Adhyaya 59

បន្ទាប់ពីឆ្លងទន្លេជាហ្នវី (គង្គា) ហើយ ព្រះលក្ខ្មណ៍នាំព្រះនាងសីតាចូលទៅក្នុងព្រៃដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច តាមព្រះបញ្ជារបស់ព្រះរាម។ មុខមាត់ព្រៃ—មុតកន្ទុយបន្លា ភ្លើងព្រៃ សត្វព្រៃ និងសញ្ញាអមង្គលពីបក្សី—ក្លាយជាកញ្ចក់បង្ហាញការភ្ញាក់ផ្អើល និងទុក្ខសោកក្នុងចិត្តព្រះនាង។ ព្រះនាងសួរឲ្យដឹងសេចក្តីពិត ហើយព្រះលក្ខ្មណ៍ប្រាប់មូលហេតុនៃការបោះបង់ថា ដោយសារពាក្យចចាមអារ៉ាម និងការសង្ស័យរបស់មនុស្ស។ ព្រះនាងស្តាប់ហើយសន្លប់ជាញឹកញាប់ ព្រមទាំងទួញសោកចំពោះអយុត្តិធម៌នៃពាក្យនិន្ទា និងភាពដូចជាមិនសមស្របនៃការសម្រេចព្រះរាម។ សំឡេងទួញសោកនោះឮដល់មហាឥសីវាល្មីគី ដែលមកជាមួយសិស្ស។ លោកលួងលោម និងណែនាំខ្លួនថាជាគ្រូធម៌របស់ព្រះបិតាជនក ហើយអញ្ជើញព្រះនាងទៅស្នាក់នៅអាស្រម។ នៅទីនោះ ព្រះនាងសីតារស់នៅដោយតបស្យា និងភក្តីចំពោះព្រះរាម ហើយក្រោយមកប្រសូតបានកូនប្រុសពីរនាក់។ វាល្មីគីធ្វើសំស្ការ ហើយដោយទំនាក់ទំនងពិធីជាមួយស្មៅកុស និងស្មៅលវ កូនទាំងពីរត្រូវបានដាក់នាមថា កុស និង លវ។ បន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវបានបង្រៀនវេដៈ ធនុរវេដៈ និងរាមាយណៈផងដែរ។