Adhyaya 17

Verse 1

श्रीशुक उवाच इत्युक्ता सादिती राजन्स्वभर्त्रा कश्यपेन वै । अन्वतिष्ठद् व्रतमिदं द्वादशाहमतन्द्रिता ॥ १ ॥

ಶ್ರೀಶುಕನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ರಾಜನೇ, ಪತಿ ಕಶ್ಯಪ ಮುನಿಯ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದ ಅದಿತಿ ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಹನ್ನೆರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡಿದಳು.

Verse 2

चिन्तयन्त्येकया बुद्ध्या महापुरुषमीश्वरम् । प्रगृह्येन्द्रियदुष्टाश्वान्मनसा बुद्धिसारथि: ॥ २ ॥ मनश्चैकाग्रया बुद्ध्या भगवत्यखिलात्मनि । वासुदेवे समाधाय चचार ह पयोव्रतम् ॥ ३ ॥

ಅದಿತಿಯು ಏಕಾಗ್ರಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಹಾಪುರುಷನಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಳು. ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯರೂಪ ದುಷ್ಟಾಶ್ವಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಅಖಿಲಾತ್ಮನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ಪಯೋವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು.

Verse 3

चिन्तयन्त्येकया बुद्ध्या महापुरुषमीश्वरम् । प्रगृह्येन्द्रियदुष्टाश्वान्मनसा बुद्धिसारथि: ॥ २ ॥ मनश्चैकाग्रया बुद्ध्या भगवत्यखिलात्मनि । वासुदेवे समाधाय चचार ह पयोव्रतम् ॥ ३ ॥

ಅದಿತಿಯು ಏಕಾಗ್ರಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಹಾಪುರುಷನಾದ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿದಳು. ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯರೂಪ ದುಷ್ಟಾಶ್ವಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಅಖಿಲಾತ್ಮನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿ ಪಯೋವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು.

Verse 4

तस्या: प्रादुरभूत्तात भगवानादिपुरुष: । पीतवासाश्चतुर्बाहु: शङ्खचक्रगदाधर: ॥ ४ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಆಗ ಅದಿತಿಯ ಮುಂದೆ ಆದಿಪುರುಷನಾದ ಭಗವಾನ್ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದನು—ಪೀತಾಂಬರಧಾರಿ, ಚತುರ್ಭುಜ, ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದೆ ಮತ್ತು ಪದ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು।

Verse 5

तं नेत्रगोचरं वीक्ष्य सहसोत्थाय सादरम् । ननाम भुवि कायेन दण्डवत् प्रीतिविह्वला ॥ ५ ॥

ಭಗವಾನನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದಿತಿ ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ವಿಹ್ವಳಳಾಗಿ, ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಂಡವತ್ ಬಿದ್ದು ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು।

Verse 6

सोत्थाय बद्धाञ्जलिरीडितुं स्थिता नोत्सेह आनन्दजलाकुलेक्षणा । बभूव तूष्णीं पुलकाकुलाकृति- स्तद्दर्शनात्युत्सवगात्रवेपथु: ॥ ६ ॥

ಅದಿತಿ ಎದ್ದು ಕೈಮುಗಿದು ಸ್ತುತಿಸಲು ನಿಂತಳು; ಆದರೆ ಆನಂದಾಶ್ರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಕಾರಣ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ಧೈರ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಭಗವಾನನ್ನು ಮುಖಾಮುಖಿ ಕಂಡುದರಿಂದ ಅವಳ ದೇಹದಲ್ಲಿ ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಯಿತು; ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿದ್ದು, ಪರಮಾನಂದೋತ್ಸವದಿಂದ ದೇಹ ಕಂಪಿಸಿತು.

Verse 7

प्रीत्या शनैर्गद्गदया गिरा हरिं तुष्टाव सा देव्यदिति: कुरूद्वह । उद्वीक्षती सा पिबतीव चक्षुषा रमापतिं यज्ञपतिं जगत्पतिम् ॥ ७ ॥

ಹೇ ಕುರುದ್ವಹ! ದೇವಿ ಅದಿತಿಯು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದಳು. ಅವಳು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೇ ಕುಡಿಯುವಂತೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ, ಯಜ್ಞಪತಿ, ಜಗತ್ಪತಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 8

श्रीअदितिरुवाच यज्ञेश यज्ञपुरुषाच्युत तीर्थपाद तीर्थश्रव: श्रवणमङ्गलनामधेय । आपन्नलोकवृजिनोपशमोदयाद्य शं न: कृधीश भगवन्नसि दीननाथ: ॥ ८ ॥

ಶ್ರೀ ಅದಿತಿ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ಯಜ್ಞೇಶ, ಹೇ ಯಜ್ಞಪುರುಷ ಅಚ್ಯುತ! ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳು ತೀರ್ಥ, ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ತೀರ್ಥ; ನಿನ್ನ ಮಂಗಳ ನಾಮವನ್ನು ಕೇಳುವುದೇ ಶುಭ. ಸಂಕಟಗ್ರಸ್ತ ಲೋಕಗಳ ದುಃಖವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ನೀನು ಅವತರಿಸುತ್ತೀ; ಹೇ ಈಶ, ಹೇ ಭಗವನ್, ನೀನು ದೀನರ ನಾಥ—ನಮಗೆ ಮಂಗಳವನ್ನು ಕರುಣಿಸು.

Verse 9

विश्वाय विश्वभवनस्थितिसंयमाय स्वैरं गृहीतपुरुशक्तिगुणाय भूम्ने । स्वस्थाय शश्वदुपबृंहितपूर्णबोध- व्यापादितात्मतमसे हरये नमस्ते ॥ ९ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭು! ನೀನೇ ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿಶ್ವರೂಪ; ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ನಿಯಮನ-ಲಯವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನಡೆಸುವವನು. ಶಕ್ತಿ-ಗುಣಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ ನೀನು ಸದಾ ಸ್ವಸ್ವರೂಪದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವೆ; ನಿನ್ನ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಬೋಧ ನಿತ್ಯವಾಗಿದ್ದು ಆತ್ಮದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹೇ ಹರಿ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 10

आयु: परं वपुरभीष्टमतुल्यलक्ष्मी- र्द्योभूरसा: सकलयोगगुणास्त्रिवर्ग: । ज्ञानं च केवलमनन्त भवन्ति तुष्टात् त्वत्तो नृणां किमु सपत्नजयादिराशी: ॥ १० ॥

ಹೇ ಅನಂತ! ನೀನು ತೃಪ್ತನಾದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಸಮಾನ ಆಯುಷ್ಯ, ಇಷ್ಟದ ದೇಹ, ಅತೂಲ ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸ್ವರ್ಗ-ಭೂ-ರಸಾತಲದ ಭೋಗಗಳು, ತ್ರಿವರ್ಗ, ಎಲ್ಲ ಯೋಗಸಿದ್ಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗಿರಲು ಶತ್ರುಜಯ ಮೊದಲಾದ ಸಣ್ಣ ಫಲಗಳ ಮಾತೇನು?

Verse 11

श्रीशुक उवाच अदित्यैवं स्तुतो राजन्भगवान्पुष्करेक्षण: । क्षेत्रज्ञ: सर्वभूतानामिति होवाच भारत ॥ ११ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು: ಹೇ ರಾಜನ್, ಹೇ ಭಾರತಕುಲಶ್ರೇಷ್ಠ ಪರಿಕ್ಷಿತ! ಅದಿತಿ ಈ ರೀತಿ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಕಮಲನಯನ ಭಗವಾನ್—ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ (ಅಂತರ್ಯಾಮಿ)—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 12

श्रीभगवानुवाच देवमातर्भवत्या मे विज्ञातं चिरकाङ्‌क्षितम् । यत् सपत्नैर्हृतश्रीणां च्यावितानां स्वधामत: ॥ १२ ॥

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಮಾತೆ, ನಿನ್ನ ಬಹುಕಾಲದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ; ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಶ್ರೀ-ಐಶ್ವರ್ಯ ಕಸಿದುಕೊಂಡು ಸ್ವಧಾಮದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರ ಹಿತವನ್ನೇ ನೀನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ।

Verse 13

तान्विनिर्जित्य समरे दुर्मदानसुरर्षभान् । प्रतिलब्धजयश्रीभि: पुत्रैरिच्छस्युपासितुम् ॥ १३ ॥

ಹೇ ದೇವಿ, ಸಮರದಲ್ಲಿ ದುರ್ಮದ ಅಸುರಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಜಯಶ್ರೀವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಉಪಾಸಿಸಲು ನೀನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ ಎಂದು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 14

इन्द्रज्येष्ठै: स्वतनयैर्हतानां युधि विद्विषाम् । स्त्रियो रुदन्तीरासाद्य द्रष्टुमिच्छसि दु:खिता: ॥ १४ ॥

ಇಂದ್ರನ ನೇತೃತ್ವದ ದೇವತೆಗಳು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಾಗ, ಆ ದೈತ್ಯರ ಪತ್ನಿಯರು ಅಳುತ್ತಾ ವಿಲಪಿಸುವುದನ್ನು ದುಃಖಭಾವದಿಂದ ನೋಡಲು ನೀನು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ।

Verse 15

आत्मजान्सुसमृद्धांस्त्वं प्रत्याहृतयश:श्रिय: । नाकपृष्ठमधिष्ठाय क्रीडतो द्रष्टुमिच्छसि ॥ १५ ॥

ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಶ್ರೀ-ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದು, ಸ್ವರ್ಗಲೋಕವನ್ನು ಅಧಿಷ್ಠಿಸಿ ಹಿಂದಿನಂತೆ ಆನಂದದಿಂದ ವಿಹರಿಸುವುದನ್ನು ನೀನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ।

Verse 16

प्रायोऽधुना तेऽसुरयूथनाथा अपारणीया इति देवि मे मति: । यत्तेऽनुकूलेश्वरविप्रगुप्ता न विक्रमस्तत्र सुखं ददाति ॥ १६ ॥

ಹೇ ದೇವಿ, ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಈಗ ಬಹುತೇಕ ಅಸುರಸೇನಾಧಿಪತಿಗಳು ಅಜೇಯರು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಪರಮೇಶ್ವರನು ಸದಾ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ಅವರ ವಿರುದ್ಧ ಶಕ್ತಿಪ್ರಯೋಗವು ಸುಖ ನೀಡದು।

Verse 17

अथाप्युपायो मम देवि चिन्त्य: सन्तोषितस्य व्रतचर्यया ते । ममार्चनं नार्हति गन्तुमन्यथा श्रद्धानुरूपं फलहेतुकत्वात् ॥ १७ ॥

ಓ ದೇವಿ ಅದಿತಿ, ನಿನ್ನ ವ್ರತಾಚರಣೆಯಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವ ಉಪಾಯವನ್ನು ನಾನು ಯೋಚಿಸಲೇಬೇಕು. ನನ್ನ ಆರಾಧನೆ ಎಂದಿಗೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದು; ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲ ನೀಡುತ್ತದೆ.

Verse 18

त्वयार्चितश्चाहमपत्यगुप्तये पयोव्रतेनानुगुणं समीडित: । स्वांशेन पुत्रत्वमुपेत्य ते सुतान् गोप्तास्मि मारीचतपस्यधिष्ठित: ॥ १८ ॥

ನಿನ್ನ ಪುತ್ರರ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀ ಮಹಾ ಪಯೋವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿ ಸ್ತುತಿಸಿದ್ದೀ. ಮರೀಚಿವಂಶೀಯ ಕಶ್ಯಪ ಮುನಿಯ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಅಂಶದೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಅವತರಿಸಿ ನಿನ್ನ ಇತರ ಪುತ್ರರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವೆನು.

Verse 19

उपधाव पतिं भद्रे प्रजापतिमकल्मषम् । मां च भावयती पत्यावेवंरूपमवस्थितम् ॥ १९ ॥

ಓ ಭದ್ರೇ, ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ ನಿರ್ದೋಷನಾದ ಪ್ರಜಾಪತಿ ಪತಿ ಕಶ್ಯಪನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು. ಪತಿಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾ, ಪತಿಯನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆರಾಧಿಸು.

Verse 20

नैतत् परस्मा आख्येयं पृष्टयापि कथञ्चन । सर्वं सम्पद्यते देवि देवगुह्यं सुसंवृतम् ॥ २० ॥

ಓ ದೇವಿ, ಇದು ದೇವಗುಹ್ಯವಾದ ಅತ್ಯಂತ ರಹಸ್ಯ; ಯಾರೇ ಕೇಳಿದರೂ ಕೂಡ ಯಾವುದೆ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಇತರರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಡ. ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಇಟ್ಟದ್ದೇ ಸಫಲವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 21

श्रीशुक उवाच एतावदुक्त्वा भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत । अदितिर्दुर्लभं लब्ध्वा हरेर्जन्मात्मनि प्रभो: । उपाधावत् पतिं भक्त्या परया कृतकृत्यवत् ॥ २१ ॥

ಶ್ರೀಶುಕದೇವ ಗೋಸ್ವಾಮಿ ಹೇಳಿದರು—ಇಷ್ಟೆಂದು ಹೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು. ಹರಿ ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನಿಸುವನೆಂಬ ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಲಭ ವರವನ್ನು ಪಡೆದ ಅದಿತಿ ತಾನು ಕೃತಾರ್ಥಳಾದೆನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪತಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು.

Verse 22

स वै समाधियोगेन कश्यपस्तदबुध्यत । प्रविष्टमात्मनि हरेरंशं ह्यवितथेक्षण: ॥ २२ ॥

ಸಮಾಧಿ-ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಕಶ್ಯಪ ಮುನಿ, ಎಂದಿಗೂ ತಪ್ಪದ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನು, ಭಗವಾನ್ ಹರಿಯ ಒಂದು ಪೂರ್ಣಾಂಶವು ತನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದುದನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 23

सोऽदित्यां वीर्यमाधत्त तपसा चिरसम्भृतम् । समाहितमना राजन्दारुण्यग्निं यथानिल: ॥ २३ ॥

ಓ ರಾಜನೇ, ಗಾಳಿ ಎರಡು ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಘರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತೆ, ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮಾಹಿತನಾದ ಕಶ್ಯಪ ಮುನಿಯು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ತನ್ನ ವೀರ್ಯಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅದಿತಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು।

Verse 24

अदितेर्धिष्ठितं गर्भं भगवन्तं सनातनम् । हिरण्यगर्भो विज्ञाय समीडे गुह्यनामभि: ॥ २४ ॥

ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನಾದ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಅದಿತಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸನಾತನ ಭಗವಂತನು ಇರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದಾಗ, ಗುಹ್ಯವಾದ ದಿವ್ಯ ನಾಮಗಳನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಸ್ತುತಿ ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 25

श्रीब्रह्मोवाच जयोरुगाय भगवन्नुरुक्रम नमोऽस्तु ते । नमो ब्रह्मण्यदेवाय त्रिगुणाय नमो नम: ॥ २५ ॥

ಶ್ರೀಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಉರುಗಾಯ ಭಗವಾನ್, ಓ ಉರುಕ್ರಮ! ನಿಮಗೆ ಜಯ; ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ ದೇವನೇ, ತ್ರಿಗುಣಗಳ ನಿಯಂತನೇ, ನಿಮಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 26

नमस्ते पृश्निगर्भाय वेदगर्भाय वेधसे । त्रिनाभाय त्रिपृष्ठाय शिपिविष्टाय विष्णवे ॥ २६ ॥

ಹೇ ಪೃಶ್ನಿಗರ್ಭ, ಹೇ ವೇದಗರ್ಭ, ಹೇ ವೇಧಸೇ (ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ)—ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ತ್ರಿನಾಭ, ಹೇ ತ್ರಿಪೃಷ್ಠ, ಹೇ ಶಿಪಿವಿಷ್ಟ ವಿಷ್ಣುವೇ—ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 27

त्वमादिरन्तो भुवनस्य मध्य- मनन्तशक्तिं पुरुषं यमाहु: । कालो भवानाक्षिपतीश विश्वं स्रोतो यथान्त:पतितं गभीरम् ॥ २७ ॥

ಹೇ ಪ್ರಭು! ನೀವೇ ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ (ಪ್ರಕಟ) ಮತ್ತು ಅಂತ (ಪ್ರಳಯ); ವೇದಗಳು ನಿಮಗೆ ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಗಳ ಆಶ್ರಯವಾದ ಪರಮ ಪುರುಷನೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸುತ್ತವೆ. ಹೇ ನಾಥ! ಆಳವಾದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಎಲೆ-ಕೊಂಬೆಗಳನ್ನು ಹರಿವು ಎಳೆಯುವಂತೆ, ಕಾಲರೂಪನಾದ ನೀನು ಈ ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನತ್ತ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತೀ.

Verse 28

त्वं वै प्रजानां स्थिरजङ्गमानां प्रजापतीनामसि सम्भविष्णु: । दिवौकसां देव दिवश्‍च्युतानां परायणं नौरिव मज्जतोऽप्सु ॥ २८ ॥

ನೀನೇ ಸ್ಥಿರ-ಜಂಗಮ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಆದಿ ಜನಕ; ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳಿಗೂ ನೀನೇ ಉತ್ಪತ್ತಿಕರ್ತ. ಹೇ ದೇವಾ! ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥಾನದಿಂದ ಚ್ಯುತರಾದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ನೀನೇ ಏಕೈಕ ಶರಣ; ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರುವವನಿಗೆ ದೋಣಿ ಒಂದೇ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವಂತೆ.