Śravaṇa–Kīrtana–Manana: Definitions and Hierarchy of Śaiva Sādhanā (श्रवणकीर्तनमनन-निरूपणम्)

Verse 1

मुनय ऊचुः । मननं कीदृशं ब्रह्मञ्छ्रवणं चापि कीदृशम् । कीर्तनं वा कथं तस्य कीर्तयैतद्यथायथम्

ព្រះមុនីទាំងឡាយបានទូលថា៖ «ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍! ការពិចារណា (manana) មានលក្ខណៈដូចម្តេច? ហើយការស្តាប់ពិត (śravaṇa) មានដូចម្តេច? ការសរសើរ និងការសូត្រ (kīrtana) របស់ព្រះអង្គ ត្រូវធ្វើដូចម្តេច? សូមពន្យល់តាមលំដាប់ ដោយច្បាស់លាស់។»

Verse 2

ब्रह्मोवच । पूजाजपेशगुणरूपविलासनाम्नां युक्तिप्रियेण मनसा परिशोधनं यत् । तत्संततं मननमीश्वरदृष्टिलभ्यं सर्वेषु साधनवरेष्वपि मुख्यमुख्यम्

ព្រះព្រហ្មាទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ អ្វីដែលបរិសុទ្ធចិត្ត—ចិត្តដែលស្រឡាញ់ហេតុផលត្រឹមត្រូវ—ដោយការពិចារណាលើការបូជា ការជបមន្ត្រ គុណធម៌របស់ព្រះអម្ចាស់ រូបទ្រង់ លីឡាទេវីយៈ និងព្រះនាម—នោះហៅថា «មនន» ដែលបន្តជានិច្ច ដោយវាបានទទួលទស្សនៈនៃឥស្វរៈ; វាជាវិធីសាស្ត្រល្អបំផុតក្នុងចំណោមវិធីអនុវត្តដ៏ប្រសើរទាំងអស់។

Verse 3

गीतात्मना श्रुतिपदेन च भाषया वा शंभुप्रतापगुणरूपविलासनाम्नाम् । वाचा स्फुटं तु रसवत्स्तवनं यदस्य तत्कीर्तनं भवति साधनमत्र मध्यम्

មិនថាតាមបទចម្រៀង តាមពាក្យវេដៈ ឬតាមភាសាទូទៅ—បើមនុស្សម្នាក់សរសើរដោយពាក្យច្បាស់លាស់ និងដោយរសជាតិភក្តី នូវអานุភាព គុណធម៌ រូបទ្រង់ លីឡា និងព្រះនាមដ៏សក្ការៈរបស់ព្រះសម្ភូ—នោះហៅថា «កីរតន»។ ក្នុងវិធីអនុវត្តនេះ វាត្រូវបានបង្រៀនថាជាវិធីមធ្យម (madhyama) នៃសាធនៈ។

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे प्रथमायां विद्येश्वरसंहितायं साध्यसाधनखण्डे चतुर्थोऽध्यायः

ដូច្នេះ បញ្ចប់ជំពូកទី៤ ក្នុងខណ្ឌ «សាធ្យសាធន» នៃ «វិទ្យេស្វរ សំហិតា» ក្នុងភាគទី១ នៃព្រះគម្ពីរ «ស្រី សិវ មហាបុរាណ» ដ៏គួរគោរព។

Verse 5

सत्संगमेन भवति श्रवणं पुरस्तात्संकीर्तनं पशुपतेरथ तद्दृढं स्यात् । सर्वोत्तमं भवति तन्मननं तदंते सर्वं हि संभवति शंकरदृष्टिपाते

ដោយសារសត្សង្គ (ការរួមជាមួយអ្នកបរិសុទ្ធ) ជាមុនគេកើតមានការស្តាប់ដោយចិត្តប្រុងប្រយ័ត្ន; បន្ទាប់មក ការសង្គីរតនៈសរសើរព្រះបសុបតិ ក៏រឹងមាំឡើង។ បន្ទាប់ពីនោះ ការមននៈពិចារណាជ្រាលជ្រៅលើធម៌នោះ ជាកំពូល។ ពិតប្រាកដ អ្វីៗទាំងអស់អាចកើតមានបាន ពេលព្រះសង្ករ ប្រទានទស្សនៈព្រះគុណ។

Verse 6

सूत उवाच । अस्मिन्साधनमाहत्म्ये पुरा वृत्तं मुनीश्वराः । युष्मदर्थं प्रवक्ष्यामि शृणुध्वमवधानतः

សូតបាននិយាយថា៖ «ឱ មុនីឥស្វរាទាំងឡាយ ក្នុងការពិពណ៌នាពីមហិមារបស់សាធនៈនេះ មានហេតុការណ៍មួយកើតឡើងកាលពីបុរាណ ដែលត្រូវប្រាប់។ ដើម្បីប្រយោជន៍របស់អ្នកទាំងឡាយ ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់—សូមស្តាប់ដោយចិត្តប្រុងប្រយ័ត្ន»។

Verse 7

पुरा मम गुरुर्व्यासः पराशरमुनेः सुतः । तपश्चचार संभ्रांतः सरस्वत्यास्तटे शुभे

កាលពីបុរាណ គ្រូរបស់ខ្ញុំ វ្យាសៈ—ព្រះបុត្ររបស់មុនីបរាសរ—បានអនុវត្តតបស្យា ដោយចិត្តស្មោះសក្ការ និងការតាំងចិត្តខ្លាំង នៅលើច្រាំងដ៏មង្គលនៃទន្លេសរស្វតី។

Verse 8

गच्छन्यदृछया तत्र विमानेनार्करोचिषा । सनत्कुमारो भगवान्ददर्श मम देशिकम्

ដោយចៃដន្យ ពេលធ្វើដំណើរទៅទីនោះ ក្នុងរថវិមានទេវតាដែលភ្លឺរលោងដូចពន្លឺព្រះអាទិត្យ ព្រះសនត្កុមារ​ដ៏គួរគោរព បានឃើញគ្រូព្រះវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ។

Verse 9

ध्यानारूढः प्रबुद्धोऽसौ ददर्श तमजात्मजम् । प्रणिपत्याह संभ्रांतः परं कौतूहलं मुनिः

ព្រះអង្គនោះបានលើកចេញពីសមាធិ ហើយភ្ញាក់ដឹងខ្លួន ឃើញព្រះអស្ចារ្យ អមតៈ មិនកើតមកពីអ្នកណា។ មុនីមានចិត្តរំភើប បានក្រាបបង្គំ ហើយនិយាយដោយក្តីចង់ដឹងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។

Verse 10

दत्त्वार्घ्यमस्मै प्रददौ देवयोग्यं च विष्टिरम् । प्रसन्नः प्राह तं प्रह्वं प्रभुर्गंभीरया गिरा

ដោយបានប្រគេនអរឃ្យ (ទឹកស្វាគមន៍ដោយគោរព) ដល់គាត់ ហើយក៏ប្រទានអាសនៈសមស្របសម្រាប់ទេវតា។ ព្រះអម្ចាស់មានព្រះហឫទ័យរីករាយ បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកបូជាដែលកំពុងកោតគោរពនោះ ដោយសំឡេងជ្រៅ និងស្ងប់ស្ងាត់។

Verse 11

सनत्कुमार उवाच । सत्यं वस्तु मुने दध्याः साक्षात्करणगोचरः । स शिवोथासहायोत्र तपश्चरसि किं कृते

សនត្កុមារ បានមានព្រះវាចា៖ «ឱ មុនី! សច្ចៈជាវត្ថុពិត អាចដឹងបានដោយការសម្រេចផ្ទាល់។ នៅទីនេះ ព្រះសិវៈផ្ទាល់ ជាជំនួយកររបស់អ្នក—ដូច្នេះ តើអ្នកធ្វើតបស្ស្យា ដើម្បីអ្វី?»

Verse 12

एवमुक्तः कुमारेण प्रोवाच स्वाशयं मुनिः । धर्मार्थकाममोक्षाश्च वेदमार्गे कृतादराः

ពេលត្រូវកុមារ និយាយដូច្នេះ មុនីបានបង្ហាញចិត្តបំណងរបស់ខ្លួនថា៖ «ធម៌ អត្ថ កាម និងមោក្សៈ គួរត្រូវបានស្វែងរកដោយក្តីគោរព តាមមាគ៌ាវេទ»

Verse 13

बहुधा स्थापिता लोके मया त्वत्कृपया तथा । एवं भुतस्य मेप्येवं गुरुभूतस्य सर्वतः

ដោយព្រះគុណរបស់អ្នក ខ្ញុំបានបង្កើតការតាំងបូជានៅលោកនេះជាច្រើនរបៀប។ ដូច្នេះ សម្រាប់ខ្ញុំផង—ដែលដូចជាមានជីវិតដោយអាស្រ័យលើអ្នក—អ្នកតែមួយគត់ ជាគ្រូ (គុរុ) និងមគ្គុទេសក៍អធិបតី នៅគ្រប់ទីកន្លែង។

Verse 14

मुक्तिसाधनकं ज्ञानं नोदेति परमाद्भुतम् । तपश्चरामि मुक्त्यर्थं न जाने तत्र कारणम्

ចំណេះដឹងដ៏អស្ចារ្យ ដែលជាមធ្យោបាយទៅកាន់មុក្តិ មិនកើតឡើងក្នុងខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំធ្វើតបស្ស្យា ដើម្បីមុក្សៈ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដឹងមូលហេតុរបស់វានោះឡើយ។

Verse 15

इत्थं कुमारो भगवान्व्यासेन मुनिनार्थितः । समर्थः प्राह विप्रेंद्रा निश्चयं मुक्तिकारणम्

ដូច្នេះ ព្រះកុមារ​ដ៏មានព្រះភាគ (Kumāra) ត្រូវបានមុនី​វ្យាសៈ (Vyāsa) អង្វរ​ដោយស្មោះស្ម័គ្រ។ ព្រះអង្គដែលមានសមត្ថភាពពេញលេញ បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ព្រហ្មណ៍ដ៏ឧត្តម អំពីសេចក្តីពិតដាច់ខាត នៃហេតុបណ្តាលមុក្ខៈ (mokṣa)។

Verse 16

श्रवणं कीर्तनं शंभोर्मननं च महत्तरम् । त्रयं साधनमुक्तं च विद्यते वेदसंमतम्

ការស្តាប់ព្រះកថានៃព្រះសម្ភូ ការច្រៀងសរសើរព្រះអង្គ និងការពិចារណាដ៏ជ្រាលជ្រៅលើព្រះអង្គ—ត្រីយ៉ាងនេះត្រូវបានប្រកាសថាជាវិធីសាធនាផ្លូវវិញ្ញាណ ស្របតាមវេដ។

Verse 17

पुराहमथ संभ्रांतो ह्यन्यसाधनसंभ्रमः । अचले मंदरे शैले तपश्चरणमाचरम्

កាលមុន ខ្ញុំច្របូកច្របល់ និងរំភើបដោយការស្វែងរកវិធីសាធនាផ្សេងៗ ខ្ញុំបានទៅកាន់ភ្នំមន្ទរាដ៏អចល ហើយអនុវត្តតបស្យា (ការប្រកបអាស្កេស) នៅទីនោះ។

Verse 18

शिवाज्ञया ततः प्राप्तो भगवान्नंदिकेश्वरः । स मे दयालुर्भगवान्सर्वसाक्षी गणेश्वरः

បន្ទាប់មក តាមព្រះបញ្ជារបស់ព្រះសិវៈ ព្រះអម្ចាស់នន្ទិកេស្វរៈបានមកដល់។ ព្រះអង្គជាព្រះម្ចាស់ដ៏មេត្តាករុណារបស់ខ្ញុំ—ព្រះគណេស្វរៈ អ្នកជាសាក្សីទាំងអស់ និងជាមេនៃគណៈ (អ្នកបម្រើ) របស់ព្រះសិវៈ។

Verse 19

उवाच मह्यं सस्नेहं मुक्तिसाधनमुत्तमम् । श्रवणं कीर्तनं शंभोर्मननं वेदसंमतम्

ព្រះអង្គបានមានព្រះវាចាដល់ខ្ញុំដោយសេចក្តីស្នេហា ប្រាប់អំពីវិធីដ៏ឧត្តមសម្រាប់មោក្សៈ៖ ការស្តាប់សិរីល្អនៃព្រះសម្ភូ ការច្រៀងនិងប្រកាសវា និងការពិចារណាដោយសមាធិលើព្រះអង្គ—អនុម័តដោយវេដទាំងស្រុង។

Verse 20

त्रिकं च साधनं मुक्तौ शिवेन मम भाषितम् । श्रवणादिं त्रिकं ब्रह्मन्कुरुष्वेति मुहुर्मुहुः

សម្រាប់មោក្សៈ មានសាធនៈបីប្រការ ដែលព្រះសិវៈបានបង្រៀនដល់ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ ឱ ព្រាហ្មណ៍ សូមអនុវត្តម្តងហើយម្តងទៀត នូវត្រីកៈដែលចាប់ផ្តើមដោយ «ស្រាវណៈ» (ការស្តាប់)។

Verse 21

एवमुक्त्वा ततो व्यासं सानुगो विधिनंदनः । जगाम स्वविमानेन पदं परमशोभनम्

ពោលដូច្នេះហើយ បន្ទាប់មក វិធិនន្ទនៈ—កូនប្រុសរបស់ព្រះព្រហ្មា—ជាមួយបរិវារ បានឡើងលើយានទិវ្យរបស់ខ្លួន ហើយទៅកាន់ទីដ្ឋានដ៏រុងរឿងអស្ចារ្យបំផុត។

Verse 22

एवमुक्तं समासेन पूर्ववृत्तांतमुत्तमम् । ऋषय ऊचुः । श्रवणादित्रयं सूत मुक्त्योपायस्त्वयेरितः

បានស្តាប់សេចក្តីរាយការណ៍ដ៏ល្អឥតខ្ចោះអំពីអតីតកាលដោយសង្ខេបហើយ ព្រះឥសីទាំងឡាយបាននិយាយថា៖ «ឱ សូតា អ្នកបានប្រកាសថា ត្រីធម៌ចាប់ពីការស្តាប់ ជាវិធីទៅកាន់មោក្សៈ»។

Verse 23

श्रवणादित्रिकेऽशक्तः किं कृत्वा मुच्यते जनः । अयत्नेनैव मुक्तिः स्यात्कर्मणा केन हेतुना

បើមនុស្សម្នាក់អសមត្ថក្នុងត្រីធម៌ចាប់ពីការស្តាប់ តើគាត់ត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីបានរួចផុត? ហើយបើមោក្សៈអាចកើតឡើងដោយគ្មានការខិតខំធ្ងន់ធ្ងរ តើដោយហេតុអ្វី—ដោយកម្មអ្វី—វាកើតឡើង?