Adhyaya 5

Verse 1

मैत्रेय उवाच भवो भवान्या निधनं प्रजापते- रसत्कृताया अवगम्य नारदात् । स्वपार्षदसैन्यं च तदध्वरर्भुभि- र्विद्रावितं क्रोधमपारमादधे ॥ १ ॥

ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ದಕ್ಷನ ಅವಮಾನದಿಂದ ಸತಿ ನಿಧನಗೊಂಡಳು ಎಂಬುದನ್ನೂ, ಋಭು ದೇವತೆಗಳು ಶಿವನ ಪಾರ್ಷದಸೈನ್ಯವನ್ನು ಓಡಿಸಿದರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾರದನಿಂದ ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಕ್ರೋಧ ಉಕ್ಕಿಬಂತು.

Verse 2

क्रुद्ध: सुदष्टौष्ठपुट: स धूर्जटि- र्जटां तडिद्वह्निसटोग्ररोचिषम् । उत्कृत्य रुद्र: सहसोत्थितो हसन् गम्भीरनादो विससर्ज तां भुवि ॥ २ ॥

ಅತಿಕ್ರೋಧದಿಂದ ಧೂರ್ಜಟಿ ಶಿವನು ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿ, ತಲೆಯಿಂದ ಒಂದು ಜಟೆಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡನು; ಅದು ಮಿಂಚಿನಂತೆ, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ಉನ್ಮತ್ತನಂತೆ ನಗುತ್ತಾ, ಗಂಭೀರ ಘೋಷದೊಂದಿಗೆ ಆ ಜಟೆಯನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದನು.

Verse 3

ततोऽतिकायस्तनुवा स्पृशन्दिवं सहस्रबाहुर्घनरुक् त्रिसूर्यद‍ृक् । करालदंष्ट्रो ज्वलदग्निमूर्धज: कपालमाली विविधोद्यतायुध: ॥ ३ ॥

ಅನಂತರ ಆಕಾಶವನ್ನು ತಾಕುವಷ್ಟು ಮಹಾಕಾಯನಾದ ಭಯಂಕರ ಕಪ್ಪು ದೈತ್ಯನು ಸೃಷ್ಟಿಯಾದನು; ಅವನ ಕಾಂತಿ ಮೂರು ಸೂರ್ಯಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅವನ ದಂತಗಳು ಭೀಕರ, ತಲೆಯ ಕೂದಲು ಉರಿಯುವ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ; ಅವನಿಗೆ ಸಾವಿರ ಕೈಗಳು, ವಿವಿಧ ಆಯುಧಗಳು, ಮತ್ತು ಮಾನವ ತಲೆಗಳ ಮಾಲೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು.

Verse 4

तं किं करोमीति गृणन्तमाह बद्धाञ्जलिं भगवान् भूतनाथ: । दक्षं सयज्ञं जहि मद्भटानां त्वमग्रणी रुद्र भटांशको मे ॥ ४ ॥

ಆ ಮಹಾಕಾಯನು ಕೈಜೋಡಿಸಿ “ಪ್ರಭು, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಭೂತನಾಥನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು— “ನೀನು ನನ್ನ ದೇಹಜ, ನನ್ನ ಗಣಗಳ ಅಗ್ರಣಿ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷನನ್ನೂ ಅವನ ಸೈನ್ಯವನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸು।”

Verse 5

आज्ञप्त एवं कुपितेन मन्युना स देवदेवं परिचक्रमे विभुम् । मेने तदात्मानमसङ्गरंहसा महीयसां तात सह: सहिष्णुम् ॥ ५ ॥

ಕೋಪರೂಪ ಮನ್ಯುವಿನಿಂದ ಆಜ್ಞಾಪಿತನಾದ ಅವನು ದೇವದೇವ ಮಹಾವಿಭುವಾದ ರುದ್ರನನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದನು. ಮಹಾತ್ಮರ ಸಹನಶೀಲತೆಯನ್ನೂ ಎದುರಿಸಬಲ್ಲ ಅಪ್ರತಿಹತ ವೇಗ-ಬಲ ತನ್ನಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದನು.

Verse 6

अन्वीयमान: स तु रुद्रपार्षदै- र्भृशं नदद्‌भिर्व्यनदत्सुभैरवम् । उद्यम्य शूलं जगदन्तकान्तकं सम्प्राद्रवद् घोषणभूषणाङ्‌घ्रि: ॥ ६ ॥

ರುದ್ರನ ಪಾರ್ಷದರು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಭಾರಿಯಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಾ ಭಯಾನಕ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದರು. ಅವನು ಮರಣವನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಬಲ್ಲ ಭೀಕರ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಓಡಿದನು; ಅವನ ಕಾಲಿನ ಕಂಕಣಗಳು ಗರ್ಜಿಸುವಂತೆ ಮೊಳಗಿದವು.

Verse 7

अथर्त्विजो यजमान: सदस्या: ककुभ्युदीच्यां प्रसमीक्ष्य रेणुम् । तम: किमेतत्कुत एतद्रजोऽभू- दिति द्विजा द्विजपत्‍न्यश्च दध्यु: ॥ ७ ॥

ಆ ವೇಳೆ ಯಜ್ಞಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ ಋತ್ವಿಜರು, ಯಜಮಾನ, ಸಭಾಸದರು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದ ಧೂಳನ್ನು ನೋಡಿ ಯೋಚಿಸಿದರು— “ಇದು ಯಾವ ಕತ್ತಲೆ? ಈ ಧೂಳು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದೆ?”

Verse 8

वाता न वान्ति न हि सन्ति दस्यव: प्राचीनबर्हिर्जीवति होग्रदण्ड: । गावो न काल्यन्त इदं कुतो रजो लोकोऽधुना किं प्रलयाय कल्पते ॥ ८ ॥

ಅವರು ಊಹಿಸಿದರು— “ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ದಸ್ಯುಗಳೂ ಇಲ್ಲ; ಕಠೋರ ದಂಡಧಾರಿಯಾದ ಪ್ರಾಚೀನಬರ್ಹಿ ರಾಜನು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತನಿದ್ದಾನೆ. ಹಸುಗಳೂ ಚಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಧೂಳು ಎಲ್ಲಿಂದ? ಈಗ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರಳಯವೇ ಬರಲಿದೆಯೇ?”

Verse 9

प्रसूतिमिश्रा: स्त्रिय उद्विग्नचित्ता ऊचुर्विपाको वृजिनस्यैव तस्य । यत्पश्यन्तीनां दुहितृणां प्रजेश: सुतां सतीमवदध्यावनागाम् ॥ ९ ॥

ದಕ್ಷನ ಪತ್ನಿ ಪ್ರಸೂತಿ ಹಾಗೂ ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಅತ್ಯಂತ ವ್ಯಾಕುಲಚಿತ್ತರಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—ಈ ಅಪಾಯ ದಕ್ಷನ ಪಾಪದ ಫಲವೇ; ನಿರ್ದೋಷಿಣಿ ಸತಿ ಸಹೋದರಿಯರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 10

यस्त्वन्तकाले व्युप्तजटाकलाप: स्वशूलसूच्यर्पितदिग्गजेन्द्र: । वितत्य नृत्यत्युदितास्त्रदोर्ध्वजान् उच्चाट्टहासस्तनयित्नुभिन्नदिक् ॥ १० ॥

ಪ್ರಳಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನ ಜಟೆಗಳು ಚದುರಿಹೋಗುತ್ತವೆ; ಅವನು ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಧ್ವಜದಂತೆ ಎತ್ತಿದ ಭುಜಗಳನ್ನು ಹರಡಿ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ಗರ್ವವಾಗಿ ನೃತ್ಯಿಸುತ್ತಾನೆ; ಗುಡುಗಿನಂತೆ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಕಂಪಿಸುವಂತಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 11

अमर्षयित्वा तमसह्यतेजसं मन्युप्लुतं दुर्निरीक्ष्यं भ्रुकुट्या । करालदंष्ट्राभिरुदस्तभागणं स्यात्स्वस्ति किं कोपयतो विधातु: ॥ ११ ॥

ಅಸಹ್ಯ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ನೋಡಲೂ ದುರ್ಬಲವಾದ ಆ ಮಹಾಕಾಯ ಕಪ್ಪು ಪುರುಷನು ಭಯಾನಕ ದಂತಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ಭ್ರೂಕುಟಿಯ ಚಲನೆಯಿಂದ ಆಕಾಶದ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಕಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿ ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದನು; ಇಂತಹ ಕ್ರುದ್ಧ ವಿಧಾತನ ಮುಂದೆ ಯಾರಿಗೆ ಸ್ವಸ್ತಿ?

Verse 12

बह्वेवमुद्विग्नद‍ृशोच्यमाने जनेन दक्षस्य मुहुर्महात्मन: । उत्पेतुरुत्पाततमा: सहस्रशो भयावहा दिवि भूमौ च पर्यक् ॥ १२ ॥

ಜನರು ಹೀಗೆ ವ್ಯಾಕುಲ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮಹಾತ್ಮ ದಕ್ಷನು ಆಕಾಶದಲ್ಲೂ ಭೂಮಿಯಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಭಯಾನಕ ಅಪಶಕುನಗಳು ಉದಯಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 13

तावत्स रुद्रानुचरैर्महामखो नानायुधैर्वामनकैरुदायुधै: । पिङ्गै: पिशङ्गैर्मकरोदराननै: पर्याद्रवद्‌भिर्विदुरान्वरुध्यत ॥ १३ ॥

ಪ್ರಿಯ ವಿದುರಾ! ಆಗ ಶಿವನ ಅನುಚರರು ಯಜ್ಞಮಂಟಪವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಓಡಾಡಿದರು. ಅವರು ಕುಗ್ಗಿದ ಎತ್ತರದವರು, ನಾನಾವಿಧ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಿತರಾಗಿದ್ದರು; ಅವರ ದೇಹಗಳು ಶಾರ್ಕಿನಂತೆ ಕಪ್ಪು-ಹಳದಿ ಛಾಯೆಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು, ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 14

केचिद्बभञ्जु: प्राग्वंशं पत्नीशालां तथापरे । सद आग्नीध्रशालां च तद्विहारं महानसम् ॥ १४ ॥

ಕೆಲವರು ಯಜ್ಞಮಂಡಪವನ್ನು ತಾಳಿದ ಕಂಬಗಳು ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಗ್ವಂಶವನ್ನು ಕೆಡವಿದರು; ಕೆಲವರು ಸ್ತ್ರೀಗೃಹಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಆಗ್ನೀಧ್ರಶಾಲೆ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಸದರವನ್ನು ಧ್ವಂಸಮಾಡಿದರು; ಕೆಲವರು ಅಡುಗೆಮನೆ ಹಾಗೂ ನಿವಾಸಸ್ಥಳವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸಿದರು।

Verse 15

रुरुजुर्यज्ञपात्राणि तथैकेऽग्नीननाशयन् । कुण्डेष्वमूत्रयन् केचिद्‌बिभिदुर्वेदिमेखला: ॥ १५ ॥

ಅವರು ಯಜ್ಞಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಒಡೆದರು; ಕೆಲವರು ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಆರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು; ಕೆಲವರು ಕುಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರವಿಟ್ಟರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ವೇದಿಯ ಮೇಖಲಾ—ಸೀಮಾರೇಖೆಯನ್ನು—ಚೀರಿ ಹಾಕಿದರು।

Verse 16

अबाधन्त मुनीनन्ये एके पत्नीरतर्जयन् । अपरे जगृहुर्देवान् प्रत्यासन्नान् पलायितान् ॥ १६ ॥

ಕೆಲವರು ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಮುನಿಗಳ ದಾರಿಯನ್ನು ತಡೆದರು; ಕೆಲವರು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಬೆದರಿಸಿದರು; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಮಂಟಪದಿಂದ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದರು।

Verse 17

भृगुं बबन्ध मणिमान् वीरभद्र: प्रजापतिम् । चण्डेश: पूषणं देवं भगं नन्दीश्वरोऽग्रहीत् ॥ १७ ॥

ಶಿವಗಣ ಮಣಿಮಾನ್ ಭೃಗು ಮುನಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದನು; ವೀರಭದ್ರನು ಪ್ರಜಾಪತಿ ದಕ್ಷನನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಚಂಡೇಶನು ದೇವ ಪೂಷನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದನು; ನಂದೀಶ್ವರನು ದೇವ ಭಗನನ್ನು ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಪಡಿಸಿದನು।

Verse 18

सर्व एवर्त्विजो दृष्ट्वा सदस्या: सदिवौकस: । तैरर्द्यमाना: सुभृशं ग्रावभिर्नैकधाद्रवन् ॥ १८ ॥

ಕಲ್ಲುಗಳ ನಿರಂತರ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು. ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಋತ್ವಿಜರು, ಸದಸ್ಯರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಭಾರೀ ಯಾತನೆ ಅನುಭವಿಸಿದರು; ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಅವರು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಚದುರಿ ಓಡಿದರು।

Verse 19

जुह्वत: स्रुवहस्तस्य श्मश्रूणि भगवान् भव: । भृगोर्लुलुञ्चे सदसि योऽहसच्छ्‌मश्रु दर्शयन् ॥ १९ ॥

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ರುವವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೋಮ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಭೃಗು ಮುನಿಯ ಮೀಸೆಯನ್ನು ವೀರಭದ್ರನು ಕಿತ್ತುಹಾಕಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಮೀಸೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಶಿವನನ್ನು ಅಣಕಿಸಿದ್ದನು.

Verse 20

भगस्य नेत्रे भगवान् पातितस्य रुषा भुवि । उज्जहार सदस्थोऽक्ष्णा य: शपन्तमसूसुचत् ॥ २० ॥

ದಕ್ಷನು ಶಿವನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡುವಾಗ ಕಣ್ಣುಗಳ ಸನ್ನೆಯಿಂದ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದ ಭಗನನ್ನು, ವೀರಭದ್ರನು ಕೋಪದಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕೆಡವಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕಿದನು.

Verse 21

पूष्णो ह्यपातयद्दन्तान् कालिङ्गस्य यथा बल: । शप्यमाने गरिमणि योऽहसद्दर्शयन्दत: ॥ २१ ॥

ಅನಿರುದ್ಧನ ವಿವಾಹದಲ್ಲಿ ಬಲರಾಮನು ಕಳಿಂಗ ರಾಜನ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಉದುರಿಸಿದಂತೆ, ಶಿವನ ನಿಂದನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲು ತೋರಿಸಿ ನಕ್ಕ ಪೂಷನ ಹಲ್ಲುಗಳನ್ನು ವೀರಭದ್ರನು ಉದುರಿಸಿದನು.

Verse 22

आक्रम्योरसि दक्षस्य शितधारेण हेतिना । छिन्दन्नपि तदुद्धर्तुं नाशक्नोत् त्र्यम्बकस्तदा ॥ २२ ॥

ನಂತರ ವೀರಭದ್ರನು ದಕ್ಷನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಹರಿತವಾದ ಆಯುಧದಿಂದ ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು, ಆದರೆ ತಲೆಯನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 23

शस्त्रैरस्त्रान्वितैरेवमनिर्भिन्नत्वचं हर: । विस्मयं परमापन्नो दध्यौ पशुपतिश्चिरम् ॥ २३ ॥

ಮಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ದಕ್ಷನ ಚರ್ಮವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ ವೀರಭದ್ರನು ಅತ್ಯಂತ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು.

Verse 24

दृष्ट्वा संज्ञपनं योगं पशूनां स पतिर्मखे । यजमानपशो: कस्य कायात्तेनाहरच्छिर: ॥ २४ ॥

ಯಜ್ಞಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಶುಗಳನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಡಲು ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಮರದ ಯಂತ್ರವನ್ನು ವೀರಭದ್ರನು ಕಂಡನು. ಆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅವನು ದಕ್ಷನ ಶಿರಚ್ಛೇದ ಮಾಡಿದನು.

Verse 25

साधुवादस्तदा तेषां कर्म तत्तस्य पश्यताम् । भूतप्रेतपिशाचानां अन्येषां तद्विपर्यय: ॥ २५ ॥

ವೀರಭದ್ರನ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ಶಿವನ ಗಣಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಜಯಕಾರ ಹಾಕಿದರು. ಭೂತ, ಪ್ರೇತ ಮತ್ತು ಪಿಶಾಚಿಗಳು ಗದ್ದಲ ಎಬ್ಬಿಸಿದವು. ಆದರೆ ಯಜ್ಞದ ಉಸ್ತುವಾರಿ ವಹಿಸಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದಕ್ಷನ ಸಾವಿಗೆ ದುಃಖಿಸಿದರು.

Verse 26

जुहावैतच्छिरस्तस्मिन्दक्षिणाग्नावमर्षित: । तद्देवयजनं दग्ध्वा प्रातिष्ठद् गुह्यकालयम् ॥ २६ ॥

ಅತ್ಯಂತ ಕೋಪಗೊಂಡ ವೀರಭದ್ರನು ಆ ತಲೆಯನ್ನು ದಕ್ಷಿಣಾಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದನು. ಯಜ್ಞಶಾಲೆಯನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ನಂತರ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಒಡೆಯನ ಧಾಮವಾದ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು.