ ॥ यच्च व्रजन्त्यनिमिषामृषभानुवृत्त्या दूरेयमा ह्युपरि न: स्पृहणीयशीला: । भर्तुर्मिथ: सुयशस: कथनानुराग- वैक्लव्यबाष्पकलया पुलकीकृताङ्गा: ॥

ಶ್ರೀ ಸೂತ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ರಾಜಾ ಪರೀಕ್ಷಿತನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಮಹಾಮುನಿ ಹೇಳಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನೇ, ಪ್ರಶ್ನಾನುಸಾರ ಕ್ರಮವಾಗಿ ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿರಿ।