Adhyaya 6

ជំពូកនេះរៀបរាប់ជាសន្ទនាសាសនវិជ្ជា រវាងព្រះប្រហ្មា និងព្រះស្រីភគវាន។ ព្រះប្រហ្មាសួរអំពីផល (phala) នៃសំឡេងកណ្ដឹង (ghaṇṭānāda) និងការបូជាចន្ទន៍ (candana) ក្នុងពិធីបូជា។ ព្រះអម្ចាស់ពន្យល់ថា សំឡេងកណ្ដឹងជាមធ្យោបាយពិធីសាសនាដ៏គ្រប់គ្រាន់ ដូចជារួមបញ្ចូល “ឧបករណ៍ទាំងអស់” និង “ទេវតាទាំងអស់” ហើយគួរប្រើពិសេសពេលងូតទឹក និងពេលបូជា។ ការគោះកណ្ដឹងមុខទេវរូបនាំឲ្យបានស្នាក់នៅក្នុងលោកទេវៈយូរ បំផ្លាញបាបសមាស និងផ្តល់ការការពារក្នុងគេហដ្ឋាន។ កណ្ដឹងគួរមានសញ្ញា ករុដ (Vainateya) និងសុទර්សន (Sudarśana) ទាំងលើកណ្ដឹង និងដងកណ្ដឹង; បើគ្មានសញ្ញា ក៏អនុញ្ញាតឲ្យប្រើជំនួសតាមមុខងារ។ សូម្បីតែពេលចុងជីវិត ការស្តាប់សំឡេងកណ្ដឹងដែលភ្ជាប់នឹងសុទර්សន ត្រូវបានលើកឡើងថាជាវិធីសង្គ្រោះតាមសូរស្តី។ បន្ទាប់មកចូលទៅកាន់ចន្ទន៍-មាហាត្ម្យៈ ដោយលើកតម្លៃចន្ទន៍ពីឈើទុលសី និងក្លិនក្រអូបលាយ (កំពូរ, អគុរុ, ម្រឹគនាភិ ជាដើម) ជាអំណោយពិសេសក្នុងខែ Mārgaśīrṣa។ វាអះអាងអំពីបុណ្យធម៌ ការបរិសុទ្ធ និងភាពពិតប្រាកដនៃភក្តិ។ ជំពូកនេះក៏បញ្ជាក់ថា ការបូជាព្រះនារាយណៈលើករុដ ជាមួយសង្ខ-បដ្ម-គដា-ចក្រ និងព្រះស្រី គ្រប់គ្រាន់ហើយ ដោយធ្វើឲ្យការធ្វើទីរថយាត្រា យជ្ញ វ្រត ទាន និងអុបវាស មានតម្លៃក្រោមសេដ្ឋកិច្ចភក្តិនេះ។