Shloka 17
अध्याय १५ — कीचकस्य अत्याचारः, द्रौपद्याः सभाशरणगमनम्
Kīcaka’s coercion and Draupadī’s appeal in the assembly
सा शड्कमाना रुदती दैवं शरणमीयुषी । प्रातिष्ठत सुराहारी कीचकस्य निवेशनम्,द्रौपदी मदिरा लानेके लिये उस पात्रको लेकर शंकित हो रोती हुई कीचकके घरकी ओर चली और अपने सतीत्वकी रक्षाके लिये मन-ही-मन भगवान् सूर्यकी शरणमें गयी
sā śaṅkamānā rudatī daivaṁ śaraṇam īyuṣī | prātiṣṭhata surāhārī kīcakasya niveśanam ||
ដោយភ័យខ្លាច និងសង្ស័យ នាងដ្រៅបទីយំទឹកភ្នែក ហើយកាន់ភាជន៍សម្រាប់យកស្រា ដើរទៅកាន់លំនៅរបស់គីចក។ ដើម្បីរក្សាសេចក្តីសុចរិត និងកិត្តិយសរបស់នាង នាងបានសុំជ្រកកោនក្នុងទេវភាពនៅក្នុងចិត្ត ដោយផ្តោតចិត្តលើព្រះសូរ្យ ជាអ្នកការពារ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In a moment of coercion and danger, the verse highlights an ethical ideal: safeguarding one’s dignity and virtue while seeking inner refuge in the divine. It portrays devotion and moral resolve as a sustaining force when external circumstances are threatening.
Draupadī, compelled to carry a liquor vessel, proceeds anxiously and in tears toward Kīcaka’s residence. Internally she seeks divine protection—especially invoking Sūrya—because she fears for her honor and safety.