Adhyaya 26

Verse 1

नारद उवाच स एकदा महेष्वासो रथं पञ्चाश्वमाशुगम् । द्वीषं द्विचक्रमेकाक्षं त्रिवेणुं पञ्चबन्धुरम् ॥ १ ॥ एकरश्म्येकदमनमेकनीडं द्विकूबरम् । पञ्चप्रहरणं सप्तवरूथं पञ्चविक्रमम् ॥ २ ॥ हैमोपस्करमारुह्य स्वर्णवर्माक्षयेषुधि: । एकादशचमूनाथ: पञ्चप्रस्थमगाद्वनम् ॥ ३ ॥

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜನೇ, ಒಮ್ಮೆ ಮಹಾಧನುರ್ಧರನಾದ ಪುರಂಜನ ರಾಜನು ಸ್ವರ್ಣ ಕವಚ ಧರಿಸಿ, ಅಕ್ಷಯ ಬಾಣಗಳ ತುಣೀರೊಂದಿಗೆ, ಬಂಗಾರದ ಅಲಂಕಾರಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಿತ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು. ಆ ರಥವು ಐದು ವೇಗವಂತ ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ಚಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಎರಡು ಚಕ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಅಕ್ಷ; ಮೂರು ಧ್ವಜಗಳು, ಒಂದು ಲಗ್ಗಾಮು, ಒಂದು ಸಾರಥಿ, ಒಂದು ಆಸನ, ಜೂಗೆ ಎರಡು ದಂಡಗಳು, ಐದು ಆಯುಧಗಳು ಮತ್ತು ಏಳು ಆವರಣೆಗಳು; ಐದು ವಿಧ ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಐದು ಅಡ್ಡಿಗಳು. ಹನ್ನೊಂದು ಸೇನಾನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ಅವನು ‘ಪಂಚಪ್ರಸ್ಥ’ ಎಂಬ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 2

नारद उवाच स एकदा महेष्वासो रथं पञ्चाश्वमाशुगम् । द्वीषं द्विचक्रमेकाक्षं त्रिवेणुं पञ्चबन्धुरम् ॥ १ ॥ एकरश्म्येकदमनमेकनीडं द्विकूबरम् । पञ्चप्रहरणं सप्तवरूथं पञ्चविक्रमम् ॥ २ ॥ हैमोपस्करमारुह्य स्वर्णवर्माक्षयेषुधि: । एकादशचमूनाथ: पञ्चप्रस्थमगाद्वनम् ॥ ३ ॥

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನೇ, ಒಮ್ಮೆ ಮಹಾಧನುರ್ಧರನಾದ ಪುರಂಜನ ರಾಜನು ಸ್ವರ್ಣಕವಚ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ ಬಾಣಗಳ ತೂಣೀರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹನ್ನೊಂದು ಸೇನಾನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ, ಐದು ವೇಗವಂತ ಅಶ್ವಗಳು ಎಳೆಯುವ ಸ್ವರ್ಣಸಜ್ಜಿತ ರಥವನ್ನು ಏರಿ ‘ಪಂಚಪ್ರಸ್ಥ’ ಎಂಬ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಆ ರಥಕ್ಕೆ ಎರಡು ಚಕ್ರಗಳು, ಒಂದು ಅಕ್ಷ, ಮೂರು ಧ್ವಜಗಳು, ಒಂದು ಲಗಾಮು, ಒಂದು ಸಾರಥಿ, ಒಂದು ಆಸನ, ಜೂವಿನ ಎರಡು ದಂಡಗಳು, ಐದು ಆಯುಧಗಳು, ಏಳು ಆವರಣಗಳು, ಐದು ವಿಧದ ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಐದು ಅಡ್ಡಿಗಳು ಇದ್ದವು.

Verse 3

नारद उवाच स एकदा महेष्वासो रथं पञ्चाश्वमाशुगम् । द्वीषं द्विचक्रमेकाक्षं त्रिवेणुं पञ्चबन्धुरम् ॥ १ ॥ एकरश्म्येकदमनमेकनीडं द्विकूबरम् । पञ्चप्रहरणं सप्तवरूथं पञ्चविक्रमम् ॥ २ ॥ हैमोपस्करमारुह्य स्वर्णवर्माक्षयेषुधि: । एकादशचमूनाथ: पञ्चप्रस्थमगाद्वनम् ॥ ३ ॥

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನೃಪನೇ, ಪುರಂಜನ ರಾಜನು ಐದು ವೇಗವಂತ ಕುದುರೆಗಳು ಎಳೆಯುವ ಸ್ವರ್ಣಸಜ್ಜಿತ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು. ಸ್ವರ್ಣಕವಚ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷಯ ಬಾಣಗಳ ತೂಣೀರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹನ್ನೊಂದು ಸೇನಾನಾಯಕರೊಂದಿಗೆ ‘ಪಂಚಪ್ರಸ್ಥ’ ಅರಣ್ಯದತ್ತ ಹೊರಟನು; ಆ ರಥದ ಎರಡು ಚಕ್ರ, ಒಂದು ಅಕ್ಷ, ಮೂರು ಧ್ವಜ, ಒಂದು ಲಗಾಮು ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ವೋಕ್ತದಂತೆ ಇತ್ತು.

Verse 4

चचार मृगयां तत्र द‍ृप्त आत्तेषुकार्मुक: । विहाय जायामतदर्हां मृगव्यसनलालस: ॥ ४ ॥

ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಗರ್ವದಿಂದ ಬಿಲ್ಲು-ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬೇಟೆಗೆ ತಿರುಗಾಡಿದನು. ಮೃಗಯಾ ವ್ಯಸನದ ಲಾಲಸೆಯಿಂದ, ತ್ಯಜಿಸುವುದು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ತನ್ನ ರಾಣಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 5

आसुरीं वृत्तिमाश्रित्य घोरात्मा निरनुग्रह: । न्यहनन्निशितैर्बाणैर्वनेषु वनगोचरान् ॥ ५ ॥

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಆಸುರೀ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಭೀಕರಹೃದಯನಾಗಿ ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದವನಾದನು. ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ನಿರ್ದೋಷ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಅವನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದು ಅನೇಕವನ್ನು ಕೊಂದನು.

Verse 6

तीर्थेषु प्रतिद‍ृष्टेषु राजा मेध्यान् पशून् वने । यावदर्थमलं लुब्धो हन्यादिति नियम्यते ॥ ६ ॥

ಶಾಸ್ತ್ರನಿಯಮವೆಂದರೆ—ರಾಜನು ಮಾಂಸಭಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಆಸಕ್ತನಾದರೆ, ಯಜ್ಞವಿಧಿಯಂತೆ ತೀರ್ಥದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಗತ್ಯವಿರುವಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ‘ಮೇಧ್ಯ’ (ಯಜ್ಞಯೋಗ್ಯ) ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ವಧಿಸಬಹುದು; ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಅಥವಾ ನಿಯಮರಹಿತವಾಗಿ ಪ್ರಾಣಿಹತ್ಯೆ ಅನುಮತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ರಜೋ-ತಮೋಗುಣಗಳಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಮೂಢರ ಅತಿವ್ಯಯವನ್ನು ತಡೆಯಲು ವೇದಗಳು ಪ್ರಾಣಿವಧವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 7

य एवं कर्म नियतं विद्वान् कुर्वीत मानव: । कर्मणा तेन राजेन्द्र ज्ञानेन न स लिप्यते ॥ ७ ॥

ನಾರದ ಮುನಿಯು ರಾಜ ಪ್ರಾಚೀನಬರ್ಹಿಷತನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: ಓ ರಾಜನೇ, ವೇದ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ನಿರ್ದೇಶನದಂತೆ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ವಿದ್ವಾಂಸನು ಕರ್ಮ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 8

अन्यथा कर्म कुर्वाणो मानारूढो निबध्यते । गुणप्रवाहपतितो नष्टप्रज्ञो व्रजत्यध: ॥ ८ ॥

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮನಬಂದಂತೆ ವರ್ತಿಸುವವನು ಬಂಧನಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅವನು ಅಧೋಗತಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 9

तत्र निर्भिन्नगात्राणां चित्रवाजै: शिलीमुखै: । विप्लवोऽभूद्दु:खितानां दु:सह: करुणात्मनाम् ॥ ९ ॥

ರಾಜ ಪುರಂಜನನು ಹೀಗೆ ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹರಿತವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು ಅನೇಕ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ತೀವ್ರ ನೋವಿನಿಂದ ಪ್ರಾಣಬಿಟ್ಟವು. ಕರುಣಾಮಯಿಗಳು ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಅತೀವ ದುಃಖಿತರಾದರು.

Verse 10

शशान् वराहान् महिषान् गवयान् रुरुशल्यकान् । मेध्यानन्यांश्च विविधान् विनिघ्नन् श्रममध्यगात् ॥ १० ॥

ಹೀಗೆ ರಾಜ ಪುರಂಜನನು ಮೊಲಗಳು, ಹಂದಿಗಳು, ಎಮ್ಮೆಗಳು, ಕಾಡುಕೋಣಗಳು, ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಕೊಂದನು. ಕೊಂದು ಕೊಂದು ರಾಜನು ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾದನು.

Verse 11

तत: क्षुत्तृट्परिश्रान्तो निवृत्तो गृहमेयिवान् । कृतस्‍नानोचिताहार: संविवेश गतक्लम: ॥ ११ ॥

ಇದಾದ ನಂತರ, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಬಳಲಿದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಅರಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು. ಹಿಂದಿರುಗಿದ ನಂತರ, ಅವನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಸೂಕ್ತವಾದ ಊಟವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದನು. ನಂತರ ಅವನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ಆಯಾಸವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಂಡನು.

Verse 12

आत्मानमर्हयां चक्रे धूपालेपस्रगादिभि: । साध्वलङ्कृतसर्वाङ्गो महिष्यामादधे मन: ॥ १२ ॥

ನಂತರ ಪುರಂಜನ ರಾಜನು ಧೂಪ, ಚಂದನಲೇಪ, ಪುಷ್ಪಮಾಲೆ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ತನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡನು. ಹೀಗೆ ತಾಜಾತನ ಪಡೆದು ರಾಣಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು.

Verse 13

तृप्तो हृष्ट: सुद‍ृप्तश्च कन्दर्पाकृष्टमानस: । न व्यचष्ट वरारोहां गृहिणीं गृहमेधिनीम् ॥ १३ ॥

ಊಟಮಾಡಿ ತೃಪ್ತನಾದ ಪುರಂಜನ ರಾಜನು ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಹಂಕಾರವೂ ಹೊಂದಿದನು. ಉನ್ನತ ಚೇತನತೆಗೆ ಏರದೆ, ಕಾಮದೇವನ ಆಕರ್ಷಣೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿ ಗೃಹಜೀವನದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡುವ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲಾರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 14

अन्त:पुरस्त्रियोऽपृच्छद्विमना इव वेदिषत् । अपि व: कुशलं रामा: सेश्वरीणां यथा पुरा ॥ १४ ॥

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪುರಂಜನ ರಾಜನು ಸ್ವಲ್ಪ ಆತಂಕಗೊಂಡು ಅಂತಃಪುರದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಕೇಳಿದನು—“ಓ ಸುಂದರಿಯರೇ, ನೀವು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿನಿ (ರಾಣಿ) ಹಿಂದಿನಂತೆಯೇ ಕ್ಷೇಮವಾಗಿದ್ದೀರಾ?”

Verse 15

न तथैतर्हि रोचन्ते गृहेषु गृहसम्पद: । यदि न स्याद्गृहे माता पत्नी वा पतिदेवता । व्यङ्गे रथ इव प्राज्ञ: को नामासीत दीनवत् ॥ १५ ॥

ಪುರಂಜನ ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಈಗ ಮನೆಯ ಸಂಪತ್ತು-ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು ನನಗೆ ಹಿಂದಿನಂತೆ ರುಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಪತಿಯನ್ನು ದೇವನಂತೆ ಭಾವಿಸುವ ಪತ್ನಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಆ ಮನೆ ಚಕ್ರವಿಲ್ಲದ ರಥದಂತಿದೆ; ಅಂಥ ಅಚಲ ರಥದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮೂರ್ಖನು ಕೂತುಕೊಳ್ಳುವನು?

Verse 16

क्‍व वर्तते सा ललना मज्जन्तं व्यसनार्णवे । या मामुद्धरते प्रज्ञां दीपयन्ती पदे पदे ॥ १६ ॥

ಆ ಸುಂದರಿಯು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ? ಅಪಾಯಗಳ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವ ನನನ್ನು ಅವಳು ಸದಾ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಿ ಕಾಪಾಡುತ್ತಾಳೆ—ದಯವಿಟ್ಟು ಅವಳಿರುವ ಸ್ಥಳವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ.

Verse 17

रामा ऊचु: नरनाथ न जानीमस्त्वत्प्रिया यद्वय‍वस्यति । भूतले निरवस्तारे शयानां पश्य शत्रुहन् ॥ १७ ॥

ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನರನಾಥ! ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಿಯ ರಾಣಿ ಏಕೆ ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು. ಹೇ ಶತ್ರುಹನ್! ನೋಡಿ, ಅವಳು ಹಾಸಿಗೆಯಿಲ್ಲದೆ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಳೆ; ಅವಳ ನಡೆ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ।

Verse 18

नारद उवाच पुरञ्जन: स्वमहिषीं निरीक्ष्यावधुतां भुवि । तत्सङ्गोन्मथितज्ञानो वैक्लव्यं परमं ययौ ॥ १८ ॥

ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜ ಪ್ರಾಚೀನಬರ್ಹಿ! ಪುರಂಜನನು ತನ್ನ ರಾಣಿಯನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಅವಧೂತನಂತೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ, ಸಂಗದಿಂದ ಅವನ ಜ್ಞಾನ ಕಲುಷಿತವಾಗಿ, ಅವನು ಪರಮ ವ್ಯಾಕುಲತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದನು।

Verse 19

सान्‍त्वयन् श्लक्ष्णया वाचा हृदयेन विदूयता । प्रेयस्या: स्‍नेहसंरम्भलिङ्गमात्मनि नाभ्यगात् ॥ १९ ॥

ರಾಜನ ಹೃದಯ ದುಃಖದಿಂದ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಮೃದು ಹಾಗೂ ಮನೋಹರ ವಚನಗಳಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸಾಂತ್ವನಪಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದರೂ, ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಜನ್ಯ ಕೋಪದ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣವೂ ಅವನಿಗೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ।

Verse 20

अनुनिन्येऽथ शनकैर्वीरोऽनुनयकोविद: । पस्पर्श पादयुगलमाह चोत्सङ्गलालिताम् ॥ २० ॥

ಆಮೇಲೆ ಆ ವೀರನು, ಮನವೊಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ರಾಜನು, ನಿಧಾನವಾಗಿ ರಾಣಿಯನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಮೊದಲು ಅವಳ ಪಾದಯುಗಲವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 21

पुरञ्जन उवाच नूनं त्वकृतपुण्यास्ते भृत्या येष्वीश्वरा: शुभे । कृताग:स्वात्मसात्कृत्वा शिक्षादण्डं न युञ्जते ॥ २१ ॥

ಪುರಂಜನನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಶುಭೆ, ಸುಂದರಿ! ಯಜಮಾನನು ಸೇವಕನನ್ನು ತನ್ನವನೆಂದು ಅಂಗೀಕರಿಸಿ ಕೂಡ, ಅವನ ಅಪರಾಧಗಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಾದಂಡವನ್ನು ವಿಧಿಸದೆ ಇದ್ದರೆ, ಆ ಯಜಮಾನನ ಸೇವಕರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಕೃತಪುಣ್ಯರು, ಅಂದರೆ ದುರ್ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು.

Verse 22

परमोऽनुग्रहो दण्डो भृत्येषु प्रभुणार्पित: । बालो न वेद तत्तन्वि बन्धुकृत्यममर्षण: ॥ २२ ॥

ಓ ಸೊಗಸಾದ ಯುವತಿ, ಸ್ವಾಮಿ ಸೇವಕನನ್ನು ದಂಡಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಮಹಾ ಕೃಪೆಯೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವವನು ಮೂಢ; ಸ್ನೇಹಿತನ ಕರ್ತವ್ಯವೇ ತಿದ್ದುವುದು.

Verse 23

सा त्वं मुखं सुदति सुभ्र्‌वनुरागभार व्रीडाविलम्बविलसद्धसितावलोकम् । नीलालकालिभिरुपस्कृतमुन्नसं न: स्वानां प्रदर्शय मनस्विनि वल्गुवाक्यम् ॥ २३ ॥

ಓ ಸುಂದರದಂತೆಯೇ, ಸುವ್ರೂ ಪ್ರಿಯೆ, ಅನುರಾಗಭಾರ ಮತ್ತು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತಡವಾಗಿ ಹೊಮ್ಮುವ ನಿನ್ನ ನಗು-ನೋಟದ ಮುಖವನ್ನು, ನೀಲ ಕೇಶಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಎತ್ತಿದ ಮೂಗನ್ನು, ಮಧುರ ವಾಕ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ತೋರಿಸು; ಕೋಪ ಬಿಡಿ ಕರುಣೆ ತೋರು.

Verse 24

तस्मिन्दधे दममहं तव वीरपत्नि योऽन्यत्र भूसुरकुलात्कृतकिल्बिषस्तम् । पश्ये न वीतभयमुन्मुदितं त्रिलोक्या- मन्यत्र वै मुररिपोरितरत्र दासात् ॥ २४ ॥

ಓ ವೀರಪತ್ನಿ, ಯಾರಾದರೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪರಾಧಿಸಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಹೇಳು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣಕುಲದವನು ಅಲ್ಲದ ದೋಷಿಯನ್ನು ನಾನು ದಂಡಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ಮುರರಿಪು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ದಾಸನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರನ್ನೂ ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 25

वक्त्रं न ते वितिलकं मलिनं विहर्षं संरम्भभीममविमृष्टमपेतरागम् । पश्ये स्तनावपि शुचोपहतौ सुजातौ बिम्बाधरं विगतकुङ्कुमपङ्करागम् ॥ २५ ॥

ಪ್ರಿಯೆ, ಇಂದಿನವರೆಗೆ ನಿನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ತಿಲಕವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಮಲಿನ, ವಿಷಣ್ಣ, ಕೋಪದಿಂದ ಭೀಕರ, ಅಲಂಕರಣವಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿರಹಿತವಾಗಿಯೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತೋಯ್ದ ನಿನ್ನ ಸುಂದರ ಸ್ತನಗಳನ್ನು, ಬಿಂಬಫಲದಂತೆ ಕೆಂಪಾದ ತುಟಿಗಳು ಕುಂಕುಮದ ಛಾಯೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದನ್ನೂ ನಾನು ಹಿಂದೆ ನೋಡಿಲ್ಲ.

Verse 26

तन्मे प्रसीद सुहृद: कृतकिल्बिषस्य स्वैरं गतस्य मृगयां व्यसनातुरस्य । का देवरं वशगतं कुसुमास्त्रवेग विस्रस्तपौंस्‍नमुशती न भजेत कृत्ये ॥ २६ ॥

ಓ ರಾಣಿ, ಪಾಪಮಯ ಆಸೆಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೇಳದೆ ನಾನು ಬೇಟೆಗೆ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಅಪರಾಧಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೂ ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತ ಅಧೀನನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗು. ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಮನ್ಮಥನ ಪುಷ್ಪಬಾಣದಿಂದ ವಿದ್ಧನಾಗಿ ಕಾಮಾತುರನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ; ವಶವಾದ ಕಾಮಾಕುಲ ಪತಿಯನ್ನು ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸುಂದರಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವಳು?