Shloka 77
स्वर्गगमनम्, अदितिस्तुतिः-मायातत्त्वम्, तथा पारिजात-प्रसङ्गे इन्द्रयुद्धम्
यस्मिञ् जगत् सकलम् एतद् अनादिमध्ये यस्माद् यतश् च न भविष्यति सर्वभूतात् तेनोद्भवप्रलयपालनकारणेन व्रीडा कथं भवति देवि निराकृतस्य
yasmiñ jagat sakalam etad anādimadhye yasmād yataś ca na bhaviṣyati sarvabhūtāt tenodbhavapralayapālanakāraṇena vrīḍā kathaṃ bhavati devi nirākṛtasya
ក្នុងព្រះองค์នេះ សកលលោកទាំងមូលស្ថិតនៅកណ្ដាលកាលអនាទិ; ពីព្រះองค์វាកើតឡើង ដោយព្រះองค์វាត្រូវបានថែរក្សា ហើយទៅកាន់ព្រះองค์—លើសលប់សត្វទាំងអស់—វាមិនអាចមិនត្រឡប់លាយឡំវិញបានទេ: ចំពោះព្រះองค์ដែលជាមូលហេតុនៃការកើត ការលាយ និងការថែរក្សា ជាព្រះអសរូប និងមិនមានលក្ខខណ្ឌ ឱ ទេវី អៀនអ្វីបាន?
Sage Parāśara (teaching Maitreya; the verse itself addresses 'Devi' as part of the cited theological narration)
FAQs
This verse frames the Supreme (identified with Vishnu in the Purana’s theology) as the single ground of the universe’s arising, sustaining, and reabsorption—establishing cosmic sovereignty and ultimate dependence of all beings on that Reality.
By calling the Supreme 'nirākṛta' and asking how shame could apply, the text implies that human social emotions and limitations do not bind the unconditioned source of all cosmic processes.
Vishnu is presented as the transcendent, beginningless foundation in whom the cosmos rests and from whom its cycles proceed—supporting a Vaishnava view of Vishnu as Para Brahman beyond all beings.