Adhyaya 16

អធ្យាយនេះបង្ហាញថា ភក្តិចំពោះព្រះហរិ (ព្រះវិṣṇu) លើសលប់ជាងស្ថានៈសង្គម និងមោទនភាពនៃពិធីវេដិក។ វាប្រាប់ថា ព្រាហ្មណ៍ដែលគ្មានភក្តិ ទាបជាងមនុស្សដែលគេមើលថាជាអ្នកក្រៅវណ្ណៈ ប៉ុន្តែមានចិត្តស្រឡាញ់ព្រះ ដ្បិតភក្តិជាមាត្រដ្ឋាននៃកិត្តិយសវិញ្ញាណ។ បន្ទាប់មកមានរឿងនៅសម័យទ្វាបរ អំពីចក្រ៊ីកា អ្នកបូជាចិត្តស្មោះជនជាតិ Śabara។ ដោយសេចក្តីស្មោះត្រង់ដោយស្វ័យប្រវត្តិ គាត់យកផ្លែឈើមកថ្វាយព្រះវិṣṇu តែព្រោះមិនដឹងច្បាប់ភាពបរិសុទ្ធ គាត់បានសាករសជាមុន។ នៅពេលចង់ថ្វាយដល់មុរារី ផ្លែឈើត្រូវជាប់បំពង់ក; ដោយក្តីព្រួយថាមិនអាចថ្វាយបាន គាត់ដល់ថ្នាក់ធ្វើរបួសខ្លួនឯង។ ព្រះវិṣṇuបានបង្ហាញព្រះអង្គ ប្រកាសថាភក្តិរបស់គាត់មិនមានអ្នកណាស្មើ ទ្រង់ព្យាបាលដោយការប៉ះ និងទទួលសរសើររបស់គាត់។ ចក្រ៊ីកាមិនសុំពរលោកិយទេ សុំតែចិត្តមាំមួននៅក្នុងព្រះ ហើយចុងក្រោយបានឈានដល់មោក្ខៈ។ សេចក្តីបញ្ចប់គឺ ព្រះវិṣṇuពេញព្រះហឫទ័យដោយភក្តិប៉ុណ្ណោះ មិនមែនដោយទ្រព្យ ស្តូត្រ តបៈ ឬជបៈឡើយ។