Adhyaya 9

Verse 1

श्रीशुक उवाच तेऽन्योन्यतोऽसुरा: पात्रं हरन्तस्त्यक्तसौहृदा: । क्षिपन्तो दस्युधर्माण आयान्तीं दद‍ृशु: स्त्रियम् ॥ १ ॥

ಶ್ರೀ ಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು: ಅನಂತರ ಅಸುರರು ಸ್ನೇಹವನ್ನು ತೊರೆದು, ಕಳ್ಳರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾ, ಅಮೃತ ಕಲಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಓರ್ವ ಸ್ತ್ರೀ ಬರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 2

अहो रूपमहो धाम अहो अस्या नवं वय: । इति ते तामभिद्रुत्य पप्रच्छुर्जातहृच्छया: ॥ २ ॥

ಆ ಸುಂದರಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಅಸುರರು, "ಅಹಹಾ! ಎಂಥಾ ರೂಪ, ಎಂಥಾ ತೇಜಸ್ಸು, ಎಂಥಾ ನವಯೌವನ!" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಕಾಮಪೀಡಿತರಾಗಿ ಆಕೆಯ ಬಳಿ ಸಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸತೊಡಗಿದರು.

Verse 3

का त्वं कञ्जपलाशाक्षि कुतो वा किं चिकीर्षसि । कस्यासि वद वामोरु मथ्नतीव मनांसि न: ॥ ३ ॥

ಓ ಕಮಲದಳ-ನೇತ್ರಿಯೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ನೀ ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆ? ಇಲ್ಲಿ ಬಂದ ಉದ್ದೇಶವೇನು, ನೀ ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿದವಳು? ಓ ಸುಂದರ ಊರುಗಳವತೀ, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಮನಗಳು ಅಶಾಂತವಾಗುತ್ತಿವೆ।

Verse 4

न वयं त्वामरैर्दैत्यै: सिद्धगन्धर्वचारणै: । नास्पृष्टपूर्वां जानीमो लोकेशैश्च कुतो नृभि: ॥ ४ ॥

ಮಾನವರ ಮಾತೇ ಬೇಡ; ದೇವತೆಗಳು, ದೈತ್ಯರು, ಸಿದ್ಧರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಚಾರಣರು ಹಾಗೂ ಲೋಕಪಾಲಕರು, ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳೂ ಸಹ ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಂದೆ ಎಂದಿಗೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ನಾವು ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯಲಾರದೆಂದಲ್ಲ।

Verse 5

नूनं त्वं विधिना सुभ्रू: प्रेषितासि शरीरिणाम् । सर्वेन्द्रियमन:प्रीतिं विधातुं सघृणेन किम् ॥ ५ ॥

ಓ ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳವತೀ, ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವಿಧಾತನು ತನ್ನ ನಿರ್ಹೇತುಕ ಕೃಪೆಯಿಂದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಶರೀರಧಾರಿಗಳ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನೂ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಸತ್ಯವಲ್ಲವೇ?

Verse 6

सा त्वं न: स्पर्धमानानामेकवस्तुनि मानिनि । ज्ञातीनां बद्धवैराणां शं विधत्स्व सुमध्यमे ॥ ६ ॥

ಓ ಮಾನಿನಿಯೇ, ಒಂದೇ ವಿಷಯವಾದ ಅಮೃತಕಲಶದ ಕಾರಣದಿಂದ ನಾವು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿ ವೈರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಒಂದೇ ಕುಲದ ಬಂಧುಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಶತ್ರುತ್ವ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಓ ಸುಮಧ್ಯಮೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಶಾಂತಿ ನೀಡಿಸಿ ಈ ವಿವಾದವನ್ನು ತೀರ್ಮಾನಿಸು।

Verse 7

वयं कश्यपदायादा भ्रातर: कृतपौरुषा: । विभजस्व यथान्यायं नैव भेदो यथा भवेत् ॥ ७ ॥

ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ—ದೇವರೂ ದೈತ್ಯರೂ—ಕಶ್ಯಪನ ಸಂತಾನ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸಹೋದರರು. ಆದರೆ ಈಗ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪರಾಕ್ರಮ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಕಲಹದಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ. ಆದಕಾರಣ ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಹಂಚಿ, ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಭೇದ ಉಂಟಾಗದಂತೆ ಮಾಡು।

Verse 8

इत्युपामन्त्रितो दैत्यैर्मायायोषिद्वपुर्हरि: । प्रहस्य रुचिरापाङ्गैर्निरीक्षन्निदमब्रवीत् ॥ ८ ॥

ದೈತ್ಯರು ಹೀಗೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾಯಾ-ಸ್ತ್ರೀರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಭಗವಾನ್ ಹರಿ ಮಂದಹಾಸಿಸಿದರು. ಮನೋಹರ ಕಟಾಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 9

श्रीभगवानुवाच कथं कश्यपदायादा: पुंश्चल्यां मयि सङ्गता: । विश्वासं पण्डितो जातु कामिनीषु न याति हि ॥ ९ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಕಶ್ಯಪನ ವಂಶಜರೇ! ನಾನು ಕೇವಲ ಪುಂಶ್ಚಲಿ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ ಹೇಗೆ ಇಡುತ್ತೀರಿ? ಪಂಡಿತನು ಎಂದಿಗೂ ಕಾಮಿನಿಯರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 10

सालावृकाणां स्त्रीणां च स्वैरिणीनां सुरद्विष: । सख्यान्याहुरनित्यानि नूत्नं नूत्नं विचिन्वताम् ॥ १० ॥

ಹೇ ದೇವದ್ವೇಷಿ ದೈತ್ಯರೇ! ಕೋತಿಗಳು, ನರಿಗಳು, ನಾಯಿಗಳು ಕಾಮಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಹೊಸಹೊಸ ಸಂಗಾತಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ, ಸ್ವೈರಿಣಿ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ನಿತ್ಯ ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥ ಸ್ತ್ರೀಯ ಸ್ನೇಹ ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ—ಇದು ಪಂಡಿತರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

Verse 11

श्रीशुक उवाच इति ते क्ष्वेलितैस्तस्या आश्वस्तमनसोऽसुरा: । जहसुर्भावगम्भीरं ददुश्चामृतभाजनम् ॥ ११ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು: ಮೋಹಿನೀ-ಮೂರ್ತಿಯು ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದಂತೆ ತೋರುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅಸುರರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಧೈರ್ಯಗೊಂಡವು. ಅವರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನಕ್ಕು, ಕೊನೆಗೆ ಅಮೃತಪಾತ್ರವನ್ನು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು.

Verse 12

ततो गृहीत्वामृतभाजनं हरि- र्बभाष ईषत्स्मितशोभया गिरा । यद्यभ्युपेतं क्‍व च साध्वसाधु वा कृतं मया वो विभजे सुधामिमाम् ॥ १२ ॥

ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ಹರಿ ಅಮೃತಪಾತ್ರವನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಸ್ವಲ್ಪ ಮಂದಹಾಸದಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಮಧುರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ದೈತ್ಯರೇ! ನಾನು ಮಾಡುವದು—ಸಾಧುವಾಗಲಿ ಅಸಾಧುವಾಗಲಿ—ನೀವು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೆ, ಈ ಸುಧೆಯನ್ನು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಂಚುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಾನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 13

इत्यभिव्याहृतं तस्या आकर्ण्यासुरपुङ्गवा: । अप्रमाणविदस्तस्यास्तत् तथेत्यन्वमंसत ॥ १३ ॥

ಮೋಹಿನೀ-ಮೂರ್ತಿಯ ಮಧುರ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಿರ್ಣಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಲ್ಲದ ದೈತ್ಯನಾಯಕರು ತಕ್ಷಣವೇ ಒಪ್ಪಿದರು. “ಹೌದು, ನೀವು ಹೇಳಿದುದೇ ಸರಿಯಾಗಿದೆ” ಎಂದರು.

Verse 14

अथोपोष्य कृतस्‍नाना हुत्वा च हविषानलम् । दत्त्वा गोविप्रभूतेभ्य: कृतस्वस्त्ययना द्विजै: ॥ १४ ॥ यथोपजोषं वासांसि परिधायाहतानि ते । कुशेषु प्राविशन्सर्वे प्रागग्रेष्वभिभूषिता: ॥ १५ ॥

ನಂತರ ದೇವತೆಗಳೂ ದೈತ್ಯರೂ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ತುಪ್ಪ ಮೊದಲಾದ ಹವಿಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಗೋವುಗಳಿಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಇತರ ವರ್ಣದವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ದಾನ ನೀಡಿದರು. ದ್ವಿಜರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಸ್ತ್ಯಯನಾದಿ ವಿಧಿಗಳು ನೆರವೇರಿದವು. ಬಳಿಕ ಅವರು ಇಷ್ಟದಂತೆ ಹೊಸ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕುಶಾಸನಗಳ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತರು.

Verse 15

अथोपोष्य कृतस्‍नाना हुत्वा च हविषानलम् । दत्त्वा गोविप्रभूतेभ्य: कृतस्वस्त्ययना द्विजै: ॥ १४ ॥ यथोपजोषं वासांसि परिधायाहतानि ते । कुशेषु प्राविशन्सर्वे प्रागग्रेष्वभिभूषिता: ॥ १५ ॥

ನಂತರ ದೇವತೆಗಳೂ ದೈತ್ಯರೂ ಉಪವಾಸವಿಟ್ಟು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ತುಪ್ಪ ಮೊದಲಾದ ಹವಿಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. ಗೋವುಗಳಿಗೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಇತರ ವರ್ಣದವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ದಾನ ನೀಡಿದರು. ದ್ವಿಜರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಸ್ತ್ಯಯನಾದಿ ವಿಧಿಗಳು ನೆರವೇರಿದವು. ಬಳಿಕ ಅವರು ಇಷ್ಟದಂತೆ ಹೊಸ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕುಶಾಸನಗಳ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತರು.

Verse 16

प्राङ्‌मुखेषूपविष्टेषु सुरेषु दितिजेषु च । धूपामोदितशालायां जुष्टायां माल्यदीपकै: ॥ १६ ॥ तस्यां नरेन्द्र करभोरुरुशद्दुकूल- श्रोणीतटालसगतिर्मदविह्वलाक्षी । सा कूजती कनकनूपुरशिञ्जितेन कुम्भस्तनी कलसपाणिरथाविवेश ॥ १७ ॥

ಓ ರಾಜನೇ! ದೇವತೆಗಳೂ ದಿತಿಜರೂ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಧೂಪದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಪರಿಮಳಿಸುವ, ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಭಾಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಭಾರವಾದ ನಿತಂಬಗಳ ಕಾರಣ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತ, ಯೌವನಮದದಿಂದ ಚಂಚಲ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವಳಾಗಿ, ಬಂಗಾರದ ನೂಪುರಗಳ ಝಂಝಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೂಜುತ್ತ ಬಂದಳು. ಅವಳ ಸ್ತನಗಳು ಕಲಶಗಳಂತೆ, ತೊಡೆಗಳು ಆನೆತೊಂಡೆಗಳಂತೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಜಲಕಲಶವಿತ್ತು.

Verse 17

प्राङ्‌मुखेषूपविष्टेषु सुरेषु दितिजेषु च । धूपामोदितशालायां जुष्टायां माल्यदीपकै: ॥ १६ ॥ तस्यां नरेन्द्र करभोरुरुशद्दुकूल- श्रोणीतटालसगतिर्मदविह्वलाक्षी । सा कूजती कनकनूपुरशिञ्जितेन कुम्भस्तनी कलसपाणिरथाविवेश ॥ १७ ॥

ಓ ರಾಜನೇ! ದೇವತೆಗಳೂ ದಿತಿಜರೂ ಪೂರ್ವಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಧೂಪದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಪರಿಮಳಿಸುವ, ಹಾರಗಳು ಮತ್ತು ದೀಪಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸಭಾಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಆ ಸ್ತ್ರೀ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು. ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಭಾರವಾದ ನಿತಂಬಗಳ ಕಾರಣ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತ, ಯೌವನಮದದಿಂದ ಚಂಚಲ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವಳಾಗಿ, ಬಂಗಾರದ ನೂಪುರಗಳ ಝಂಝಣಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೂಜುತ್ತ ಬಂದಳು. ಅವಳ ಸ್ತನಗಳು ಕಲಶಗಳಂತೆ, ತೊಡೆಗಳು ಆನೆತೊಂಡೆಗಳಂತೆ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಜಲಕಲಶವಿತ್ತು.

Verse 18

तां श्रीसखीं कनककुण्डलचारुकर्ण- नासाकपोलवदनां परदेवताख्याम् । संवीक्ष्य सम्मुमुहुरुत्स्मितवीक्षणेन देवासुरा विगलितस्तनपट्टिकान्ताम् ॥ १८ ॥

ಕನಕಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಶೋಭಿಸುವ ಕಿವಿಗಳು, ಮನೋಹರ ನಾಸಿಕಾ-ಕಪೋಲಗಳಿಂದ ಆ ಪರದೇವತೆ ಎನ್ನಲ್ಪಟ್ಟ ಮೋಹಿನೀ-ಮೂರ್ತಿಯ ಮುಖ ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಮಂದಸ್ಮಿತ ಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವಕ್ಷಸ್ಥಳದ ಸೀರೆಯ ಅಂಚು ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಿದುದನ್ನು ಕಂಡ ದೇವಾಸುರರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧರಾದರು।

Verse 19

असुराणां सुधादानं सर्पाणामिव दुर्नयम् । मत्वा जातिनृशंसानां न तां व्यभजदच्युत: ॥ १९ ॥

ಅಸುರರು ಸ್ವಭಾವತಃ ಸರ್ಪಗಳಂತೆ ವಕ್ರರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಅಮೃತದ ಪಾಲು ಹಂಚುವುದು ಸರ್ಪಕ್ಕೆ ಹಾಲು ಕೊಡುವಷ್ಟು ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಅವರ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ ಕ್ರೂರತೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಅಚ್ಯುತನು ಅವರಿಗೆ ಅಮೃತದ ಭಾಗವನ್ನು ನೀಡಲಿಲ್ಲ।

Verse 20

कल्पयित्वा पृथक् पङ्क्तीरुभयेषां जगत्पति: । तांश्चोपवेशयामास स्वेषु स्वेषु च पङ्क्तिषु ॥ २० ॥

ಜಗತ್ಪತಿ ಭಗವಾನ್ (ಮೋಹಿನೀ ರೂಪದಲ್ಲಿ) ದೇವರು ಮತ್ತು ಅಸುರರಿಗಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಅವರವರ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿದನು।

Verse 21

दैत्यान्गृहीतकलसो वञ्चयन्नुपसञ्चरै: । दूरस्थान् पाययामास जरामृत्युहरां सुधाम् ॥ २१ ॥

ಅಮೃತದ ಕಲಶವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಅವಳು ಮೊದಲು ದೈತ್ಯರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮಧುರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿ, ಮೋಸದಿಂದ ಅವರ ಅಮೃತದ ಪಾಲನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಳು. ನಂತರ ದೂರ ಕುಳಿತಿದ್ದ ದೇವರಿಗೆ ಜರಾ, ರೋಗ ಮತ್ತು ಮರಣವನ್ನು ಹರಿಸುವ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಸಿದಳು।

Verse 22

ते पालयन्त: समयमसुरा: स्वकृतं नृप । तूष्णीमासन्कृतस्‍नेहा: स्त्रीविवादजुगुप्सया ॥ २२ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಅಸುರರು ‘ಈ ಸ್ತ್ರೀ ನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದರೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದರೂ ನಾವು ಒಪ್ಪುತ್ತೇವೆ’ ಎಂದು ಮಾಡಿದ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು, ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ವಾದಿಸುವುದನ್ನು ಹೀನವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವರು ಮೌನವಾಗಿದ್ದರು।

Verse 23

तस्यां कृतातिप्रणया: प्रणयापायकातरा: । बहुमानेन चाबद्धा नोचु: किञ्चन विप्रियम् ॥ २३ ॥

ರಾಕ್ಷಸರು ಮೋಹಿನಿ-ಮೂರ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಆ ಸಂಬಂಧವು ಮುರಿದುಹೋಗಬಹುದೆಂದು ಹೆದರಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಅವಳ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಗೌರವವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 24

देवलिङ्गप्रतिच्छन्न: स्वर्भानुर्देवसंसदि । प्रविष्ट: सोममपिबच्चन्द्रार्काभ्यां च सूचित: ॥ २४ ॥

ರಾಹುವು ದೇವತೆಯ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿ ದೇವತೆಗಳ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದನು. ಆದರೆ ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರರು ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಸೂಚಿಸಿದರು.

Verse 25

चक्रेण क्षुरधारेण जहार पिबत: शिर: । हरिस्तस्य कबन्धस्तु सुधयाप्लावितोऽपतत् ॥ २५ ॥

ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯು ತನ್ನ ಹರಿತವಾದ ಚಕ್ರದಿಂದ ರಾಹುವಿನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದನು. ಅಮೃತದ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗದ ಅವನ ರುಂಡವಿಲ್ಲದ ದೇಹವು ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು.

Verse 26

शिरस्त्वमरतां नीतमजो ग्रहमचीक्लृपत् । यस्तु पर्वणि चन्द्रार्कावभिधावति वैरधी: ॥ २६ ॥

ರಾಹುವಿನ ತಲೆಯು ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು, ಆದ್ದರಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅದನ್ನು ಗ್ರಹವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಹಗೆತನದಿಂದ ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಮತ್ತು ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ಚಂದ್ರರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

पीतप्रायेऽमृते देवैर्भगवान् लोकभावन: । पश्यतामसुरेन्द्राणां स्वं रूपं जगृहे हरि: ॥ २७ ॥

ದೇವತೆಗಳು ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದು ಮುಗಿಸುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಲೋಕ ರಕ್ಷಕನಾದ ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯು ರಾಕ್ಷಸರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆಯೇ ತನ್ನ ನಿಜ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು.

Verse 28

एवं सुरासुरगणा: समदेशकाल- हेत्वर्थकर्ममतयोऽपि फले विकल्पा: । तत्रामृतं सुरगणा: फलमञ्जसापु- र्यत्पादपङ्कजरज:श्रयणान्न दैत्या: ॥ २८ ॥

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದೇವರು ಮತ್ತು ಅಸುರರು—ದೇಶ, ಕಾಲ, ಕಾರಣ, ಉದ್ದೇಶ, ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಆಶಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನರಾಗಿದ್ದರೂ—ಫಲದಲ್ಲಿ ಭೇದವಾಯಿತು. ಭಗವಂತನ ಪದಪದ್ಮರಜಸ್ಸಿನ ಶರಣದಿಂದ ದೇವತೆಗಳು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದರು; ಪಾದಾಶ್ರಯವಿಲ್ಲದ ದೈತ್ಯರು ಬಯಸಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 29

यद् युज्यतेऽसुवसुकर्ममनोवचोभि- र्देहात्मजादिषु नृभिस्तदसत् पृथक्त्वात् । तैरेव सद् भवति यत् क्रियतेऽपृथक्त्वात् सर्वस्य तद् भवति मूलनिषेचनं यत् ॥ २९ ॥

ಮನ, ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಮಾನವರು ದೇಹ, ಪುತ್ರಾದಿಗಳಿಗಾಗಿ ಧನ-ಪ್ರಾಣರಕ್ಷಣೆಯಂತೆ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಗಳು ಭಕ್ತಿಸೇವೆಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಭಗವಂತನ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದರೆ ಅವು ಸತ್ಕಾರ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಿತವನ್ನು ಹಂಚುತ್ತವೆ—ಮರದ ಬೇರುಗೆ ನೀರು ಸುರಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮರಕ್ಕೆ ತಲುಪುವಂತೆ।