Adhyaya 103

អធ្យាយនេះបញ្ចប់មហាត្ម្យៈខែវៃសាខ/មាធវ ដោយបញ្ជាក់ថា ការអាន និងការស្តាប់រឿងរ៉ាវនេះមានអំណាចបរិសុទ្ធ បំផ្លាញបាប និងនាំឲ្យបានដល់ធាមរបស់ព្រះក្រឹស្ណ។ វារំលឹកដល់សន្ទនាយមៈ–ព្រាហ្មណ៍ ហើយលើកតម្កើងការអនុវត្តជារៀងរាល់ឆ្នាំដោយសទ្ធា៖ ងូតទឹកបរិសុទ្ធ ការធ្វើទាន និងការបូជាភ្លើង (ហោម)។ បន្ទាប់មក ព្រះឥសីសួរសូតាឲ្យពន្យល់ថា មាធវ (វិស្ណុ/ក្រឹស្ណ) ព្រះអង្គពេញព្រះហឫទ័យដោយអ្វី ដូច្នេះរឿងបានបម្លែងទៅកាន់ធ្យាន។ ពេលគោតមសួរ នារទមុនីបង្រៀនធ្យានដ៏ច្បាស់លាស់អំពីវೃន្ទាវន៖ ដើមកល្បវೃក្ស វេទិកាដែលតុបតែងដោយរតនៈ អាសនៈផ្កាឈូក និងរូបមុកុន្ទនៅកណ្ដាលហ្វូងគោ គោបៈ គោពី ទេវតា ឥសី និងសត្វទិព្វ។ អធ្យាយនេះបង្ហាញថា ពិធីកម្ម និងសមាធិជាសាធនាដូចគ្នា ដើម្បីឈានទៅធាមអតីត្យរបស់វិស្ណុ។