Shloka 3
Virāṭa-parva Adhyāya 13 — Kīcaka’s Proposition and Draupadī’s Dharmic Refusal
तृणबिन्दुप्रसादाच्च धर्मस्य च महात्मन: । अज्ञातवासमेवं तु विराटनगरेडवसन्,राजर्षि तृणबिन्दु और महात्मा धर्मके प्रसादसे पाण्डवलोग इस प्रकार विराटके नगरमें अज्ञातवासके दिन पूरे करने लगे। महाराज युधिष्ठिर राजसभाके प्रमुख सदस्य और मत्स्यदेशकी प्रजाके अत्यन्त प्रिय थे। राजन्! इसी प्रकार पुत्रसहित राजा विराटका भी उनपर विशेष प्रेम था। वे पासोंका मर्म जानते थे। जैसे कोई सूतमें बाँधे हुए पक्षियोंको इच्छानुसार उड़ावे, उसी प्रकार वे द्यूतशालामें पासोंको अपने इच्छानुसार फेंकते हुए राजा आदिको जूआ खेलाया करते थे
tṛṇabinduprasādāc ca dharmasya ca mahātmanaḥ | ajñātavāsam evaṃ tu virāṭanagare 'vasan |
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ «ដោយព្រះគុណប្រសាទនៃព្រះរាជាឥសី ត្រឹណបិន្ទុ និងដោយព្រះគុណនៃធម្មៈដ៏មានព្រះហឫទ័យធំ បណ្ឌវទាំងឡាយបានស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងវីរាដ ដើម្បីបំពេញកាលអញ្ញាតវាស (រស់នៅដោយមិនឲ្យគេស្គាល់) ដូច្នេះ។»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in concealment and hardship, success is portrayed as resting on dharma and the supportive grace of the righteous; ethical order and noble allies sustain one through trials.
The Pāṇḍavas are residing in Virāṭa’s city during their final year of exile, remaining unrecognized; the narrator attributes their safe continuation to the favor of Tṛṇabindu and the protection of Dharma.