Adhyaya 52

បន្ទាប់ពីចម្បកៈដួលរលំ ព្រះរាជាសុរថៈសោកសៅប៉ុន្តែពោរពេញដោយកំហឹង បានហៅហនុមានមកប្រឈមមុខ។ ហនុមានប្រកាសថា ខ្លួនជាទាសរបស់ព្រះស្រីរាម ហើយព្រមានថា កម្លាំងមិនអាចចងគាត់បានពិតប្រាកដទេ ព្រោះព្រះរាមនឹងដោះស្រាយឲ្យរួច។ សង្គ្រាមកាន់តែរន្ធត់ ហនុមានបំបាក់ធ្នូជាច្រើន និងបំផ្លាញរទេះសង្គ្រាមជាច្រើន។ សុរថៈប្រើអាស្ត្រធំៗ៖ បាសុបតអាស្ត្រចងហនុមានបានមួយភ្លែត ប៉ុន្តែដោយការរំលឹកព្រះរាម ខ្សែចងក៏បែកចេញ; អាវុធព្រះព្រហ្មត្រូវហនុមានលេបចូល។ ចុងក្រោយ សុរថៈបាញ់រាមាស្ត្រ ដែលជាអំណាចរបស់ម្ចាស់ ដូច្នេះហនុមានត្រូវចងជាប់។ បន្ទាប់មក ពុស្កលៈប្រយុទ្ធនឹងសុរថៈហើយដួល; សត្រុឃ្នៈចូលមក មានការប្តូរអាវុធនិងប្រឆាំងអាវុធ—អគ្គី/វរុណ និងព្រួញបង្កមោហៈនិងដំណេក។ អធ្យាយនេះបង្ហាញថា ជ័យជម្នះ និងការរស់រានមានមូលដ្ឋានលើការរំលឹកព្រះស្រីរាម មិនមែនលើកម្លាំងសង្គ្រាមតែប៉ុណ្ណោះទេ។