Shloka 11
Adhyāya 61: Saṃmohana-astra and the Kuru Withdrawal (संमोहनास्त्रं तथा कुरुनिवृत्तिः)
नाददानं न संधानं न मुछ्चन्तं शरोत्तमान् । त्वामहं सम्प्रपश्यामि पश्यन्नपि न चेतन:
nādadānaṃ na sandhānaṃ na muñcantaṃ śarottamān | tvām ahaṃ samprapaśyāmi paśyann api na cetanaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនអាចដឹងបានថា អ្នកយកព្រួញល្អបំផុតឡើងពេលណា ដាក់លើធ្នូពេលណា ឬបញ្ចេញវាពេលណាទេ។ ទោះខ្ញុំមើលអ្នកជាប់ៗ ក៏ស្មារតីខ្ញុំរលត់ទៅ ដូចជាអារម្មណ៍ត្រូវបានស្ទាក់ស្ទើរដោយល្បឿន និងជំនាញនៃការបាញ់ធ្នូរបស់អ្នក»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extraordinary mastery can overwhelm ordinary perception: true excellence in a discipline (here, archery) may appear almost invisible, reminding the listener of the limits of sensory awareness and the awe inspired by perfected skill.
The speaker describes watching a warrior so swift and precise that the usual stages of archery—taking arrows, setting them to the bow, and releasing—cannot be distinctly seen; even while looking, the observer feels mentally stunned and unable to register the actions.