Srimad Bhagavatam — Dashama Skandha, Shloka 15
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
ಭೃಗು ಹೇಳಿದ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಮುನಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡರು; ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುವೇ ಪರಮೇಶ್ವರನೆಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬಿದರು. ಅವನಿಂದಲೇ ಶಾಂತಿ, ಅಭಯ, ಸाक्षಾತ್ ಧರ್ಮತತ್ತ್ವ, ಜ್ಞಾನಸಹಿತ ವೈರಾಗ್ಯ, ಯೋಗದ ಅಷ್ಟಸಿದ್ಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಮಲವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುವ ಅವನ ಯಶಸ್ಸು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ದಂಡವನ್ನು ಇಟ್ಟಿರುವ, ಶಾಂತ, ಸಮಚಿತ್ತ, ಅಕಿಂಚನ ಸಾಧುಗಳಿಗೆ ಅವನೇ ಪರಮಗತಿ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಶುದ್ಧ ಸತ್ತ್ವವೇ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ರೂಪ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನ ಇಷ್ಟದೇವತೆಗಳು; ಆತ್ಮಶಾಂತಿ ಪಡೆದ ನಿಪುಣಬುದ್ಧಿಯವರು ಅವನನ್ನು ನಿಷ್ಕಾಮವಾಗಿ ಭಜಿಸುತ್ತಾರೆ.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :