Adhyaya 12

PP.7.12 ចាប់ផ្តើមដោយពិធីបូជាវៃષ્ણវក្នុងខែ ផាល់គុន (Phālguna) ដោយបញ្ជាក់ឲ្យមានភក្តិប្រចាំថ្ងៃចំពោះ ព្រះស្រីក្រឹស្ណ និងរៀបរាប់ការថ្វាយនិងអភិសេកដែលមានបុណ្យ ដូចជា លាងដោយខ្លាញ់ប៊ឺ (ghee) ថ្វាយបង្អែម ស្ករ ផ្លែឈើ ជាដើម ដែលនាំទៅកាន់ វិស្ណុលោក សេចក្តីសុខសួគ៌យូរអង្វែង ហើយចុងក្រោយទៅកាន់ មោក្ខ (mokṣa)។ បន្ទាប់មកពន្យល់វិន័យខែ ចៃត្រ (Caitra) និង វៃសាខ (Vaiśākha)៖ អភិសេកដោយទឹកឃ្មុំ បូជាផ្កា ការគ្រប់គ្រងអាហារ ការងូតទឹកពិធី និងទានជាពិសេសទានទឹក ដែលផ្តល់បុណ្យមិនរលាយ។ ចំណុចកណ្ដាលគឺដើម អស្វត្ថ (pippala/ពោធិ៍) ដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការស្ថិតនៅជារូបកាយរបស់ព្រះវិษ្ណុ; ការបូជា និងការពារដើមឈើនេះបានបុណ្យខ្ពស់បំផុត ខណៈការកាប់ ឬអនុញ្ញាតឲ្យគេកាប់ ជាបាបធ្ងន់។ មានរឿងក្នុងយុគ ត្រេតា (Tretā-yuga) អំពីព្រះព្រាហ្មណ៍អ្នកភក្តិ ធនញ្ជយ (Dhanañjaya) ដែលដោយអវិជ្ជា បានវាយដើមអស្វត្ថ; ព្រះវិษ្ណុបានបង្ហាញព្រះអង្គចេញពីដើមនោះ ទ្រង់អភ័យទោសអំពើដោយមិនដឹង ប្រទានពរ ហើយស្ថាបនាការបូជាអស្វត្ថជាមាគ៌ា ក្រីយា-យោគ (Kriyā-yoga) ដើម្បីសេចក្តីមង្គល និងមោក្ខ។