दिष्ट्या भवन्त: सम्प्राप्ता: सर्वे कुशलिनो वनात् । दिष्ट्या सम्पालितं कृच्छूमज्ञातं वै दुरात्मभि:,“बड़े सौभाग्यकी बात है, जो आप सब लोग वनसे कुशलपूर्वक लौट आये। दुरात्मा कौरवोंसे अज्ञात रहकर आपने यह कष्टसाध्य अज्ञातवासका नियम पूरा कर लिया, यह भी बड़े आनन्दकी बात है
Vaiśampāyana uvāca:
Diṣṭyā bhavantaḥ samprāptāḥ sarve kuśalino vanāt | diṣṭyā sampālitaṃ kṛcchram ajñātaṃ vai durātmabhiḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ «ជាព្រះពរដ៏ធំ ដែលអ្នកទាំងអស់បានត្រឡប់មកពីព្រៃដោយសុវត្ថិភាព។ ហើយក៏ជាព្រះពរដែរ ដែលទោះបីជាការសាកល្បងនោះលំបាកក្តី អ្នកបានបំពេញពាក្យសច្ចៈនៃការរស់នៅដោយលាក់អត្តសញ្ញាណបានសម្រេច—ដោយមិនត្រូវបានមនុស្សអាក្រក់ (កౌరవ) រកឃើញឡើយ»។
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic steadfastness: enduring hardship while faithfully completing a vow, and valuing safety and moral success as blessings—especially when facing hostile, unethical opponents.
The narrator Vaiśampāyana expresses relief and congratulation that the Pāṇḍavas have returned safely after their forest exile and have successfully completed the difficult period of living incognito without being detected by their enemies (the Kauravas).