Adhyaya 34

Verse 1

श्रीशुक उवाच एकदा देवयात्रायां गोपाला जातकौतुका: । अनोभिरनडुद्युक्तै: प्रययुस्तेऽम्बिकावनम् ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದರು—ಒಂದು ದಿನ ದೇವಯಾತ್ರೆ (ಶಿವಾರಾಧನೆ) ಮಾಡಲು ಕುತೂಹಲಗೊಂಡ ಗೋಪಾಲರು ಎತ್ತುಗಳ ಗಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಬಿಕಾವನಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು।

Verse 2

तत्र स्‍नात्वा सरस्वत्यां देवं पशुपतिं विभुम् । आनर्चुरर्हणैर्भक्त्या देवीं च नृपतेऽम्बिकाम् ॥ २ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಅಲ್ಲಿ ತಲುಪಿ ಅವರು ಸರಸ್ವತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿವಿಧ ಉಪಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಹಾವಿಭುವಾದ ಪಶುಪತಿ ದೇವನನ್ನು (ಶಿವನನ್ನು) ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿ ದೇವಿ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು।

Verse 3

गावो हिरण्यं वासांसि मधु मध्वन्नमाद‍ृता: । ब्राह्मणेभ्यो ददु: सर्वे देवो न: प्रीयतामिति ॥ ३ ॥

ಅವರು ಗೌರವದಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹಸುಗಳು, ಚಿನ್ನ, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಜೇನು ಬೆರೆಸಿದ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ದಾನಮಾಡಿ, “ನಮ್ಮ ದೇವರು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು।

Verse 4

ऊषु: सरस्वतीतीरे जलं प्राश्य यतव्रता: । रजनीं तां महाभागा नन्दसुनन्दकादय: ॥ ४ ॥

ನಂದ, ಸುನಂದಕ ಮೊದಲಾದ ಮಹಾಭಾಗ್ಯ ಗೋಪಾಲರು ಆ ರಾತ್ರಿ ಸರಸ್ವತಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ತಂಗಿದರು. ಅವರು ವ್ರತವನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿ, ನೀರು ಮಾತ್ರ ಕುಡಿದು ಉಪವಾಸವಿದ್ದರು।

Verse 5

कश्चिन्महानहिस्तस्मिन् विपिनेऽतिबुभुक्षित: । यद‍ृच्छयागतो नन्दं शयानमुरगोऽग्रसीत् ॥ ५ ॥

ರಾತ್ರಿ ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾಗಿ ಹಸಿದ ಮಹಾ ಹಾವು ಅಚಾನಕವಾಗಿ ಬಂತು. ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಸರಿದು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಂದ ಮಹಾರಾಜರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ನುಂಗಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.

Verse 6

स चुक्रोशाहिना ग्रस्त: कृष्ण कृष्ण महानयम् । सर्पो मां ग्रसते तात प्रपन्नं परिमोचय ॥ ६ ॥

ಹಾವಿನ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ ನಂದ ಮಹಾರಾಜರು ಕೂಗಿದರು— “ಕೃಷ್ಣಾ! ಕೃಷ್ಣಾ! ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಮಗನೇ! ಈ ಮಹಾಸರ್ಪ ನನ್ನನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ನಿನಗೆ ಶರಣಾದವನು; ದಯವಿಟ್ಟು ಬಿಡಿಸು.”

Verse 7

तस्य चाक्रन्दितं श्रुत्वा गोपाला: सहसोत्थिता: । ग्रस्तं च द‍ृष्ट्वा विभ्रान्ता: सर्पं विव्यधुरुल्मुकै: ॥ ७ ॥

ನಂದರ ಅಳಲನ್ನು ಕೇಳಿ ಗೋಪಾಲರು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದರು. ಅವರನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು, ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಕಡ್ಡಿಗಳಿಂದ ಹಾವನ್ನು ಹೊಡೆದರು.

Verse 8

अलातैर्दह्यमानोऽपि नामुञ्चत्तमुरङ्गम: । तमस्पृशत्पदाभ्येत्य भगवान्सात्वतां पति: ॥ ८ ॥

ಬೆಂಕಿಕಡ್ಡಿಗಳಿಂದ ಸುಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ಹಾವು ನಂದರನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಭಕ್ತರ ಸ್ವಾಮಿ ಭಗವಾನ್ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಪಾದದಿಂದ ಹಾವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದನು.

Verse 9

स वै भगवत: श्रीमत्पादस्पर्शहताशुभ: । भेजे सर्पवपुर्हित्वा रूपं विद्याधरार्चितम् ॥ ९ ॥

ಭಗವಂತನ ಶ್ರೀಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅವನ ಪಾಪಫಲಗಳೆಲ್ಲ ನಾಶವಾಯಿತು. ಆಗ ಅವನು ಹಾವಿನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಪೂಜ್ಯ ವಿದ್ಯಾಧರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು.

Verse 10

तमपृच्छद् धृषीकेश: प्रणतं समवस्थितम् । दीप्यमानेन वपुषा पुरुषं हेममालिनम् ॥ १० ॥

ಆಮೇಲೆ ಭಗವಾನ್ ಹೃಷೀಕೇಶನು, ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ ತನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದ, ದಿವ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ದೇಹವನ್ನೂ ಸ್ವರ್ಣಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾದ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು।

Verse 11

को भवान् परया लक्ष्म्या रोचतेऽद्भ‍ुतदर्शन: । कथं जुगुप्सितामेतां गतिं वा प्रापितोऽवश: ॥ ११ ॥

[ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು:] ಮಹಾಶಯ, ನೀವು ಅద్భುತ ದರ್ಶನದಿಂದ ಮಹಾ ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನೀವು ಯಾರು? ಮತ್ತು ಯಾರ ಬಲದಿಂದ ನೀವು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಈ ಜುಗುಪ್ಸಿತ ಸರ್ಪದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕಾಯಿತು?

Verse 12

सर्प उवाच अहं विद्याधर: कश्चित्सुदर्शन इति श्रुत: । श्रिया स्वरूपसम्पत्त्या विमानेनाचरन् दिश: ॥ १२ ॥ ऋषीन् विरूपाङ्गिरस: प्राहसं रूपदर्पित: । तैरिमां प्रापितो योनिं प्रलब्धै: स्वेन पाप्मना ॥ १३ ॥

ಸರ್ಪನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ‘ಸುದರ್ಶನ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾಧರನು. ಶ್ರೀಮತ್ತು ರೂಪಸಂಪತ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ನನ್ನ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಂಗಿರಾ ಮುನಿಯ ವಂಶದ ಕೆಲ ವಿರೂಪ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ರೂಪದ ಗರ್ವದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿದೆ; ಆ ಪಾಪಫಲದಿಂದ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಈ ನೀಚ ಯೋನಿಗೆ ತಳ್ಳಿದರು।

Verse 13

सर्प उवाच अहं विद्याधर: कश्चित्सुदर्शन इति श्रुत: । श्रिया स्वरूपसम्पत्त्या विमानेनाचरन् दिश: ॥ १२ ॥ ऋषीन् विरूपाङ्गिरस: प्राहसं रूपदर्पित: । तैरिमां प्रापितो योनिं प्रलब्धै: स्वेन पाप्मना ॥ १३ ॥

ಸರ್ಪನು ಹೇಳಿದನು: ನಾನು ‘ಸುದರ್ಶನ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾಧರನು. ಶ್ರೀಮತ್ತು ರೂಪಸಂಪತ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ನನ್ನ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಂಗಿರಾ ಮುನಿಯ ವಂಶದ ಕೆಲ ವಿರೂಪ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ರೂಪದ ಗರ್ವದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿದೆ; ಆ ಪಾಪಫಲದಿಂದ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಈ ನೀಚ ಯೋನಿಗೆ ತಳ್ಳಿದರು।

Verse 14

शापो मेऽनुग्रहायैव कृतस्तै: करुणात्मभि: । यदहं लोकगुरुणा पदा स्पृष्टो हताशुभ: ॥ १४ ॥

ಕರುಣಾಮಯರಾದ ಆ ಋಷಿಗಳು ನೀಡಿದ ಶಾಪವು ನಿಜವಾಗಿ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿಯೇ; ಏಕೆಂದರೆ ಈಗ ಲೋಕಗುರುವಿನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಅಶುಭಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ।

Verse 15

तं त्वाहं भवभीतानां प्रपन्नानां भयापहम् । आपृच्छे शापनिर्मुक्त: पादस्पर्शादमीवहन् ॥ १५ ॥

ಪ್ರಭುವೇ! ಸಂಸಾರಭಯದಿಂದ ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗುವವರ ಭಯವನ್ನು ನೀನೇ ಹರಣಮಾಡುವೆ. ನಿನ್ನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ನಾನು ಋಷಿಗಳ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದೆನು; ದುಃಖಹರನೇ, ನನ್ನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮರಳಲು ಅನುಮತಿಸು.

Verse 16

प्रपन्नोऽस्मि महायोगिन् महापुरुष सत्पते । अनुजानीहि मां देव सर्वलोकेश्वरेश्वर ॥ १६ ॥

ಹೇ ಮಹಾಯೋಗೀ, ಮಹಾಪುರುಷ, ಸತ್ಪತೇ! ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇನೆ. ದೇವಾ, ಸರ್ವಲೋಕೇಶ್ವರರಿಗೂ ಈಶ್ವರನೇ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನನಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸು.

Verse 17

ब्रह्मदण्डाद्विमुक्तोऽहं सद्यस्तेऽच्युत दर्शनात् । यन्नाम गृह्णन्नखिलान् श्रोतृनात्मानमेव च । सद्य: पुनाति किं भूयस्तस्य स्पृष्ट: पदा हि ते ॥ १७ ॥

ಹೇ ಅಚ್ಯುತನೇ! ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ದಂಡದಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಮುಕ್ತನಾದೆನು. ನಿನ್ನ ನಾಮವನ್ನು ಜಪಿಸುವವನು ಕೇಳುವವರನ್ನೂ ತನ್ನನ್ನೂ ಕೂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗಿರಲು ನಿನ್ನ ಕಮಲಪಾದಸ್ಪರ್ಶ ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಂಗಳಕರ!

Verse 18

इत्यनुज्ञाप्य दाशार्हं परिक्रम्याभिवन्द्य च । सुदर्शनो दिवं यात: कृच्छ्रान्नन्दश्च मोचित: ॥ १८ ॥

ಈ ರೀತಿ ದಾಶಾರ್ಹನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಸುದರ್ಶನ ದೇವನು ಅವನನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ತನ್ನ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ನಂದ ಮಹಾರಾಜನೂ ಆ ಅಪಾಯದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡನು.

Verse 19

निशाम्य कृष्णस्य तदात्मवैभवं व्रजौकसो विस्मितचेतसस्तत: । समाप्य तस्मिन् नियमं पुनर्व्रजं नृपाययुस्तत् कथयन्त आद‍ृता: ॥ १९ ॥

ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಆ ಆತ್ಮವೈಭವಮಯ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಓ ರಾಜನೇ, ನಂತರ ಅವರು ಶಿವಪೂಜೆಯ ಆ ನಿಯಮವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು; ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮಾಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾ ಹೋದರು.

Verse 20

कदाचिदथ गोविन्दो रामश्चाद्भ‍ुतविक्रम: । विजह्रतुर्वने रात्र्यां मध्यगौ व्रजयोषिताम् ॥ २० ॥

ಒಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತ ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳಾದ ಶ್ರೀ ಗೋವಿಂದ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ವ್ರಜ ಯುವತಿಯರ ಮಧ್ಯೆ ಕ್ರೀಡಿಸಿದರು।

Verse 21

उपगीयमानौ ललितं स्त्रीजनैर्बद्धसौहृदै: । स्वलङ्कृतानुलिप्ताङ्गौ स्रग्विनौ विरजोऽम्बरौ ॥ २१ ॥

ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಬಂಧಿತ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮಧುರವಾಗಿ ಅವರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ; ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಸುಗಂಧ ಲೇಪಿತ ಅಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ, ಪುಷ್ಪಮಾಲಾಧಾರಿಗಳಾಗಿ, ಮಲಿನರಹಿತ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು।

Verse 22

निशामुखं मानयन्तावुदितोडुपतारकम् । मल्लिकागन्धमत्तालि जुष्टं कुमुदवायुना ॥ २२ ॥

ಚಂದ್ರೋದಯ ಮತ್ತು ನಕ್ಷತ್ರಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾತ್ರಿಯ ಆರಂಭವನ್ನು ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಕುಮುದದ ತಂಪು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಮತ್ತಾದ ಜೇನುನೊಣಗಳು ಗುಂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।

Verse 23

जगतु: सर्वभूतानां मन:श्रवणमङ्गलम् । तौ कल्पयन्तौ युगत्स्वरमण्डलमूर्च्छितम् ॥ २३ ॥

ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವರಮಂಡಲದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೂರ್ತ್ಛನೆಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿ ಹಾಡಿದರು; ಅವರ ಗಾಯನವು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಕಿವಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಮಂಗಳಕರವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ತಂದಿತು।

Verse 24

गोप्यस्तद्गीतमाकर्ण्य मूर्च्छिता नाविदन्नृप । स्रंसद्दुकूलमात्मानं स्रस्तकेशस्रजं तत: ॥ २४ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿ ಗೋಪಿಯರು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತರಾದರು; ಸ್ವಯಂವಿಸ್ಮೃತರಾಗಿ, ಅವರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಸಡಿಲವಾಗುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ಕೂದಲು ಹಾಗೂ ಮಾಲೆಗಳು ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 25

एवं विक्रीडतो: स्वैरं गायतो: सम्प्रमत्तवत् । शङ्खचूड इति ख्यातो धनदानुचरोऽभ्यगात् ॥ २५ ॥

ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮರು ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸಿ ಹಾಡುತ್ತಾ ಮದೋನ್ಮತ್ತರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಧನದ ಕುಬೇರನ ಸೇವಕ ಶಂಖಚೂಡನು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು.

Verse 26

तयोर्निरीक्षतो राजंस्तन्नाथं प्रमदाजनम् । क्रोशन्तं कालयामास दिश्युदीच्यामशङ्कित: ॥ २६ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಪ್ರಭುಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರಲಾಗಿ, ಶಂಖಚೂಡನು ಅಂಜದೆ, ಕೃಷ್ಣ-ಬಲರಾಮರನ್ನು ತನ್ನ ನಾಥರೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಓಡಿಸತೊಡಗಿದನು.

Verse 27

क्रोशन्तं कृष्ण रामेति विलोक्य स्वपरिग्रहम् । यथा गा दस्युना ग्रस्ता भ्रातरावन्वधावताम् ॥ २७ ॥

ಭಕ್ತರು ‘ಕೃಷ್ಣಾ! ರಾಮಾ!’ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಕೂಗುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ತಮ್ಮವರನ್ನು ಕಳ್ಳನು ಕದ್ದೊಯ್ದ ಹಸುಗಳಂತೆ ಕಂಡು, ಆ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರರು ಆ ದೈತ್ಯನ ಹಿಂದೆ ಓಡಿದರು.

Verse 28

मा भैष्टेत्यभयारावौ शालहस्तौ तरस्विनौ । आसेदतुस्तं तरसा त्वरितं गुह्यकाधमम् ॥ २८ ॥

ಅವರು ‘ಭಯಪಡಬೇಡಿ!’ ಎಂದು ಅಭಯನಾದ ಮಾಡಿದರು; ನಂತರ ಶಾಲ ಮರದ ದಂಡಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಅಧಮ ಗುಹ್ಯಕನನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ತಲುಪಿದರು.

Verse 29

स वीक्ष्य तावनुप्राप्तौ कालमृत्यू इवोद्विजन् । विषृज्य स्त्रीजनं मूढ: प्राद्रवज्जीवितेच्छया ॥ २९ ॥

ಶಂಖಚೂಡನು ಆ ಇಬ್ಬರು ಕಾಲಮೃತ್ಯುವಿನಂತೆ ತನ್ನತ್ತ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆತಂಕಗೊಂಡನು. ಮೂಢನಾಗಿ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಓಡಿ ಹೋದನು.

Verse 30

तमन्वधावद् गोविन्दो यत्र यत्र स धावति । जिहीर्षुस्तच्छिरोरत्नं तस्थौ रक्षन् स्त्रियो बल: ॥ ३० ॥

ಆ ದೈತ್ಯನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿದನೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿಗೆ ಗೋವಿಂದನು ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು, ಅವನ ಶಿರೋರತ್ನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ. ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಬಲರಾಮನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.

Verse 31

अविदूर इवाभ्येत्य शिरस्तस्य दुरात्मन: । जहार मुष्टिनैवाङ्ग सहचूडमणिं विभु: ॥ ३१ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭು ದೂರದಿಂದಲೇ ಸಮೀಪ ಬಂದಂತಾಗಿ ಆ ದುಷ್ಟನ ಬಳಿಗೆ ತಲುಪಿ, ತನ್ನ ಮುಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಶಿರೋರತ್ನ ಸಹಿತ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡನು.

Verse 32

शङ्खचूडं निहत्यैवं मणिमादाय भास्वरम् । अग्रजायाददात्प्रीत्या पश्यन्तीनां च योषिताम् ॥ ३२ ॥

ಈ ರೀತಿ ಶಂಖಚೂಡನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಅವನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮಣಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಅಪಾರ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಅಣ್ಣ ಬಲರಾಮನಿಗೆ ನೀಡಿದನು; ಗೋಪಿಯರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.