Adhyaya 20

អធ្យាយនេះលើកតម្កើង “ទាន” (dāna) ជាធម៌អធិកក្នុងកាលិយុគ លើសពីតបៈ។ តបៈអាចនាំទៅកាន់បាប ប្រសិនបើមានអហង្គារ ឬភាពរឹងរ៉ៃ ប៉ុន្តែការផ្តល់ទានមានសភាពមិនបង្កការឈឺចាប់។ ជាពិសេស អណ្ណទាន (ទានអាហារ) និងជលទាន (ទានទឹក) ត្រូវបានសរសើរថាជាទានផ្តល់ជីវិត។ មានរឿងឧទាហរណ៍នៅហស្តិនាបុរៈ៖ រតិវិទគ្ធា នារីកម្សាន្តដែលសោកស្តាយបាប, ក្សេមំការី មេម៉ាយព្រាហ្មណ៍, និងហរិសរមា ព្រាហ្មណ៍មានទ្រព្យ ស្លាប់ជិតពេលគ្នា។ ទូតយមឈ្មោះ ចណ្ឌា នាំពួកគេទៅធម្មបុរៈ ហើយចិត្រគុប្តពិនិត្យគណនីកម្ម។ ទោះរតិវិទគ្ធាមានបាបធ្ងន់ ក៏អណ្ណទានរបស់នាងលុបបំបាត់បន្ទុកកម្មធំៗ; និងជលទានដែលក្សេមំការីធ្លាប់ផ្តល់តាំងពីកុមារភាព ក៏សម្អាតកម្មដែរ។ យមបញ្ជូនពួកនាងទៅវិษ្ណុធាម។ ហរិសរមាទទួលកិត្តិយសទេវតា ប៉ុន្តែដោយសារការកំណាញ់ គេមិនបានអាហារ; ព្រះព្រហ្មបង្រៀនថា ទ្រព្យដែលមិនបានប្រើដោយធម៌ និងមិនបានធ្វើទាន នឹងក្លាយជាបុណ្យខ្ជះខ្ជាយ។ ចុងក្រោយបានរាយនាមទានធំៗ ដូចជា ដី គោ មាស គម្ពីរ ចំណេះដឹង ជាដើម និងផលបុណ្យរបស់វា ហើយអំពាវនាវឲ្យធ្វើទានដើម្បីបំពេញព្រះហឫទ័យលក្ខ្មីបតិ (វិษ្ណុ)។