Adhyaya 99

អធ្យាយនេះពិពណ៌នាព្រះបាទ មហីរថៈ ដែលធ្លាប់សម្បូរបែបដោយផលបុណ្យពីអតីតកាល ប៉ុន្តែត្រូវវិនាសដោយការលង់លួងក្នុងកាមគុណ ដល់ថ្នាក់ប្រគល់ការគ្រប់គ្រងរាជ្យឲ្យអ្នកដទៃ ហើយមើលរំលងធម៌។ បន្ទាប់មកមានការបញ្ជាក់អំពីទំនួលខុសត្រូវរបស់គ្រូ/ព្រូហិតៈ៖ គ្រូដែលមិនទប់ស្កាត់ស្តេចពីអំពើខុស ក៏ចែករំលែកបាប; តែស្តេចដែលមិនស្តាប់ពាក្យណែនាំ នឹងទទួលកំហុសទាំងស្រុងលើខ្លួនឯង។ កាស្យបៈ ប្រាប់អប់រំតាមនីតិ–វៃរាគ្យៈថា សកលលោកមិនថេរ ទ្រព្យសម្បត្តិ និងសេចក្តីរីករាយមិនអាចពឹងផ្អែកបាន ត្រូវគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ និងនៅពេលស្លាប់ មានតែធម៌ប៉ុណ្ណោះជាមិត្តរួមដំណើរ។ ដើម្បីបំបែកការលង់ស្នេហ៍កាម គេយករូបភាពអំពីភាពរលួយ និងអសុចិរបស់រាងកាយមករំលឹកឲ្យចិត្តបែរចេញពីក្តីប្រាថ្នា។ ចុងក្រោយបង្ហាញវិធីសង្គ្រោះជាក់ស្តែង៖ ខែ មាធវ (វៃសាខ) និងវត្តអនុវត្ត ដូចជា ក្រោកព្រលឹម ងូតទឹកពិធី និងបូជាព្រះវិษ្ណុ ត្រូវបានសរសើរថាអាចបំផ្លាញសូម្បីបាបធំៗ ហើយនាំអ្នកស្រឡាញ់ព្រះទៅដល់ដំណាក់ព្រះហរិ។